Δέκα δίκαιοι εἶναι ἀρκετοί

20 εἶπε δὲ Κύριος· κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόρρας πεπλήθυνται πρός με, καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα.

21 καταβὰς οὖν ὄψομαι, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μή, ἵνα γνῶ.

22 καὶ ἀποστρέψαντες ἐκεῖθεν οἱ ἄνδρες ἦλθον εἰς Σόδομα. ῾Αβραὰμ δὲ ἔτι ἦν ἑστηκὼς ἐναντίον Κυρίου.

23 καὶ ἐγγίσας ῾Αβραὰμ εἶπε· μὴ συναπολέσῃς δίκαιον μετὰ ἀσεβοῦς καὶ ἔσται ὁ δίκαιος ὡς ὁ ἀσεβής;

24 ἐὰν ὦσι πεντήκοντα δίκαιοι ἐν τῇ πόλει, ἀπολεῖς αὐτούς; οὐκ ἀνήσεις πάντα τὸν τόπον ἕνεκεν τῶν πεντήκοντα δικαίων, ἐὰν ὦσιν ἐν αὐτῇ;

25 μηδαμῶς σὺ ποιήσεις ὡς τὸ ρῆμα τοῦτο, τοῦ ἀποκτεῖναι δίκαιον μετὰ ἀσεβοῦς, καὶ ἔσται ὁ δίκαιος ὡς ὁ ἀσεβής. μηδαμῶς· ὁ κρίνων πᾶσαν τὴν γῆν, οὐ ποιήσεις κρίσιν;

26 εἶπε δὲ Κύριος· ἐὰν ὦσιν ἐν Σοδόμοις πεντήκοντα δίκαιοι ἐν τῇ πόλει, ἀφήσω ὅλην τὴν πόλιν καὶ πάντα τὸν τόπον δι᾿ αὐτούς.

27 καὶ ἀποκριθεὶς ῾Αβραὰμ εἶπε· νῦν ἠρξάμην λαλῆσαι πρὸς τὸν Κύριόν μου, ἐγὼ δέ εἰμι γῆ καὶ σποδός·

28 ἐὰν δὲ ἐλαττονωθῶσιν οἱ πεντήκοντα δίκαιοι εἰς τεσσαρακονταπέντε, ἀπολεῖς ἕνεκεν τῶν πέντε πᾶσαν τὴν πόλιν; καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω, ἐὰν εὕρω ἐκεῖ τεσσσαρακονταπέντε.

29 καὶ προσέθηκεν ἔτι λαλῆσαι πρὸς αὐτόν, καὶ εἶπεν· ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ τεσσαράκοντα; καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω ἕνεκεν τῶν τεσσαράκοντα.

30 καὶ εἶπε· μή τι κύριε, ἐὰν λαλήσω; ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ τριάκοντα; καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω ἕνεκεν τῶν τριάκοντα.

31 καὶ εἶπεν· ἐπειδὴ ἔχω λαλῆσαι πρὸς τὸν κύριον· ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ εἴκοσι; καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω, ἐὰν εὕρω ἐκεῖ εἴκοσι.

32 καὶ εἶπε· μήτι κύριε, ἐὰν λαλήσω ἔτι ἅπαξ· ἐὰν δὲ εὑρεθῶσιν ἐκεῖ δέκα; καὶ εἶπεν· οὐ μὴ ἀπολέσω ἕνεκεν τῶν δέκα.

33 ἀπῆλθε δὲ ὁ Κύριος, ὡς ἐπαύσατο λαλῶν τῷ ῾Αβραάμ, καὶ ῾Αβραὰμ ἀπέστρεψεν εἰς τὸν τόπον αὐτοῦ.

