Ρ. Ζιράρ, ναζισμός, συμπόνια γιὰ τὰ θύματα, ἀντιχριστιανισμός

Rene Girard, Ἐθεώρουν τὸν Σατανᾶν ὡς ἀστραπήν…, διάφορες σελίδες (πρὸς τὸ τέλος). Μετάφραση, Εὐ. Γραμματικοπούλου.

Ὁ πνευματικὸς σκοπὸς τοῦ χιτλερισμοῦ ἦταν, κατὰ τὴ γνώμη μου, νὰ ἀπομακρύνει ἀρχικὰ τὴ Γερμανία καὶ κατόπιν ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη ἀπὸ τὸν προορισμὸ ποὺ τοὺς καθορίζει ἡ θρησκευτική τους παράδοση, τὴ μέριμνα γιὰ τὰ θύματα. Γιὰ προφανεῖς λόγους τακτικῆς, ὁ ναζισμὸς προσπαθοῦσε σὲ καιρὸ πολέμου νὰ κουκουλώσει τὴ γενοκτονία. Πιστεύω πώς, ἐὰν εἶχε θριαμβεύσει, θὰ τὴν εἶχε δημοσιοποιήσει προκειμένου νὰ δείξει ὅτι ἐξαιτίας του ἡ μέριμνα τῶν θυμάτων δὲν ἦταν πλέον ἡ ἀμετάκλητη πορεία τῆς ἱστορίας μας.

Παρὰ τὰ ἀναρίθμητα θύματα, τὸ χιτλερικὸ ἐγχείρημα τελικὰ ἀπέτυχε. Ἀντὶ νὰ καταπνίξει τὴ μέριμνα γιὰ τὰ θύματα ἐπέσπευσε τὶς προόδους της, ὡστόσο ὅμως τὴ διέβρωσε ὁλοσχερῶς.

Ζοῦμε σὲ ἕναν κόσμο, ὁ ὁποῖος αὐτοκατηγορεῖται ἀκατάπαυστα, συστηματικά, τελετουργικὰ γιὰ τὴ βιαιότητά του. Κανονίζουμε νὰ μεταθέσουμε ὅλες μας τὶς συγκρούσεις, ἀκόμα καὶ αὐτὲς ποὺ λιγότερο ἐπιδέχονται μετάθεση, στὴ γλώσσα τῶν ἀθώων θυμάτων. Τὸ ζήτημα τῶν ἐκτρώσεων, ἐπὶ παραδείγματι: ἀνεξάρτητα ἀπὸ τὸ ἂν εἴμαστε ὑπὲρ ἢ κατά, διαλέγουμε πάντοτε τὴν πλευρὰ μὲ τὴν ὁποία θὰ συνταχθοῦμε ἀνάλογα μὲ τὸ συμφέρον τῶν «πραγματικῶν θυμάτων», ἂν πιστέψουμε τὰ λεγόμενά μας. Ποιὸς ἀξίζει περισσότερο τὶς θρηνωδίες μας, οἱ μητέρες ποὺ θυσιάζονται γιὰ τὰ παιδιά τους ἢ τὰ παιδιὰ ποὺ θυσιάστηκαν στὸ ὄνομα τοῦ ἐφήμερου ἡδονισμοῦ; Ἰδοὺ ἡ ἀπορία.

Ὁ διαρκὴς ὑπερθεματισμὸς μετατρέπει τὴ μέριμνα γιὰ τὰ  θύματα σὲ μιὰ ἀπολυταρχικὴ ἐπιταγή, σὲ μιὰ μόνιμη ἱερὰ ἐξέταση….Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ κόσμος μας ἔχει γίνει ἀντιχριστιανικός, τουλάχιστον ὡς πρὸς τὰ ἀνώτερα στρώματα, δὲν ἀποτρέπει τὴ μέριμνα γιὰ τὰ θύματα νὰ διαρκεῖ καὶ νὰ κερδίζει ἔδαφος, παίρνοντας ὡστόσο μορφὲς συχνὰ ἀλλοπρόσαλλες.

