Κατερίνα Καριζώνη, Αὐτὰ ποὺ μᾶς σκοτώνουν

Τὰ πράγματα ποὺ δὲν ὑπάρχουν

μᾶς φωνάζουν συνεχῶς

καὶ οἱ φωνές τους σκεπάζουν

ὅλα τὰ ἄλλα ποὺ ὑπάρχουν

ζοῦν μέσα στὰ δάκρυα

ξυπνοῦν τὶς νύχτες

ἀνάβουνε τὸ φῶς

ξεφυλλίζουν βιβλία

ἀνοιγοκλείνουν τὰ παράθυρα

ρωτοῦν ἀδιάκοπα γιατί.

 

Ἐκεῖνο τὸ φιλὶ ποὺ τότε ἀρνήθηκα,

τὸ ραντεβοὺ ποὺ κάποτε δὲν πῆγα

τὸ ποίημα ποὺ δὲν κάθισα νὰ γράψω

τὸ χέρι ποὺ ὅταν ἔπρεπε, δὲν ἔδωσα

τὰ λόγια ποὺ ἐνῶ θέλησα, δὲν εἶπα

καὶ τελικὰ εἶναι πιὸ πολλὰ

ὅσα δὲν ἔγιναν

ἀπὸ τὰ πεπραγμένα τῆς ζωῆς μας.

 

Τὰ πράγματα ποὺ δὲν ὑπάρχουν

πολεμοῦν μὲ αὐτὰ ποὺ ἀκόμα ὑπάρχουν

καὶ στὸ τέλος τὰ νικοῦν

γιατὶ πατρίδα τους εἶναι ὁ θάνατος

καὶ ἐμεῖς τὰ τελευταῖα λάφυρα τῆς μάχης

ποὺ παίρνουν ἐπιστρέφοντας μαζί τους

This entry was posted in ποίηση, Χωρίς κατηγορία. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s