Τὰ θεωτικὰ μαθηματικὰ εἶναι ἀλλιώτικα. Σὲ σημερινὴ γλώσσα, μποροῦμε νὰ κάνουμε λόγο γιὰ κρίσιμη μάζα, χάρη στὴν ὁποία δὲν καταστρέφεται μιὰ κοινωνία. Ὑπάρχει ἕνα δίλημμα, ἐὰν ἡ κρίσιμη μάζα λειτουργεῖ μόνη της, δηλαδὴ ἂν ἐξαιτίας τῶν δικῶν της ἐνεργειῶν σώζεται τὸ σύνολο, ἢ ἐὰν ἡ σωτηρία προκύπτει ἐξαιτίας τῆς ἁπλῆς ὕπαρξής της ἀνεξαρτήτως ἐνεργειῶν της. Ἂν γιὰ κάποιους ἰσχύει πάντοτε καὶ μόνο τὸ πρῶτο, τότε ἡ αὐτοκτονία εἶναι ὑποχρεωτικὴ ἐκτὸς κι ἂν ἐλπίζουν νὰ τὴ σκαπουλάρουν ἀτομικά (ἐν χρόνῳ ἢ ἐν ἄλλω τόπῳ). Ἄλλωστε, ἀπὸ ἕναν ἁγιάζονται οἱ πολλοί.

This entry was posted in φιλοσοφίες, Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

11 Responses to Δέκα δίκαιοι εἶναι ἀρκετοί

  1. Ο/Η Αντώνης λέει:

    «…ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων…»
    ψαλμος 126

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Προφανῶς. Δὲν ἐννοῶ ὅτι στὴ δεύτερη περίπτωση ἐγγενῶς διὰ τῆς ἁπλῆς ὕπαρξῆς τους οἱ δίκαιοι γλιτώνουν τὴν κοινότητα, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ λέει ὁ Κύριος διὰ τῆς ἁπλῆς ὕπαρξῆς τους γλιτώνουν τὴν κοινότητα.

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Είναι προφανές το οτι οι δίκαιοι γλιτώνουν την κοινότητα αλλά έχεις θέμα με το αντίστροφο οτι δλδ η άρση της Χάριτος ελλείψει δικαίων οδηγεί την κοινότητα σε κατάπτωση και αφανισμό; Γιατί;

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Αντώνης λέει:

    χαχα,
    και η συνέχεια στο προπέρσινο άρθρο σου των 14 σχολίων..
    τι να τα ξαναλέμε..

    Μου αρέσει!

