Γενοκτονίες καὶ Γενοκτονίες..

Μὲ αφορμὴ αὐτό.

Καταρχήν, μεταξὺ ὑποκρισίας καὶ περηφάνειας κατὰ τὴ διάπραξη μιᾶς γενοκτονίας, στὴν πρώτη περίπτωση ἔχουμε αὐτὸν ποὺ κατὰ τὴ διάπραξη τῆς γενοκτονίας «στὸ ὄνομα Τοῦ…» εἴτε ἀγνοεῖ ὅτι τὸ «ὄνομα Τοῦ» τοῦ ἀπαγορεύει ἄλλες θυσίες πέραν αὐτῆς τοῦ Χριστοῦ εἴτε περδικλώνει καὶ στρεβλώνει ξεκάθαρες ἀρχές. Στὴ δεύτερη περίπτωση, ἡ γενοκτονία δὲν δικαιολογεῖται ἁπλὰ μὲ σοφιστεῖες. Εἶναι ξεκάθαρη, εἶναι καλή, εἶναι δικαιολογημένη, εἶναι καθολικὸς κανόνας κι ὄχι «ὑποπερίπτωση»: Ὁ θεὸς Ἥλιος ἀπαιτεῖ ξεριζωμένες καρδιές. Ὁ Ἀλλὰχ ἀπαιτεῖ κεφαλικὸ φόρο. Ἡ ἄρεια φυλὴ ἀπαιτεῖ ἐξόντωση τῶν μιασμάτων. Ἡ ἀταξικὴ κοινωνία χρειάζεται σφαγές, γιὰ νὰ ἔρθει. Ἡ οἰκονομικὴ ἀνάπτυξη χρειάζεται πτώματα. Ὄχι γιατὶ ἔτυχε ἀλλὰ γιατὶ ἔτσι πρέπει νὰ γίνεται.

Εἶναι ἀπὸ τὴ μιὰ ὁ χριστιανικὸς κόσμος τοῦ «βασιλείου τῆς ὑποκρισίας» (ἄλλα λέμε κι ἄλλα κάνουμε), κι ἀπὸ τὴν ἄλλη ὁ προχριστιανικὸς (Ἀρχαῖος)  καὶ ἐξωχριστιανικός (Ἀσιάτες δεσπότες ἢ Ναζί) κόσμος τῆς «ὠμῆς εἰλικρίνειας», κατὰ τὴν εὔστοχη διάκριση τοῦ Καστοριάδη, ποὺ ἐπιλέγει τὸ δεύτερο. Ἔχω γράψει καὶ παλιότερα. Θὰ ἐπιλέξω τὴν ὑποκρισία, γιατὶ μπορῶ νὰ τὴν ἀντιμετωπίσω ἐπιχειρηματολογικά. Στὴν περίπτωση τοῦ πεπεισμένου ὅτι ἡ σφαγὴ ποὺ κάνει εἶναι Καλὸ δηλαδὴ σύμφωνη μὲ τὴν θεωρία – μεταφυσική του καὶ ὄχι παρέκκλιση ἀπὸ αὐτήν (κανεὶς δὲν υἱοθετεῖ μιὰ θεωρία ποὺ τοῦ φαίνεται Κακή), δὲν ἔχω τέτοια δυνατότητα.

Ἂς γίνεται ὅση κριτικὴ πρέπει, λοιπόν, στὶς χριστιανικὲς γενοκτονίες. Κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ ὅτι Χριστιανοὶ ἐπικαλέστηκαν μὲ διάφορες ἑρμηνεῖες τὸ Χριστὸ γιὰ νὰ σκοτώσουν. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδείξει κανεὶς τὴν φιλοσοφικὴ ἰσότητα τοῦ Χριστιανισμοῦ μὲ τοὺς «μὴ Χριστιανισμούς», γιατὶ ἡ ἀπόπειρα γιὰ τέτοια ἀπόδειξη (μὲ βάση τὶς γενοκτονίες) συνιστᾶ μετάβαση ἀπὸ τὸ ἕνα ἐπίπεδο (τῆς πράξης) στὸ ἄλλο (τί ὑπαγορεύει ἡ θεωρία). Θὰ πρέπει νὰ ἀποδείξει ὅτι τὰ Εὐαγγέλια προτρέπουν στὴν οἰκονομικὴ ὑποδούλωση, προτρέπουν στὴν καταστροφὴ ἢ στὴν ἄσκηση βίας στοὺς ἀδύναμους (παιδιά, γυναῖκες). Κάθε κριτικὴ ποὺ εἰσάγει λαθραῖα τέτοια σύγχυση μεταξὺ ἐπιπέδων πρέπει νὰ καταγγέλεται ὡς λανθασμένη, ἐκτὸς ἀπὸ κακόβουλη.

Υ.Γ.

Καμμιὰ κοινωνία δὲν ἔζησε χωρὶς βία ἢ ἀπειλὴ χρήσης βίας. Ἀλλὰ καὶ καμμιὰ κοινωνία δὲν ἔζησε ὑπὸ συνεχὲς καθεστὼς βίας. Ἡ διαπίστωση τῆς ἐσαεὶ παρουσίας τῆς βίας, ἀνεξαρτήτως ποσοτικῶν καὶ ποιοτικῶν χαρακτηριστικῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ ὁδηγήσει καὶ σὲ σχετικὲς ἀνθρωπολογικὲς παρατηρήσεις κι ὄχι ἀποκλειστικὰ σὲ ἀναζήτηση ἐνόχων.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλοσοφίες, θρησκεία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s