Μόλις στρέφονται στὴ Βίβλο ἢ στὴν Καινὴ Διαθήκη, πολλοὶ διανοούμενοι ὑποστηρίζουν ὅτι ψυχανεμίζονται αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν «ἀναθυμιάσεις ἀποδιοπομπαίου τράγου», τὶς ὁποῖες πάντοτε χαρακτηρίζουν «ἐμετικές». …Τὰ εὐγενὴ αὐτὰ λαγωνικὰ δὲν ἀσκοῦν ποτὲ τὴν ἐκλεκτὴ ὀξύτητα τῆς ὄσφρησής τους στὰ ἴχνη τοῦ Διονύσου ἢ τοῦ Οἰδίποδα. Θὰ παρατηρήσετε ὅτι στοὺς μύθους ποτὲ κανεὶς δὲν ξεσκεπάζει τὶς δύσοσμες ἀναθυμιάσεις  τῶν κακοθαμμένων πτωμάτων. Οἱ μύθοι οὐδέποτε ἐγείρουν τὴν παραμικρὴ ὑποψία.

Ἀπὸ τὴν πρώιμη Ἀναγέννηση οἱ διανοούμενοι περιέβαλλαν τὸν παγανισμὸ μὲ τὴ φήμη τῆς ἀδιασάλευτης διαφάνειας, ὑγείας καὶ ὑγιεινῆς. Τὸν ἀντιπαρέβαλλαν πάντοτε ὡς θετικὸ παράδειγμα, σὲ ἀντιδιαστολὴ πρὸς ὅλη τὴ «νοσηρότητα» ποὺ τάχα διέκρινε τὸν ἰουδαϊσμὸ καὶ τὸ χριστιανισμό.

Μέχρι καὶ ἐπὶ ναζισμοῦ, ὁ ἰουδαϊσμὸς ἦταν τὸ προτιμώμενο θύμα αὐτοῦ τοῦ μηχανισμοῦ τοῦ ἀποδιοπομπαίου τράγου. Ὁ χριστιανισμὸς ἐρχόταν δεύτερος καὶ καταϊδρωμένος. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τοῦ Ὁλοκαυτώματος, ἀντιθέτως, δὲν τολμοῦμε πλέον νὰ θίξουμε τὸν ἰουδαϊσμό, κι ἔτσι ὁ χριστιανισμὸς προήχθη στὸ ρόλο τοῦ ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα ἀποδιοπομπαίου τράγου. Ὅλοι ἐκστασιάζονται μπροστὰ στὴ χάρη καὶ τὸν ἀέρα, στὴν ὑγιὴ ἀθλητικὴ πνοὴ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀθλητισμοῦ, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ κλειστό, καχύποπτο, μουντό, καταπιεστικὸ κλίμα τοῦ ἰουδαϊκοῦ καὶ τοῦ χριστιανικοῦ σύμπαντος. Εἶναι τὸ ἄλφα τῶν πανεπιστημίων…

Προκειμένου ὁ κόσμος μας νὰ ξεφύγει ὁλοκληρωτικὰ ἀπὸ τὸν χριστιανισμό, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀπαρνηθεῖ πραγματικὰ τὴ μέριμνα τῶν θυμάτων, πράγμα ποὺ τόσο ὁ Νίτσε ὅσο καὶ ὁ ναζισμὸς εἶχαν καταλάβει καλά….Ἡ ἀπόπειρα τῶν Νίτσε καὶ Χίτλερ νὰ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ λησμονήσουν τὴ φροντίδα τῶν θυμάτων κατέληξε σὲ μιὰ ὁριστική, κατὰ τὰ φαινόμενα, ἀποτυχία -πρὸς στιγμὴν τουλάχιστον. Στὸν κόσμο μας ὡστόσο, τὸ θρίαμβο τῆς μέριμνας γιὰ τὰ θύματα δὲν τὸν λυμαίνεται ὁ χριστιανισμός, ἀλλὰ αὐτὸς τὸν ὁποῖο πρέπει νὰ ὀνομάσουμε ἄλλο ἀπολυταρχισμό. Ἐκ τῶν δύο ὁ πονηρότερος, μὲ προφανῶς πολλὰ ὑποσχόμενο μέλλον ὅσο καὶ παρόν, ὁ ἄλλος ἀπολυταρχισμός, ἀντὶ νὰ ἀντιτάσσεται κατὰ μέτωπο στὶς ἰουδαιοχριστιανικὲς προσδοκίες, τὶς διεκδικεῖ σὰν νὰ ἦταν κτῆμα του καὶ ἀμφισβητεῖ τὴν αὐθεντικότητα τῆς χριστιανικῆς μέριμνας γιὰ τὰ θύματα (σχετικὰ λογικοφανῶς στὸ ἐπίπεδο τῆς συγκεκριμένης δράσης, τῆς ἱστορικῆς ἐνσάρκωσης τοῦ πραγματικοῦ χριστιανισμοῦ στὸ ροῦ τῆς ἱστορίας).