  4. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Μπά…
    Τίποτε ἀπὸ τὰ δύο, νομίζω.
    Χαοτικὸ τὸ πρᾶγμα, οἱ δὲ βουλὲς τοῦ Ὑψίστου ἀνεξιχνίαστες (μὰ ἐντελῶς ἀνεξιχνίαστες !).
    Ἀντὶ πολλῶν :
    Γεμᾶτες ἀπὸ ἀσκητές, ἁγίους καὶ μάρτυρες ἦσαν ἡ Συρία, ἡ Παλαιστίνη, ἡ Αἴγυπτος, ἡ Κυρηναϊκὴ κι ἡ Καρχηδόνα κι ἡ … El-Andalus τὸν 7ο αἰ. μ.Χ. «Κρίσιμη μάζα», ἐν ἀφθονίᾳ!
    Καὶ τί μ᾽ αὐτό:
    Ξεπουντουλώθηκε διὰ ξίφους κι ἐξισλαμισμοῦ ἡ ἐκεῖ παροικοῦσα Ἐκκλησία μέσα σὲ τρεῖς-τέσσερις δεκαετίες (στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀραμπᾶ καὶ τοῦ ἀλόγου, ἔστω κι ἂν πρόκηται γι᾽ ἄτι ἀράπικο)!
    Τὰ ἴδια ἀκριβῶς συνέβησαν καὶ πιὸ κοντὰ σ᾽ ἐμᾶς, τοπικῶς & χρονικῶς, στὴν Μικρασία τοῦ 11ου αἰ., τὴν ἴδια αὐτὴν ποὺ εἶχε τὸν Λάτρο, τὸν Βιθυνιακὸν Ὄλυμπο, τὴν Καππαδοκία καὶ τ᾽ ἀσκηταριά της e tutti quanti :
    λίγες παραπάνω δεκαετίες χρειάστηκαν κι ἐκεῖνος ὁ τεράστιος ὄγκος ἔπεσε ΑΜΕΤΑΚΛΗΤΑ καὶ ὁλότμητος στὸ Ἰσλὰμ (πλὴν λίγων καὶ λυμφατικῶν θυλάκων στὰ παράλια).
    Καὶ οἱ ἑλληνοχριστιανικοὶ πληθυσμοὶ τῆς Μικρασίας καὶ τῆς Θράκης, τὸ 1919-1923,
    οἱ ὁποῖοι δούλευαν ἐντατικὰ (καὶ μαζικὰ) τὸ κομποσχοῖνι καὶ τὴν νοερὰ εὐχή, σὲ σημεῖο ποὺ νὰ φρίττουν (εὐλόγως), ἀκούοντας τὶς Χριστοπαναγίες ποὺ ἐκστομίζονταν στὴν ἐλεύθερη Ἑλλάδα μας (ἡ ὁποία ἀπετέλεσε κι ἀποτελεῖ, ὡστόσο, πολύτιμο κέλυφος γιὰ τὴν συλλογική μας ἐπιβίωση),
    οἱ πληθυσμοί, λέω, αὐτοί,
    στὰ τοπικὰ καὶ χρονικὰ ὅρια τῆς ὑπάρξεώς τους,
    δὲν συγκέντρωναν τάχατες κάποια «κρίσιμη μάζα» ἀπὸ «δικαίους», σὰν τὸν ἅγιο Ἀρσένιο τὸν Καππαδόκη λ.χ., ὥστε ν᾽ «ἀθετήσῃ Κύριος βουλὰς Ἐθνῶν» ;
    Φυσικὰ καὶ γνωρίζω τὴν ἀσκητικὴ γραμματεία, ἡ ὁποία -σύμφωνα μὲ διάφορες ἀφηγήσεις της- θέλει τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ νὰ τὴν συγκρατοῦν οἱ διάπυρες ἱκεσίες τριῶν, ἄλλοτε δύο ἤ ἄλλοτε κι ἑνὸς (ἐπωνύμων πάντοτε) προσευχομένων «δικαίων». Μάλιστα, τὸ τελευταῖο τοῦτο συνιστᾶ, ἂν μὴ ἐπίσημο δόγμα τῆς Ἐκκλησίας, τοὐλάχιστον εὐρύτατα ἀποδεκτὴ (καὶ ὄχι μόνον ὑπόρρητα) διδασκαλία διαφόρων Ὀρθοδόξων θεολόγων (ἀπ᾽ τοὺς σοβαρούς, ἐννοεῖται).
    Σὰν νὰ σου λένε κι οἱ ἴδιοι, δηλαδή, κουβαλῶντας κι ἀφομοιώνοντας μακρόσυρτη ἱστορικὴ ἐμπειρία, ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἀνιχνεύσιμες στὴν ἱστορία -καὶ ἐντεῦθεν προσπελάσιμες στὴν λογικὴ- μετρήσιμες σχέσεις αἰτίου καὶ αἰτιατοῦ μεταξὺ ἁμαρτωλότητας ἢ ἁγιωσύνης ἀφ᾽ ἑνὸς κι ἱστορικῆς μοίρας λαῶν ἀφ᾽ ἑτέρου. Τὸ ἴδιο συμπέρασμα, γιὰ τὴν χαοτικὴ δηλ. (ἀπ᾽ αὐτῆς τῆς πλευρᾶς) ὑφὴ τῆς Ἱστορίας, ἐξάγεται καὶ ἀπὸ τὴν ἴδια τὴν δομὴ τῶν παλαιοδιαθηκικῶν προφητειῶν (ὅπου ἐναλλάσσονται ἡ δεξιὰ καὶ ἡ ἀριστερὰ χεὶρ τοῦ Θεοῦ, οἱ ταλανισμοὶ κι οἱ ἐπαγγελίες, ὁ Μιχαὴλ κι ὁ Γαβριήλ, ἡ ἀποστασία καὶ ἡ πίστη), μὰ καὶ ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῶν ἀλληλοσπαρασσομένων θηρίων (τῶν κοσμικῶν βασιλείων) στὸν Δανιὴλ καὶ στὴν Ἀποκάλυψη.

    Μὴν τὸ ψάχνετε, λοιπόν. Θολὸ καὶ χαοτικὸ τὸ πεδίο.

