Ἰρλανδία,

ὄχι πιὰ Adieu, μὰ «Ἄι σιχτίρ». Γιατὶ τὸ νόημα τῆς ζωῆς εἶναι μιὰ ἀδιάκοπη προσπάθεια νὰ ἀποφεύγουμε τὶς συνέπειες τῶν πράξεών μας -ὄχι γιὰ νὰ γλιτώσουμε τὴ ζωή μας ἀλλὰ ἁπλὰ γιὰ νὰ καλοπερνᾶμε. Νὰ κολυμπᾶμε ἀλλὰ νὰ αἰσθανόμαστε πὼς παραβιάζεται τὸ δικαίωμά μας νὰ μὴν βρεχόμαστε. Νὰ πέφτουμε ἀπὸ τὸ βράχο καὶ νὰ καταγγέλλουμε τὸ νόμο τῆς βαρύτητας ὡς φασιστικό.

Ἡ ἔσχατη ἐπίκληση εἶναι «νὰ ἐλέγχει κάποιος τὴ ζωή του». Στὸ καντιανὸ σύμπαν, ὅπου ζοῦν οἱ συντάκτες τῆς παρακάτω προκήρυξης, ὅλες οἱ ἀποφάσεις εἶναι ὀρθολογικὰ σταθμισμένες, μὲ σκοπὸ τὴ νεύρωση τοῦ ἐλέγχου καὶ τελικὰ τῆς ἐξουσίας. Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι αὐτὸ τὸ ἀπροσδιόριστο μεῖγμα στρωμάτων ἀλόγου-λογικοῦ, ἀλλὰ αὐτοκατανοεῖται ὡς Λόγος ποὺ κάθε δευτερόλεπτο μπροστὰ σὲ κάθε δίλημμα, ἀπαριθμεῖ τὰ ἄπειρα στοιχεῖα κάθε μιᾶς ἀπὸ τὶς ἀντίθετες ἀπόψεις, τὰ ζυγίζει καὶ κρίνει. Ἡ αἴσθηση ἐλέγχου δημιουργεῖ κι ἐπιτείνει τὸ αἴσθημα πληρότητας κι εὐχαρίστησης. Ὅλη ἡ ζωὴ μὲ τὰ ἀπρόσμενα καὶ τὰ τραγικά της στριμώχνεται καὶ συνοψίζεται στὴν ἀπαίτηση γιὰ ὀρθολογικὸ ἔλεγχό της, καὶ σὲ ἐπιθυμίες – δικαιώματα. Ὁδηγεῖς καὶ ἔρχεται κατὰ πάνω σου ἡ νταλίκα. Περπατᾶς κι ἐκρήγνυται μιὰ αὐτοσχέδια βόμβα, εἶσαι στὸ ἀστικὸ κι ὁ ὁδηγὸς φρενάρει ἀπότομα: Τί σημασία ἔχουν ὅλα αὐτά! Σημασία ἔχει νὰ ἐλέγχεις τὴ ζωή σου ὅσο μπορεῖς!

αναρχικές φεμινίστριες

Διανθισμένη πίσω ἀπὸ ρητορεῖες γιὰ τὴν ἀνυπεράσπιστη ἔγκυο. Λὲς καὶ ἡ σκληρότητα τῆς κοινωνίας ἢ ἡ ἀδιαφορία τοῦ καλοπερασάκια ἐραστῆ δικαιολογεῖ (ἄλλο αἰτιολογῶ κι ἄλλο δικαιολογῶ) τὴ σκληρότητα πρὸς τὸν ἀμέσως ἑπόμενο ἀδύναμο, πράγμα ποὺ συνιστᾶ ἕνα πραγματικὸ λογικὸ ἅλμα στὴν ἐπιχειρηματολογία. Ὁ νόμος τοῦ ἰσχυρότερου. Πῶς μιλᾶνε μετὰ γιὰ «ταξικὴ» κ.ἄ. ἐκμετάλλευση; ἀφοῦ ἔτσι εἶναι ὁ νόμος τῆς ζωῆς: νὰ ποδοπατᾶ ὁ ἰσχυρὸς τὸν ἀνίσχυρο, ἀπὸ τὸν καπιταλιστὴ ὣς τὴν ἔγκυο ποὺ κάνει ἔκτρωση. Ὁ καθένας ἐκτείνει τὴν θέλησή του γιὰ δύναμη μέχρι ἐκεῖ ποὺ τὸν πάει. Ἡ ἐπίκληση γιὰ ἔλεος αὐτοκαταργεῖται.

Ἡ ἐπιχειρηματολογία ὑπὲρ τῆς νόμιμης ἔκτρωσης εἶναι «κυκλική». Δηλαδή, παλιότερα οἱ συνεπεῖς ὑπεραπιστές της ἔλεγαν ὅτι τὸ ἔμβρυο δὲν εἶναι παιδί, δὲν εἶναι ἄνθρωπος, κι ἔτσι ἡ ἔκτρωση δικαιολογεῖται. Σήμερα, ἀντιθέτως, λένε ὅτι ἡ βρεφοκτονία εἶναι ἁπλὰ ἡ ἔσχατη μορφὴ ἔκτρωσης. Μένει κάποιος μὲ τὴν ἀπορία ἂν ἡ ἐπιχειρηματολογία βασίζεται στὴ διάκριση «καλὴ ἔκτρωση – κακὴ βρεφοκτονία» ἢ στὸ «δὲν τρέχει τίποτε μὲ τὴν βρεφοκτονία γιατὶ εἶναι ἔκτρωση». Τὸ λογικὸ ἀδιέξοδο εἶναι προφανές: μὲ τὸ δεύτερο, πρόσφατο ἐπιχείρημα καταργεῖται ἡ διάκριση τοῦ πρώτου, παλαιότερου ἐπιχειρήματος, ποὺ δικαιολογοῦσε τὴν ἔκτρωση. Μιλᾶμε γιὰ ἕναν ὁλόκληρο πολιτισμὸ σοφιστῶν δολοφόνων (λὲς καὶ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ δοθεῖ τὸ βρέφος γιὰ υἱοθεσία σὲ στείρους γονεῖς), ποὺ μάχαιρα ἔδωσε μάχαιρα θὰ λάβει. Καλῶς ἦρθες στὴν Κόλαση, Ἰρλανδία.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Δυτικοί, Δύση, κοινωνία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ἰρλανδία,

  1. Παράθεμα: Iρλανδικός εκσυγχρονισμός – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s