Πικασισμός

οι λεπτεπίλεπτοι, οι πλούσιοι , οι αργόσχολοι για να ξεχωρίσουν από το λαό αναζητούν το καινούριο ,το παράδοξο , το ασυνήθιστο, το σκανδαλώδες. Και εγώ, από τον κυβισμό και έπειτα, ικανοποίησα τους σοφούς και τους κριτικούς με όλες τις ευμετάβλητες σαχλαμάρες που μου έρχονταν στο κεφάλι, και όσο λιγότερο με καταλάβαιναν τόσο περισσότερο με θαύμαζαν.

Θὰ ταίριαζε μὲ τὸν Μάρξ. Ὅ,τι νά ‘ναι ὁρισμοὶ τοῦ ἀνθρώπινου καὶ τοῦ πραγματικοῦ, χονδροειδεῖς ταυτολογίες, ποὺ θεωρήθηκαν μεγάλες ἀνακαλύψεις τοῦ Πνεύματος. Οἰκονομολογίες (δηλ. μαθηματικοποιημένα ψεύδη καὶ ταχυδακτυλουργισμοί) στὸν κύβο.

Ὅταν βέβαια, καταπιάνεται μὲ ποταπὰ πρακτικὰ ζητήματα τῆς παρούσης ζωῆς (στὴν προκομμουνιστικὴ κοιλάδα τοῦ κλαυθμῶνος), π.χ. τὴ δικαιολόγηση τῆς βρετανικῆς κατάκτησης τῆς Ἰνδίας, τῆς γαλλικῆς στὴ Βόρεια Ἀφρικὴ καὶ τῆς Ἀμερικανικῆς στὴν Καλιφόρνια, κι ὅταν γράφει τὰ χίλια μύρια ἄθλια γιὰ Σλάβους, Μαύρους, Ἑβραίους, Ἕλληνες κ.λπ. ἐπειδὴ ἁπλὰ φαντασιωνόταν, ἐπειδὴ πίστευε ὅτι αὐτοὶ τοῦ ἐμποδίζουν τὴν Ἐπανάσταση ποὺ νά ‘τη! ἐρχόταν στὸν καιρό του -ἀλλὰ δὲν ἦρθε, ἢ ὅταν σοῦ λέει μὲ τόση σιγουριὰ ὅτι στὴ μελλοντικὴ κομμουνιστικὴ κοινωνία θὰ βοσκᾶς τὰ ζῶα καὶ θὰ ἀσκεῖς κριτικὴ ἀλλὰ χωρὶς νὰ εἶσαι βοσκὸς καὶ κριτικός (θὰ εἶσαι παντογνώστης, ἀφοῦ), μόνο τότε ἔχει νόημα νὰ συζητήσεις στὰ σοβαρὰ γιὰ τὶς ἀπόψεις του, καὶ μόνο ἐκεῖ τὸ φωτοστέφανο τῆς διάνοιας χάνεται ἀμέσως. Ἐκεῖ, ξαφνικά, ὁ πολὺς θαυμασμὸς πέφτει στὸ γκρεμό. Δὲν εἶναι κι εὔκολο νὰ δικαιολογήσεις τὶς σφαγὲς στὶς παραπάνω περιοχὲς γιὰ χάρη τῆς εἰσόδου τῶν περιοχῶν αὐτῶν στὸν καπιταλισμό, εἴσοδος ἡ ὁποία θὰ ἦταν προϋπόθεση γιὰ τὴν παγκόσμια ἐπανάσταση, ἄρα μικρὸ τὸ κακό -παρ’ ὅλο ποὺ δὲν ἔγινε καμμία ἐπανάσταση καὶ ἡ ἀσιατικὴ δεσποτεία (ἐσωτερικευμένη) ταιριάζει γάντι μὲ τὸν καπιταλισμό. Στὴν πράξη φαίνεται ὁ ἄνθρωπος, καὶ πόσο δὲν ἄξιζε. Καὶ ἡ θεωρία εἶναι ἡ σκιὰ τῆς πράξης, ποὺ ἔλεγε πάλι ἕνας προσωκρατικός.

Ἀλλιῶς, νὰ εἴχαμε νὰ λέγαμε γιὰ «πραγματικοὺς ἀνθρώπους» καὶ «ἀφηρημένους φιλοσόφους». Ὁ ἄνθρωπος εἶναι αὐτὸ ποὺ ὅλοι ξέρουμε, ὅπως λέει ὁ Δημόκριτος. Τύφλα νά ‘χει ἡ Νέα Ἀριστερά. Ἀλλὰ εἴπαμε: Προσκυνᾶμε τὸ ἀκατανόητο, τὰ 10 μπράτβουρστ τῆς σκέψης ποὺ καταπίνουμε. Γιὰ νὰ μὴν τὰ καταλαβαίνω, πρέπει νὰ εἶναι πολὺ σοφά, σκέπτεται καθένας εὐλαβικά. Ἐμένα πολλὲς φορὲς τὰ γραπτά του μοῦ θυμίζουν κείμενα Γνωστικῶν καὶ Παγανιστῶν «ἁγίων» τῆς ὕστερης Ἀρχαιότητας, καθὼς καὶ κατάδεσμους τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἐγὼ εἶμαι ἡ μύγα, ἐγὼ κι ἡ μυγοσκοτώστρα, λοιπόν.

τρέλα

Ἡ ἀνθρώπινη οὐσία ἔγινε φύση γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Οἱ ἀνάγκες τοῦ ἀνθρώπου ἔγιναν ἀνθρώπινες ἀνάγκες. Τὰ ζῶα δὲν ἔχουν πόρνες, ἔχουν χαρέμια, κοινωνία καὶ δὴ πολὺ ἀνεπτυγμένη ἔχουν καὶ κάποια ζῶα. Ὅταν συνουσιάζεσαι ἀνθρώπινα, κι ὄχι «ἀπανθρωπισμένα», ὅλη ἡ κοινωνία βρίσκεται μπροστά σας καὶ μέσα σας.

Δὲν καταλαβαίνουμε ὅλοι τὰ καλιαρντὰ ἢ τὰ ρεμπέτικα συνθηματικά. Ἀλλὰ δὲν χάνουμε καὶ κάτι, γιατὶ περιγράφουν μιὰ περιοχὴ τῆς ζωῆς λίγο-πολὺ ἀδιάφορη. Μὲ τὸν Μάρξ, χάνουμε τὴν εὐκαιρία νὰ μποῦμε στὸ κλὰμπ τῶν Ἑγελιανῶν καὶ νὰ τοὺς καταλάβουμε, ἐννοῶ τὰ καλιαρντὰ τῶν ἑγελιανῶν φιλοσόφων ποὺ κατέκρινε ὁ Μάρξ. Μικρὸ τὸ κακό -ἂν πιστεύεις ὅτι ἡ Οἰκονομία καὶ οἱ παραγωγικὲς σχέσεις δὲν εἶναι ἡ ἀπαρχὴ καὶ ἡ βάση, παρὰ μόνο ἕνα τμῆμα τοῦ Κοινωνικοῦ. Ἀλλὰ ἐδῶ μιλᾶμε γιὰ σοφίες, θὰ πεῖ κάποιος, σεῖς εἶστε ὁ βλάκας ποὺ δὲν καταλαβαίνει, ὄχι ἐμεῖς.

 

This entry was posted in φιλοσοφίες, Αριστερά, Γερμανία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s