Ἀντὶ νὰ ἀντίκειται ἀπροσποίητα στὸ χριστιανισμό, ὁ ἄλλος ἀπολυταρχισμὸς τῶν ὠθεῖ πρὸς τὰ ἀριστερά του.

Καθ’ ὅλο τὸν 20 αἰώνα, ἡ ἰσχυρότερη μιμητικὴ δύναμη οὐδέποτε ὑπῆρξε ὁ ναζισμὸς ἢ οἱ συναφεῖς ἰδεολογίες, δηλαδὴ ὅλες ὅσες ἀντιτίθενται ἀνοιχτὰ στὴ φροντίδα τῶν θυμάτων, ἀναγνωρίζοντας πρόθυμα τὶς ἰουδαιοχριστιανικές της καταβολές. Τὸ κραταιότερο ἀντιχριστιανικὸ κίνημα εἶναι αὐτὸ ποὺ ἀναλαμβάνει ἐκ νέου καὶ «ἐκτραχύνει» τὴ φροντίδα τῶν θυμάτων μὲ σκοπὸ νὰ τὴν καταστήσει εἰδωλολατρική. Οἱ ἐξουσίες καὶ οἱ ἀρχὲς ἐμφανίζονται ἔκτοτε ὡς «ἐπαναστατικὲς» καὶ προσάπτουν στὸ χριστιανισμὸ ἔλλειψη θέρμης στὴν ὑπεράσπιση τῶν θυμάτων. Στὸ χριστιανικὸ παρελθὸν δὲν βλέπουν παρὰ μόνο διωγμούς, καταστολές, ἱερὲς ἐξετάσεις.

Ὁ ἄλλος ἀπολυταρχισμὸς παρουσιάζεται ὡς ἐλευθερωτὴς τῆς ἀνθρωπότητας καί, θέλοντας νὰ σφετεριστοῦν τὴ θέση τοῦ Χριστοῦ, οἱ ἐξουσίες τὸν μιμοῦνται μὲ τρόπο ἀνταγωνιστικό: καταγγέλλουν τὴ χριστιανικὴ φροντίδα τῶν θυμάτων γιὰ ὑποκριτικὴ καὶ ἄτονη μίμηση τῆς αὐθεντικῆς σταυροφορίας ἐνάντια στὴν καταπίεση καὶ τὶς διώξεις, τῆς ὁποίας οἱ ἴδιοι ἀποτελοῦν τὸ ἐπίλεκτο σῶμα.

Στὴ συμβολικὴ γλώσσα τῆς Καινῆς Διαθήκης, μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι στὸν κόσμο μας ὁ Σατανᾶς δανείζεται τὴ γλώσσα τῶν θυμάτων στὴν προσπάθειά του νὰ ἐπιβληθεῖ καὶ νὰ θριαμβεύσει ἐκ νέου. Ὁ Σατανᾶς μιμεῖται ὁλοένα καὶ ἐπιτυχέστερα τὸν Χριστὸ καὶ καμώνεται πὼς τὸν ξεπερνᾶ. Αὐτὴ ἡ σφετεριστικὴ μίμηση ἦταν ἀπὸ καιρὸ παρούσα στὸν ἐκχριστιανισμένο κόσμο, λαμβάνει ὅμως τεράστιες διαστάσεις στὴν ἐποχή μας. Πρόκειται γιὰ τὴ διαδικασία ποὺ περιγράφεται στὴν Καινὴ Διαθήκη στὴ γλώσσα τοῦ Ἀντίχριστου. Ἂν θέλουμε νὰ καταλάβουμε αὐτὸ τὸν ὅρο, πρέπει πρῶτα νὰ τὸν ἀποδραματοποίησουμε, μιὰ καὶ ἀντιστοιχεῖ σὲ μιὰ πολὺ καθημερινή, πολὺ πεζὴ πραγματικότητα.

