Τὸ Βυζάντιο προκαλεῖ φόβο

στοὺς πάντες. Ἀκόμη καὶ κεκοιμημένο. Ὄχι μόνο σὲ κάτι ἀντικρατιστές (καλλιτεχνικὸ ὄνομα: ὀσμανολάτρες ἀεθνικοὺς κοινοτιστές) ποὺ παθαίνουν ταράκουλο μὲ τὸ Ἀλληλέγγυον τοῦ Βουλγαροκτόνου, καὶ στοὺς μεταμοντέρνους νεοπαγανιστές, ποὺ ἔγιναν λάτρεις τοῦ Δία χωρὶς κανένα ἀντίστοιχο οἰκογενειακὸ παρελθόν, ἀλλὰ καὶ στ’ ἀδέρφια τους τοὺς Ἰσλαμιστές. Μιλᾶμε γιὰ ἕναν φόβο ὄχι ἀνορθολογικό, ὅπως ἐπιπόλαια νομίζουν ὅσοι Νεοέλληνες θεωροῦν, δίκαια ἢ ἄδικα, τὴν ἀνάσταση τοῦ Βυζαντίου ἀδύνατη, μὰ ἀπόλυτα ἐξηγήσιμο καὶ ὀρθολογικό.

Ἂς σκεφτοῦμε ὡς Τοῦρκοι, γιὰ λίγο: Ἔχουμε καταλάβει τὸ Βυζάντιο, καὶ μετὰ τὸ 1922 ἔχουμε «ὁριστικὰ» ἐκδιώξει τοὺς Βυζαντινούς (Ρούμ = Ρωμηούς) περιορίζοντάς τους στὴν νότια Βαλκανική. Ἀλλὰ δὲν τοὺς ἐξαφανίσαμε. Εἶναι ἀπέναντί μας. Ποιὸς μᾶς λέει ὅτι κάποια στιγμὴ δὲν μπορεῖ νὰ ξαναέρθουν, πὼς κάτι μπορεῖ νὰ συμβεῖ; Μόνη ὁριστικὴ ἀνακούφιση γιὰ μᾶς θὰ ἦταν ἐξαφανίζονταν ὅλοι τους μιὰ γιὰ πάντα. Σὰν τὸ δράκουλα ποὺ τὸν παλουκώνουν στὴν καρδιά, γιὰ νὰ μὴν ξαναζήσει. Ὁ ἐπιζὼν μπορεῖ νὰ πάρει ἐκδίκηση, ἐνῶ ἂν ἦταν ὅλοι νεκροὶ θὰ ἦταν τόσο ἀπειλητικοὶ ὅσο οἱ Βαβυλώνιοι. Καὶ μόνη ἡ ἰδέα τῆς ὕπαρξης ἀπογόνων ἐκείνων ἀπὸ τοὺς ὁποίους πήραμε τὰ κλοπιμαῖα μᾶς ἐξαγριώνει, μᾶς ἀναστατώνει, μᾶς ἀρνεῖται (διὰ τῆς ἁπλῆς ὕπαρξης κι ἀντίθετης κοσμοθέασής της) τὴν ἀντικειμενικότητα τῆς ἄποψής μας ὅτι ἡ Ἁρπαγὴ συνιστᾶ θεόσδοτο Δίκαιο. Ἂν δὲν καταστραφεῖ ὁτιδήποτε ἑλληνικό, δὲν θὰ κοιμηθοῦμε ποτὲ ἥσυχοι –ἀκόμη κι ἂν ἡ Ἑλλάδα πηγαίνει κατὰ διαόλου. Αὐτὸ σκέφτονται οἱ Τοῦρκοι, εἴτε οἱ Ἕλληνες ὀνειρεύονται –ἀκόμη καὶ κρυφὰ ἀπὸ ὅλους, καθένας– Κόκκινες Μηλιὲς εἴτε ὅλοι οἱ Ἕλληνες χλευάζουν τὶς Κόκκινες Μηλιές.

Τὸ μίσος τους ἀναγκαστικὰ εἶναι μεταφυσικῶν διαστάσεων. Ἡ σκέτη (χωρὶς κἂν διεκδικήσεις, χωρὶς κἂν φαντασίωση διεκδικήσεων) ὕπαρξή μας, τῶν Ἑλλήνων, εἶναι ἀπὸ μόνη της ὑπαρξιακὴ προσβολὴ γιὰ τὸν Τουρκισμό, εἶναι ἡ προφανὴς ἀπόδειξη ὅτι ὁ δεύτερος εἶναι ἕνα ψεῦδος, μιὰ κλοπή, ἕνας φόνος ποὺ ἀκόμη δὲν δικάστηκε. Παρ’ ὅλο ποὺ κάποιος μπορεῖ νὰ εἰκάσει ὅτι Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι θὰ ὑπάρχουν στὸ προσεχὲς μέλλον, στὰ μυαλὰ τῶν δεύτερων δὲν μπορεῖ κάτι τέτοιο νὰ σταθεῖ. Συνεπῶς, δὲν εἶναι οἱ Ἕλληνες ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ συγχωρήσουν: Εἶναι οἱ Τοῦρκοι ποὺ ἀδυνατοῦν νὰ μὴν φτάσουν στὸ τέρμα τῆς κακίας τὴν ὁποία πρωτοξεκίνησαν. Ὅπως εἶπε ὁ Ἐρντογάν γιὰ τὴ μετατροπὴ τῆς Ἁγίας Σοφίας ἀπὸ τζαμὶ σὲ μουσεῖο ἀπὸ τοὺς Κεμαλικούς. Δεῖτε πῶς χρησιμοποιεῖ τοὺς ὅρους Βυζάντιο καὶ Βυζαντινός, ὡς τὸ Ἀπόλυτο Κακό-Φόβο:

«Δυστυχώς αυτοί που έχουν νοοτροπία πιο Βυζαντινή από το Βυζάντιο και πιο δυτική από τη Δύση, αλλά αμφισβητούν σε κάθε περίπτωση τις αξίες του λαού, δυστυχώς δεν γνωρίζουν ότι την αξία της κληρονομιάς που μας άφησαν οι πρόγονοί μας», είπε και συμπλήρωσε «κατέστρεψαν τον πολιτισμό μας, περισσότερο από τη Δύση, εκείνοι που έχουν τη δυτική νοοτροπία».

Ολοκληρώνοντας τη νέα τοποθέτησή του κατηγόρησε όσους «μετέτρεψαν τα τζαμιά μας σε μουσεία. Όπως αυτός ο χώρος. Μετέτρεψαν τα τζαμιά μας σε στάβλους».

This entry was posted in 1453, Ελλάδα, Ρωμανία, Τούρκοι and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s