Μαῦρες σελίδες

τοῦ νομοσχεδίου γιὰ τὰ ζῶα συντροφιᾶς, λέει ἡ ἀρθρογράφος. Ὡστόσο, ἐγὼ βλέπω ὡς στίγμα τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας τὸ νὰ ἀποτελοῦν τὰ ἀνήλικα παιδιὰ φορολογικὸ τεκμήριο ἀντὶ λόγο φοροαπαλλαγῶν, ἐνῶ τὰ ζῶα «συντροφιᾶς» (νά ποὺ οἱ σύντροφοι ἀπὸ κομμουνιστὲς ἔγιναν σκύλοι) νὰ εἶναι ἀπεριόριστα στὸν ἀριθμὸ ἀνεξαρτήτως τετραγωνικῶν τοῦ σπιτιοῦ στὴ δύστυχη πολυκατοικία ὅπου ὁ ἰδιοκτήτης τους ζεῖ, καὶ νὰ μὴν πληρώνει κανεὶς ἰδιοκτήτης γι’ αὐτά. Κοντολογίς, κατάντια εἶναι νὰ τιμᾶται ἀπὸ ἀνθρώπους ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ λιγότερο ἀπὸ ἐκείνη τῶν ζώων, τὸ νὰ ἐπιβαρύνεται ἡ ἀνθρώπινη ζωὴ περισσότερο ἀπὸ ἐκείνη τῶν ζώων.

Νά τί, μεταξὺ ἄλλων, βρίσκει ἀπαράδεκτο ἡ ἀρθρογράφος:

Η δυνατότητα κάθε πολίτη να έχει ζώο θα εξαρτάται από τα τετραγωνικά του σπιτιού του. Για παράδειγμα για δύο ζώα απαιτείται, σύμφωνα με το σχέδιο νόμου, χώρος 60 τμ. Δηλαδή στα 60 τμ θα μπορείς να έχεις 2 μολοσσούς, αλλά όχι 3 γάτες. Αν έχεις τρεις γάτες η τρία κανισάκια θα πρέπει να διαλέξεις ποια θα κρατήσεις και ποιο θα αφήσεις για να μην εξοντωθείς στα πρόστιμα.

Γιὰ νὰ ἔχουμε κάπως λιγότερο θόρυβο ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ ἀδυνατώντας, πολὺ συχνά (ὄχι ὅλοι τους* ὁπωσδήποτε, ἀλλὰ πάρα πολλοί), νὰ συνάψουν ὁποιαδήποτε σοβαρὴ ἀνθρώπινη σχέση μαζεύουν 3-4 σκυλιὰ ἀδιαφορώντας γιὰ τοὺς συνανθρώπους τους σὲ ὅλη τὴ γειτονιὰ κι ὄχι τὴν πολυκατοικία μόνο. Λὲς καὶ εἶναι ἄνετος καὶ ὄχι ἀσφυκτικὸς ἕνας χῶρος 60 τ.μ. γιὰ τρία ζωντανά (ἰδιοκτήτη καὶ δύο ζῶα ποὺ χοροπηδοῦν). 160 τ.μ. ἔπρεπε νὰ εἶναι.

Εἶναι ἀντιζωικὴ βεβαίως, ἡ ἰδέα ὅτι ἕνα ἄγριο πλάσμα τῆς Φύσης, ποὺ δὲν καταλαβαίνει πολλὰ – πολλὰ ἀπὸ λ.χ. ἀσανσέρ, ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ καὶ πολιτισμό (ὧρες κοινῆς ἡσυχίας), καὶ ποὺ ἔχει ἀνάγκη γιὰ κυνήγι καὶ τρέξιμο διαρκῶς (κι ὄχι γιὰ μιὰ πρωινὴ ἢ βραδινὴ βόλτα ἁλυσσοδεμένο σὲ ἕνα παρκάκι ἢ στοὺς ἀστικοὺς στενόδρομους), θὰ πρέπει νὰ περάσει ὅλη του τὴ ζωὴ σὲ ἕνα κλουβὶ-διαμέρισμα (καὶ μπαλκόνι, κατὰ τὶς ὧρες ποὺ ὁ ἰδιοκτήτης του ἀπουσιάζει στὴ δουλειά) μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ ὁ ἰδιοκτήτης του δὲν μπορεῖ νὰ ζεῖ μὲ ἀνθρώπους.

