στὸ ἀστικό, ἡ ἀθανασία τῆς ψυχῆς

Δίνω τὴ θέση μου στὴν καλοντυμένη γριά, στὸ ἀστικό. Μοῦ χαμογελᾶ καὶ μοῦ ἀπαντᾶ «θὰ πᾶς στὸν παράδεισο», γιὰ νὰ συμπληρώσει γελώντας «Ἐδῶ εἶναι ὁ παράδεισος κι ἡ κόλαση». Δηλαδή, ἤμουν καὶ λίγο βλάκας, ποὺ ἐκχώρησα τὸν παράδεισο τῆς θέσης στὸ ἀστικό.

Ἑτοιμόλογος δὲν εἶμαι, δὲν θυμᾶμαι ἂν εἶχα ὄρεξη γιὰ κουβέντα. Πάλι καλὰ ποὺ δὲν μὲ ρώτησε ὅπως ὁ Πορφύριος, πῶς γίνεται νὰ ἀναστηθεῖ κάποιος ποὺ τὸν εἶχε φάει ψάρι τὸ ὁποῖο κατόπιν ψαρεύτηκε καὶ φαγώθηκε ἀπὸ ἄλλον ἄνθρωπο κ.ο.κ.

This entry was posted in τυχαίο, αθεϊσμός, θρησκεία, κοινωνία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s