Ὁ Ἀντίχριστος ἐπαίρεται πὼς τάχα προσφέρει στοὺς ἀνθρώπου τὴν εἰρήνη καὶ τὴν ἀνοχὴ ποὺ τοὺς ὑπόσχεται δίχως ἀντίκρισμα ὁ χριστιανισμός. Στὴν πραγματικότητα ὅμως ἡ ἐκτράχυνση τῆς σύγχρονης θυματολογίας δὲν ἐπιφέρει παρὰ μιὰ ἀποτελεσματικότατη ἐπιστροφὴ σὲ παντὸς εἴδους παγανιστικὲς συνήθειες – ἐκτρώσεις, εὐθανασία, σεξουαλικὴ ἐξομοίωση, κλοουνίστικα νούμερα, χωρὶς ὅμως πραγματικὰ θύματα, χάρη στοὺς ἠλεκτρονικοὺς προσομοιωτὲς κ.λπ.

Ὁ νεοπαγανισμὸς θέλει νὰ παρουσιάσει τὸν Δεκάλογο καθὼς ἐπίσης καὶ κάθε ἰουδαιοχριστιανικὴ ἠθικὴ ὡς μιὰ ἀβάσταχτη βιαιότητα, ἐνῶ ἡ ὁλοσχερὴς ἐξάλειψή της εἶναι ὁ ὑπ’ ἀριθμὸν ἕνα στόχος της. Ἡ πιστὴ τήρηση τοῦ ἠθικοῦ νόμου ἐκλαμβάνεται ὡς συνενοχὴ μὲ τίς, κατὰ βάση θρησκευτικὲς τάχα, διωκτικὲς δυνάμεις.

Καθὼς οἱ χριστιανικὲς Ἐκκλησίες ἄργησαν πολὺ νὰ συνειδητοποιήσουν τὶς ἐλλείψεις τους στὴ φιλανθρωπία, τὴ συνενοχή τους μὲ τὴν καθεστηκυία τάξη, στὸν πάντοτε «θυσιαστικὸ» χθεσινὸ ὅσο καὶ σημερινὸ κόσμο, εἶναι ἰδιαίτερα εὐάλωτες στὸ μόνιμο ἐκβιασμὸ στὸν ὁποῖο τὶς ὑποβάλλει ὁ σύγχρονος νεοπαγανισμός.

Ὁ ἐν λόγῳ νεοπαγανισμὸς ἐντοπίζει τὴν εὐτυχία στὸν ἀμετροεπὴ κορεσμὸ τῶν ἐπιθυμιῶν καί, κατὰ συνέπεια, στὴν κατάργηση ὅλων τῶν ἀπαγορεύσεων. Ἡ ἀντίληψη αὐτὴ κερδίζει μιὰ πλασματικὴ ἀληθοφάνεια στὸν περιορισμένο τομέα τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν, τῶν ὁποίων ἡ ὑπερπροσφορά, χάρη στὴν τεχνολογικὴ πρόοδο, ἀμβλύνει ὁρισμένες μιμητικὲς ἀντιπαλότητες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθιστᾶ φαινομενικὰ ἀποδεκτὴ τὴν ἄποψη σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία κάθε ἠθικὸς νόμος εἶναι καθαρὰ ἕνα ὄργανο καταπίεσης καὶ καταδίωξης.

Τὴ στιγμὴ τῆς σύλληψης τοῦ Ἰησοῦ, ὁ Ἰούδας ἔχει ἤδη προδώσει, ὅλοι οἱ μαθητὲς σκορπίζονται, ὁ Πέτρος ἑτοιμάζεται νὰ ἀπαρνηθεῖ τὸ δάσκαλό του. Ἡ μιμητικὴ ἔξαρση ρέπει, ὡς συνήθως, πρὸς τὴν ὁμοψυχία. Ἐὰν ὅμως εἶχε ὁλοκληρωθεῖ, ἐὰν εἶχε πραγματικὰ θριαμβεύσει, δὲν θὰ ὑπῆρχε Εὐαγγέλιο, δὲν θὰ εἴχαμε παρὰ ἕναν ἀκόμα μύθο.