    Ἐγὼ προσωπικὰ προτιμῶ ν᾽ ἀποτιμῶ καταστάσεις τοῦ παρόντος, στηριζόμενος στὸν ὀρθὸ λόγο καὶ στὴν ἱστορικὴ (ἐν εὐρείᾳ ἐννοίᾳ) γνώση. Κονδύλης, Θουκυδίδης κττ.
    Δὲν καταφρονῶ διόλου τὴν προσευχὴ καὶ τὴν προσευχητικὴ διάθεση/ πνευματικότητα/ ἁγιότητα, διότι εἶμαι πιστὸς Ὀρθόδοξος, μὰ δὲν γνωρίζω τὴν (ὑπαρκτή, ὁπωσδήποτε) ἐμβέλεια καὶ δραστικότητά τους (ΩΣ ΤΕΤΟΙΩΝ), ὥστε νὰ μπορῶ (ΩΣ ΤΕΤΟΙΕΣ) νὰ τὶς παρεισαγάγω στὴν ἀνάλυσή μου. Θὰ παρεισαγάγω στὴν ἀνάλυσή μου μόνο τὸ κοινωνιολογικὸ ἐπιφαινόμενό τους
    [* ἂν ἀρχίση λ. χ. ὁ Νεοέλληνας νὰ ἐκκλησιάζεται μαζικὰ ἢ
    * ἂν δῶ ὅτι ἐκτινάσσεται ἡ γονιμότητα τοῦ πληθυσμιακοῦ λείμματος τῶν Ὀρθοδόξων Χριστιανῶν λόγῳ ἀκριβῶς τῆς ἐμβάθυνσης στὴν πνευματικότητα
    * ἢ – τέλος – ἂν δῶ ὅτι οἱ προσευχὲς τῶν Ἁγίων παρήγαγαν μιὰν ἀξιόλογη ἡγετικὴ ὁμάδα κληρικῶν, ἡ ὁποία ἔχει τὰ φόντα ν᾽ ἀνατάξη τὴν παρακμὴ πρῶτα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὕστερα τοῦ Ἔθνους μας, στὸ ἀπαιτητικὸ hic et nunc τοῦ 21ου μ. Χ. αἰῶνος].

    Ἕως τότε -χωρὶς νὰ παύσω νὰ προσεύχωμαι- θὰ εἶμαι πολὺ ἐπιφυλακτικὸς ἀπέναντι στὴν χρήση τῆς Ἁγ. Γραφῆς καὶ τῆς (σοβαρῆς) Ὀρθόδοξης θεολογικῆς γραμματείας ὡς βοηθημάτων ποὺ δίνουν τάχατες ποσοτικοποιημένες, πρακτικὲς καὶ ἄμεσες ἀπαντήσεις στὴν ἑκάστοτε ἱστορικὴ συγκυρία (δῆτε τὶς πλάνες τῶν φιλοσιωνιστῶν Προτεσταντῶν στὶς Η.Π.Α.). Τὸ ἔδαφος εἶναι λίαν ἐπισφαλές.

    Θὰ καταλάβατε, ἔτσι, γιατὶ εἶμαι καὶ θεμελιωδῶς πεσσιμιστὴς στὶς τοποθετήσεις μου,
    στὴν ἀκόμα πιὸ ΧΑΟΤΙΚΗ ἐποχὴ (ὄχι τοῦ ἀραμπά, ἀλλά) τοῦ διαδικτυακοῦ ἐκφυλισμοῦ τῶν μαζῶν, τῶν πυρηνικῶν ὅπλων, τοῦ ἀεροπλάνου ἀλλὰ καὶ τῶν 7,6 δισεκατομμυρίων παγκοσμίου πληθυσμοῦ (παράμετροι ποὺ ἀγνοοῦνται πλήρως ἀπὸ διάφορες, «πνευματικὲς» δῆθεν, σχολὲς ἀναγνώσεως τῶν Ἀγιογραφικῶν κειμένων).
    Καὶ καταλαβαίνετε φυσικά, γιατὶ ἐχθρεύομαι ΑΜΕΙΛΙΚΤΑ τὶς ἀγυρτεῖες, τὰ hoaxes καὶ τὶς ψευδοπροφητεῖες ….

