Ταπεινότητα

Τῆς πέταξαν μπογιὲς τὰ χαϊδεμένα παιδιὰ τῆς Ἀπελευθέρωσης, ἀλλὰ αὐτὴ σχολίασε: «Δὲν ἦταν τίποτα, μὴν ἀνησυχεῖτε. Δὲν μὲ χτύπησαν. Κοινωνικὴ παρέμβαση ἦταν. Ἦταν μία ἀπὸ τὶς συνηθισμένες ἐπιθέσεις«.

Τί ταπείνωση μοναχικῆς ποιότητας. Οὔτε προτεινόμενος γιὰ ἐπισκοπικὴ ἔδρα δὲν θὰ ἀπαντοῦσε ἔτσι.

Θυμᾶμαι ἄλλον, στὸν ὁποῖο ἔκανα λόγο γιὰ τὸν βιασμένο Σουηδὸ ἀπὸ μετανάστη ποὺ μετὰ τὸ βιασμό του ἔλεγε «φταίει ἡ ἄδικη κοινωνία κι ὄχι ὁ δράστης» (!), καὶ μοῦ τὴν ἔλεγε ὁ ἕλληνας Χριστιανοκομμουνιστής. Στὸ χωριό μου ὅπου δὲν ξέρουν ἀπὸ χριστιανοκομμουνισμοὺς καὶ ἄλλες ὑψηλόφρονες θεωρίες, πάντως, λένε ὅτι τὸ νὰ ἐμποδίζεις τὸ κακὸ δὲν εἶναι ἀντιχριστιανικό, ἀλλὰ δείχνει στὸν ἄδικο τί εἶναι τὸ καλό.

Ἡ ἐπιβίωση δὲν εἶναι ὑποχρεωτική.

This entry was posted in Αριστερά, Ελλάδα, ανθρωπισμός, κοινωνία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s