Κατὰ τὴν τρίτη ἡμέρα τῶν Παθῶν ἐντοῦτοις, οἱ διεσπαρμένοι μαθητὲς ξανασυγκεντρώνονται γύρω ἀπὸ τὸν ἀναστημένο, κατ’ αὐτούς, Ἰησοῦ. Συνέβη κάτι ἀκραῖο, κάτι ποὺ δὲν συμβαίνει ποτὲ στοὺς μύθους. Ἐμφανίζεται μιὰ ἀντιφρονοῦσα μειοψηφία ποὺ ὀρθώνει ἀποφασιστικὰ τὸ ἀνάστημά της ἐνάντια στὴν καταδιωκτικὴ ὁμοθυμία, ἡ ὁποία συνεπῶς δὲν ἀποτελεῖ πλέον παρὰ μιὰ πλειοψηφία, ποὺ ἀναμβφίβολα παραμένει συντριπτικὴ ἀριθμητικὰ καὶ ὅμως στὸ ἑξῆς εἶναι, ὡς γνωστόν, ἀνίκανη νὰ ἐπιβάλει παγκοσμίως τὴ δική της παράσταση τῶν γεγονότων.

Ἡ ἀντιφρονοῦσα μειοψηφία εἶναι τόσο ἀμελητέα, τόσο ἀνυπόληπτη καί, τὸ κυριότερο, τόσο καθυστερημένη ὥστε δὲν ἐπηρεάζει τὸ ἐλάχιστο τὴ θυματοποιητικὴ διαδικασία. Ὁ ἡρωϊσμός της ὡστόσο δὲν θὰ τῆς δώσει μονάχα τὴν εὐκαιρία νὰ ἐπιβιώσει, ἀλλὰ καὶ νὰ συντάξει τὰ χρονικὰ τῶν γεγονότων, ποὺ ἀργότερα θὰ κάνουν τὸ γύρο τοῦ κόσμου καὶ θὰ μεταλαμπαδεύσουν παντοῦ τὴν ἀνατρεπτικὴ ἐκδοχὴ τῶν ἄδικα καταδικασμένων ἀποδιοπομπαίων τράγων.

Ἡ ὀλιγάριθμη ὁμάδα τῶν τελευταίων πιστῶν εἶχε ἤδη παρασυρθεῖ κατὰ τὸ ἥμισυ ἀπὸ τὸ βίαιο μίασμα. Ἀπὸ ποῦ ἀντλεῖ αἴφνης τὴ δύναμη νὰ ἀντιαχθεῖ στὸ πλῆθος καὶ στὶς ἀρχὲς τῆς Ἱερουσαλήμ; Πῶς ἐξηγεῖται αὐτὴ ἡ μεταστροφή, ἡ ὁποία ἀντίκειται σὲ ὅσα ἔχουμε μάθει σχετικὰ μὲ τὴν ἀκαταταμάχητη λαίλαπα τῶν μημητικῶν ἐξάρσεων; Σὲ ὅλα τὰ ἐρωτήματα ποὺ ἀνέκυψαν στὴν παρούσα μελέτη μπόρεσα μέχρις αὐτοῦ τοῦ σημείου νὰ βρῶ πάντοτε ἀπαντήσεις ποὺ ἐνέπιπταν σὲ ἕνα καθαρὰ ἀνθρώπινο, «ἀνθρωπολογικὸ» περιβάλλον. Αὐτὴ τὴ φορὰ ὅμως εἶναι βέβαιο πὼς τοῦτο εἶναι ἀδύνατον.