Ὅσα συναισθήματα κι ἂν ἀνταλλάσσονται μεταξὺ διαφορετικῶν ζωικῶν εἰδῶν, τὸ εὖρος τους ποτὲ δὲν θὰ εἶναι τόσο ὅσο ἐκείνου τῆς ἀνταλλαγῆς συναισθημάτων μεταξὺ ἀνθρώπων. Καὶ τὸ ζῶο βιάζεται, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ ὅπως τὸ βρέφος νὰ ἀνέλθει κάποτε στὸ ἐπίπεδο τοῦ ἐνήλικα, καὶ ὁ ἄνθρωπος ὑποβιβάζεται / στριμώχνεται ὅταν ἡ ζωοφιλία ὑφίσταται σὲ βάρος τῶν ἀνθρώπινων σχέσεων. Ἐκτὸς κι ἂν μὲ τὸ ζωντανό σας μιλᾶτε περὶ τέχνης, ζωγραφίζετε καὶ φιλοσοφεῖτε, ἢ συζητᾶτε γιὰ τὶς ταινίες. Τώρα ποὺ τὸ σκέφτομαι, πάει στράφι κι ἐκεῖνο τὸ «οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον» (Γένεσις Β’ 18). Σύμφωνα μὲ τὴν τάχα φιλοζωικὴ ἀντίληψη, δὲν χρειαζόταν ἡ Εὔα, ὁ συνάνθρωπος. Ἀρκοῦσαν τὰ ζῶα. Ὅμως ἡ σχέση ἀνθρωπου – ζώου ἦταν αὐτὴ τῆς κυριαρχίας: ὅποιος ὀνοματοδοτεῖ κάποιον, κυριαρχεῖ σὲ αὐτόν, τοῦ ὁρίζει τὸ σκοπό – οὐσία του (Γένεσις Β’ 20, καὶ μόνο μετὰ τὴν Πτώση, ὅταν ἰσχύει μεταξὺ ἀνθρώπων ὁ νόμος τοῦ ἰσχυροῦ, ὀνοματοδοτεῖ ὁ ἄντρας τὴ γυναίκα, βλ. Γένεσις Γ’ 20). Ἡ κυριαρχία τοῦ ἰδιοκτήτη, βέβαια, ἔγκεται στὸ ὅτι ὄχι ἁπλῶς ὀνοματοδοτεῖ ἀλλὰ ἀγοράζει ἕνα ζωντανό. Ἂν αὐτὸ τὸ ἔβαλα γιὰ πρόκληση ἢ ὄχι, διαλέξτε σεῖς.

Ἂν ἀκόμη κι οἱ ἄνθρωποι συχνὰ ἀσφυκτιοῦν στὸν σύγχρονο ἀστικὸ πολιτισμό, σὲ ἕνα δημιούργημα ἀποκλειστικὰ ἀνθρώπινο, πόσο μᾶλλον τὰ ζῶα «συντροφιᾶς», ποὺ  ὑποφέρουν καὶ δὲν ἀντιλαμβάνονται τὸν ἀνθρώπινο πολιτισμό, οὔτε ὡράριο ἐργασίας καὶ καταστημάτων. Ἐπὶ χιλιετίες, τὰ οἰκόσιτα ζῶα ζοῦσαν σὲ σπίτια μὲ αὐλή, σὲ χώρους πολὺ μεγαλύτερους τῶν 60 καὶ τῶν 200 τ.μ., ἀμολημένα κι ἄνετα. Ὁ ἐγκλωβισμός τους χάριν τῆς «συντροφιᾶς» σὲ ἕνα πατάρι δὲν εἶναι φιλοζωισμός, εἶναι τὸ ἀντίθετο. Θὰ ἀκούσετε ὀργισμένους «ζωόφιλους» νὰ ζητοῦν τὸ δικαίωμά τους στὸν σκύλο διαμερίσματος.

Ἀφήνω, φυσικά, τὸ ὅτι δὲν δίνουν σημασία στὴν ἀνάγκη τῆς γειτονιᾶς γιὰ ὕπνο καὶ ἡσυχία. Τὸ θεωρῶ δεδομένο. Ὡστόσο, δὲν εἶναι ὅτι ἀγαποῦν τὰ ζῶα περισσότερο ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς. Τὸν ἑαυτούλη τους σκέφτονται βεβαίως, κι ὄχι τὸ δικαίωμα τοῦ ζώου νὰ ζεῖ ἄνετα κι ἐλεύθερο. Ἐσένα, ζωόφιλε, θὰ σ’ ἄρεσε νὰ σ’ ἔχουν σὲ ἕνα κλουβὶ καὶ νὰ σὲ κοιτᾶ κάποιο ἄλλο ἰσχυρότερο ζῶο χωρὶς νὰ σὲ ἀφήνει νὰ φύγεις καὶ μιλώντας σου στὰ ἀλαμπουρνέζικα; Γιὰ νὰ σκεφτῶ, στὶς φυλακές (ὅπου τρῶς δωρεάν) δὲν εἶναι μιὰ παρόμοια κατάσταση; Δὲν εἶναι ζωόφιλοι, λοιπόν. Πρέπει νὰ τοὺς τὸ πεῖ κάποιος. Εἶναι ἀντικοινωνικοί, καὶ μισόζωοι. Μόνο στὰ χωριὰ τὰ ζῶα, λοιπόν. Σὲ ἄμεση καὶ διαρκὴ ἐπαφὴ μὲ τὸ χῶμα, τὸν ἀέρα, τὸ χιόνι.

 * δεν συμπεριλαμβάνω, γιὰ παράδειγμα, φιλόζωους γονεῖς.

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, Ελλάδα, ανθρώπινα, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s