Τριμπαλιστάν

Γενικά, τίποτε μπορεῖ νὰ μὴν ἔχει σημασία, κονδυλικὰ-περιγραφικὰ ἂς ποῦμε, ὡς προϋπόθεση τῆς γνώσης (ἀποστασιοποίηση). Εἰδικά, ὅμως, ὅταν μιὰ γειτονικὴ ὁμάδα ἀνθρώπων, τὸ τουρκικὸ ἔθνος, πιστεύει ὅτι ἔχει καὶ παραέχει σημασία ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ ἡ ἀναβίωσή της (προφανῶς καλύτερη τῆς Βυζαντινῆς), ἐνῶ ἐμεῖς κρίνουμε ὡς φιλολογικὴ τὴ συζήτηση περὶ Βυζαντίου καὶ Ὀθωμανῶν ἢ ἐθνους-κράτους καὶ Αὐτοκρατορίας (γενικά) ἢ βλέπουμε ὡς θέμα γηπεδικοῦ γούστου τὴν συλλογικὴ ἐπιβίωσή μας (ἐνῶ εἶναι θέμα καὶ τοῦ τί ἔσφαξε ἡ Τουρκία-Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία καὶ τί ἡ Ἑλλάδα), τότε ἐμεῖς ἀποδεχόμαστε – «συνυπογράφουμε» τὴ μοίρα μας ρητά, κι ὄχι ἁπλῶς ἀνεπίγνωστα καὶ παραζαλισμένα ὅπως κάναμε ἕως τώρα.

Τὸ μόνο ποὺ μπορεῖ νὰ ἀντιπεῖ κάποιος εἶναι ὅτι ὡς ἄτομα-μονάδες δὲν μποροῦμε νὰ ἀλλάξουμε κάτι, καὶ κατὰ συνέπεια δὲν χρειάζεται κάποιο ἰδιαίτερο πάθος. Σωστό, ἀλλὰ αὐτὸ εἶναι ἄλλο πράμα. Κανεὶς δὲν μίλησε γιὰ παντοδυναμία. Εἶναι ἄλλο πράγμα ὅμως ἕνα σύνολο ἀνθρώπων ποὺ πηγαίνει σὲ πόλεμο γιὰ νὰ ὑπερασπιστεῖ τὴ χώρα του ἔχοντας κατὰ νοῦ ὅτι «δὲ χρειάζεται νὰ παθιαστεῖς» ἀπὸ ἕνα σύνολο ἤδη παθιασμένο. Ἄλλωστε, ἡ μυθολογία περὶ ἀγριανθρώπου ἐθνικιστῆ ποὺ σκέφτεται 24 ὧρες τὴν ἡμέρα τὸ ἔθνος του δὲν ἐπαληθεύεται ἀπὸ τοὺς καλόκαρδους, φιλόξενους καὶ εἰδικὰ φιλικοὺς πρὸς ἐμᾶς ἁπλοὺς Τούρκους πολίτες τῶν μικρασιατικῶν παραλίων, οἱ πρόγονοι (ἐπίσης καλόκαρδοι) τῶν ὁποίων μιὰ μέρα ἀγρίεψαν κι ἔβαζαν κρέατα στὰ χασάπικα μὲ ἐπιγραφὲς «κρέας γκιαούρη». Ἔτσι θὰ κάνουν καὶ σὲ κάποια ἑπόμενη φάση, ἂν τοὺς τὸ πεῖ κάποιος. Ἕως τότε, εἶναι μιὰ χαρὰ ἄνθρωποι. Ἀλλιῶς δουλεύει ὁ ἐθνικισμός – τριμπαλισμός (μὲ ἢ χωρὶς εἰσαγωγικά), ὄχι σὰν τὶς ταινίες τοῦ Χόλυγουντ, ἢ ψυχωτικοὺς γνωστοὺς ἕλληνες πολιτικούς.

Ἀπὸ ἐκεῖ καὶ πέρα, τὰ ἔθνη δὲν εἶναι «φυλές μεταμοντέρνων χαζῶν ποὺ θέλουν μπαμπά, γιὰ νὰ μὴν ἀλληλοσφάζονται ἐπ’ ἄπειρον», ὅπως τὸ κείμενο ποὺ σχολίασα ἀφήνει νὰ ἐννοηθεῖ (π.χ. ἡ φυλὴ ὅσων παίζουν διαδικτυακὰ παιχνίδια, ὅσων κουρεύονται ἔτσι κι ὄχι ἀλλιῶς), δηλαδὴ ὄχι μόνο δὲν εἶναι κενὰ νοήματος κατασκευάσματα σκέτου «γούστου» (οὔτε βέβαια στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἰσλαμιστῆ), ἀλλὰ εἶναι ὁλόκληροι κόσμοι – πολιτισμοί, περιεκτικοὶ κι ὄχι ἀποσπασματικὰ πράγματα («δὲν μὲ νοιάζει τί τρώω, ἀρκεῖ νὰ παίζω παιχνίδια»). Τὸ νὰ δεῖς ὅλη αὐτὴν τὴν κατάσταση ὡς τριμπαλισμὸ ἐλλείψει Ἰουστινιανοῦ ἢ Βρετανικῆς Αὐτοκρατορίας εἶναι νὰ συγχέεις τὰ ἀσύγχυτα. Τὸ νὰ νοσταλγεῖς μάλιστα (ἀφοῦ τὰ τσουβαλιάσεις) κάποια γενικὰ Αὐτοκρατορία ἢ μονάρχη ἢ σοφό, γιὰ κάθε εἴδους φυλές, δὲν ξέρω κατὰ πόσο εἶναι μιὰ ἐνδιαφέρουσα ἢ ἐφικτὴ πρόταση. Πάντως, γιὰ τὶς «φυλές»-ἔθνη δὲν εἶναι, ἂν κρίνουμε ἀπὸ τὶς ἐπαναστάσεις τους.

 

Advertisements
This entry was posted in φιλελεύθεροι, φιλοσοφίες, Ελλάδα, Τούρκοι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s