Γιὰ νὰ διασπάσουμε τὴ μιμητικὴ ὁμοψυχία, πρέπει νὰ ἀντιτάξουμε μιὰ δύναμη ἀνώτερη τοῦ βίαιου μιάσματος, κι ἂν κάτι μᾶς δίδαξε ἡ παρούσα μελέτη, αὐτὸ εἶναι πὼς τέτοια δὲν ὑπάρχει σὲ αὐτὴ τὴ γῆ. Ἀκριβῶς ἐπειδὴ πρὶν τὴν ἡμέρα τῆς Ἀνάστασης ἡ βίαιη μολυσματικὴ μετάδοση ἀποδεικνυόταν ἀνέκαθεν παντοδύναμη στοὺς ἀνθρώπους, ἡ ἀρχαϊκὴ θρησκεία τὴ θεοποίησε. Οἱ ἀρχαϊκὲς θρησκεῖες δὲν εἶναι τόσο ἀμβλύνοες ὅσο πιστεύουν οἱ σύγχρονοί μας. Ἔχουν σοβαροὺς λόγους νὰ θεωροῦν θεϊκὴ τὴ βίαιη ὁμοψυχία.

Ἡ Ἀνάσταση δὲν εἶναι ἁπλῶς καὶ μόνο θαῦμα, ὑπερφυσικὸ φαινόμενο…εἶναι τὸ θεαματικὸ σημάδι τῆς εἰσόδου στὴν παγκόσμια σκηνὴ μιᾶς δύναμης ἀνώτερης ἀπὸ τὶς μιμητικὲς ἐξάρσεις. Ἀντίθετα ἀπ’ αὐτές, τὴν ἐν λόγῳ δύναμη δὲν τὴ διακρίνει κανένα παραισθησιακὸ ἢ κίβδηλο στοιχεῖο. Ἀντὶ νὰ παραπλανεῖ τοὺς πιστούς, τοὺς δίνει τὴ δυνατότητα νὰ καταλάβουν αὐτὸ ποὺ δὲν διέκριναν προηγουμένως καὶ νὰ ψέξουν ἑαυτοὺς γιὰ τὴν ἀξιοθρήνητη παρελθοντικὴ φυγομαχία τους, νὰ παραδεχτοῦν τὴν ἐνοχή τους ἐξαιτίας τῆς συμμετοχῆς τους στὴ μιμητικὴ ἔξαρση μὲ στόχο τὸν Ἰησοῦ.

Δυὸ περιθωριακὲς σημειώσεις: Ἡ μία γιὰ τὸν Νίτσε. Σίγουρα, ἔχει προβλήματα. Μὴν τὰ τσουβαλιάζουμε ὅλα ὅμως. «Ὁ ἄνθρωπος εἶναι κάτι ποὺ πρέπει νὰ ξεπεραστεῖ» ἦταν μιὰ φράση πρωτοποριακὴ σὲ μιὰ ἐποχὴ τεχνολογικῆς προόδου καὶ τῆς ἐκκολαπτόμενης μαζικοδημοκρατικῆς βαρεμάρας. Ἄλλωστε, κι ὁ Ζιρὰρ παρατηρεῖ ὅτι συχνὰ οἱ ὑπόλοιποι παίρνουν κατὰ γράμμα τὶς προτροπὲς τῶν φιλοσόφων. Ἡ δεύτερη, γιὰ τὴν ἀντιχριστιανικὴ φύση τῆς σύγχρονης συμπόνιας γιὰ τὰ θύματα. Τὸ βιβλίο γραφηκε τὸ 1999, καὶ μεταφράστηκε στὰ 2002. Ποῦ νὰ φανταζόμασταν τότε, τὶς «φιλοπροσφυγικὲς» ΜΚΟ καὶ τὸν ὑποκριτικὸ οἶστρο φιλανθρωποσύνης τοῦ 2015 κ.ἑ., μὲ τοὺς Ἀριστεροὺς νὰ καταγγέλλουν ὡς μισάνθρωπο ὅποιον τοὺς ἔλεγε ὅτι πολιτικὰ δὲν βλέπουν τὴ μύτη τους;

 

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, ανθρωπισμός, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One Response to Ρ. Ζιράρ, ναζισμός, συμπόνια γιὰ τὰ θύματα, ἀντιχριστιανισμός

  1. Ο/Η Αλάστωρ λέει:

    το σωστό είναι: Girard (και όχι Gurard)

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s