    Μου αρέσει!

  5. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Ανώνυμε, δε έχεις ακούσει τπτ σχετικά με τους μονοφυσίτες σε όλες εκείνες τις περιοχές που όπως λες υπήρχε κρίσιμη μάζα εν αφθονία;;; Μάθε, λοιπόν, οτι όπου υπήρχαν μονοφυσίτες εν ριπή οφθαλμού εκείνες οι περιοχές κατακτήθηκαν απο τους άραβες…
    Εκτός κι αν δε τους θεωρείς αιρετικούς ..
    κι αυτό μόλις από την πρώτη παράγραφο..

    Μου αρέσει!

  6. Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

    Ἐντάξει, δὲν πιστεύω στὴν ἀντιπαράθεση μεταξὺ θεολογικῆς καὶ ἱστορικῆς ἑρμηνείας. Ἡ Ρωμανία καταστράφηκε στὴ Μικρὰ Ἀσία μετὰ τὸ 1071 ἀκριβῶς γιατὶ -ἀπὸ ἱστορικῆς ἄποψης- οἱ «Δυνατοὶ» εἶχαν φάει τὰ κτήματα τῶν ἐλεύθερων γεωργῶν-πολεμιστῶν καὶ οἱ Αὐτοκράτορες εἶχαν παραμελήσει τοὺς Ἀκρίτες καὶ τὰ σκόρπαγαν σὲ κτίσματα γιὰ τὶς ἐρωμένες τους. Τὰ ἴδια γεγονότα, βεβαίως, δείχνουν ἔλλειψη ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον. Ἀντιθέτως, ὅταν ὁ Βουλγαροκτόνος προάσπιζε τοὺς ἐλεύθερους ἀγρότες-στρατιῶτες, τὰ πράγματα ἦταν καλύτερα. Αὐτὸ τὸ παράδειγμα δείχνει πῶς θὰ μποροῦσε νὰ συνταιριαστεῖ ὣς ἕνα σημεῖο ἡ μία ἑρμηνεία μὲ τὴν ἄλλη.
    Ἀπὸ τὴν ἄλλη, μένει ἀνεξήγητο γιατὶ οἱ Δυτικοὶ καλοπερνάγαν 8 αἰῶνες τόσο ὡραῖα ἐνῶ οἱ Βυζαντινοὶ (ποὺ ἦταν Ὀρθόδοξοι) ποδοπατήθηκαν. Θὰ μποροῦσαν οἱ Δυτικοὶ χριστιανοὶ νὰ ποῦν ὅτι τὰ γεγονότα αὐτὰ εἶναι ἡ ἀπόδειξη ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι ἦταν αἱρετικοὶ καὶ τὸ Ἰσλὰμ τοὺς καταβρόχθισε (ἐξισλαμίζοντας τὰ 9/10). Ἢ ἄλλος νὰ πεῖ ὅτι σὲ τελικὴ ἀνάλυση συμφέρει κάποιον πολιτισμὸ νὰ μὴν εἶναι Ὀρθόδοξος, γιατὶ κ.λπ. κ .λπ.
    Ἔτσι, πάντοτε ὑπάρχουν ἀνεξήγητα πράγματα, παρὰ τὶς ἐκλογικεύσεις κι ἐξηγήσεις

    Μου αρέσει!

  7. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Οχι και ανεξήγητο..
    Τα δέντρα με καρπούς πετροβολούν κι όχι τα ξερά και άκαρπα….
    Πάντοτε συμβαίνει αυτό που λέει ο Ιερός Χρυσόστομος:
    « Ἀδελφοί, ὁ κλέπτης οὐκ ἔρχεται ὅπου καλάμη, καὶ χόρτος, καὶ ξύλον· ἀλλ’ ὅπου
    κεῖται χρυσός, ἢ ἄργυρος, ἢ μαργαρίτης· οὕτως ὁ διάβολος οὐκ εἰσέρχεται ὅπου πόρνος,
    ἢ βέβηλος, ἢ ἅρπαξ, ἢ πλεονέκτης· ἀλλ’ ὅπου οἱ τὸν ἔρημον βίον διάγοντες»

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s