ρῶσοι συντηρητικοί

Ρωσικὴ ἱστοσελίδα κάνει μιὰ «συντηρητικὴ ἀνασκόπηση» τῆς ρωσικῆς ἱστορίας κάποιου «ρώσου συντηρητικοῦ«. Φυσικά, τὸ μεγάλο της πρόβλημα εἶναι ὁ σοβιετικὸς κομμουνισμός. Ἐννοεῖται ὅτι ἐφόσον γιὰ τὴν Ἑλλάδα ἦταν κυρίως ἀρνητικὸ φαινόμενο παρὰ τὰ θετικά του, δὲν τίθεται ζήτημα γιὰ τὴν ΕΣΣΔ, ποὺ κυρίως ἔβλαψε (μὲ τὴν ἐξαίρεση τῆς συμμαχίας 1941-1944 ἐνάντια στὸν Ἄξονα, καθὼς καὶ τοῦ μπαμπούλα ποὺ ἐπέβαλε μισὸ αἰώνα κοινωνικοῦ κράτους στὸν δυτικὸ καπιταλισμό). Ζήτημα μόνο δευτερεῦον γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἡ ἐσωτερικὴ ποιότητα τῆς ΕΣΣΔ, ποὺ ἀναγνωρίζεται ὡς πρωτεῦον γιὰ τοὺς ἴδιους τοὺς Ρώσους συντηρητικούς, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν δυὸ γαϊδάρων ἄχυρα. Δὲν μποροῦν νὰ ξεχωρίσουν τὸ θετικὸ γι’ αὐτοὺς γεγονὸς ὅτι μέσῳ τῆς ΕΣΣΔ ἡ Ρωσία ἐπεκτάθηκε ἕως τὸ Βερολίνο καὶ ὅτι τὸ βιοτικὸ ἐπίπεδο ἀνέβηκε κατὰ πολύ, ἀπὸ τὸ ἀρνητικὸ γεγονὸς ὅτι γκρεμίζονταν ἐκκλησίες καὶ ὅτι ἀποκηρυσσόταν ἀπὸ τὸ σοβιετικὸ καθεστὼς μετὰ βδελυγμίας ὁ ρωσισμὸς ἐξαιτίας τῆς τσαρικῆς αὐτοκρατορίας. Τέτοια ἀποκήρυξη ὅμως ἦταν μισοθεατρικὴ καὶ μισο-ἀναγκαία, προκειμένου νὰ συναινέσουν οἱ πρώην ὑποτελεῖς τῆς ρωσικῆς αὐτοκρατορίας σὲ μιὰ νέας μορφῆς κυριαρχία τῆς Μόσχας μετὰ τὴν ρωσικὴ ἥττα στὸν Α’ Π.Π. Ἦταν τὸ τίμημα τῆς ἥττας ἢ μᾶλλον μιᾶς σειρὰς ἀπὸ ἧττες μετὰ τὴν κατανίκηση τοῦ Ναπολέοντα καὶ τὸ 1829. Ἀκόμη κι ὁ συγγραφέας ἀναγνωρίζει ἔμμεσα ὅτι αὐτὸ ποὺ ἔδιναν οἱ Μπολσεβίκοι μὲ τὸ ἕνα χέρι (δικαίωμα ἀπόσχισης – αὐτοδιάθεσης) τὸ ἔπαιρναν μὲ τὸ ἄλλο χέρι, μὲ δημιουργία τοπικῶν Σοσιαλιστικῶν Δημοκρατιῶν οἱ ὁποῖες ἐντελῶς «αὐθόρμητα» ζητοῦσαν νὰ ἐνταχθοῦν στὴν ΕΣΣΔ. Κι αὐτὸ δὲν τὸ λέω ἀπὸ τὴ σκοπιὰ τῶν ἑλλήνων ἀναρχικῶν, ἀντιεξουσιαστῶν κ.ἄ. ποὺ στεναχωριοῦνται (ἤ, ὅπως οἱ ἕλληνες Φασίστες κοροϊδεύουν) γιατὶ οἱ Ρῶσοι κομμουνιστὲς τοῦ 1917 πρόδωσαν καὶ δὲν πραγμάτωσαν τὰ φοβερὰ ἰδανικά τους  μέχρι τελικῆς διάλυσης τῆς Ρωσίας σὲ 1.000 ἀμεσοδημοκρατικὰ σοβιετικὰ κρατίδια.

Ἡ ἀμηχανία τῶν Ὀρθόδοξων λαῶν μπροστὰ στὴν ἀκραία μορφὴ ἐκδυτικισμοῦ, τὸν κομμουνισμό, φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν κοινὰ μοτίβα ἀπέναντι σὲ τελείως διαφορετικὲς καταστάσεις: Ἡ Ἑλλάδα ἐξαιτίας τῆς μεσοπολεμικῆς δράσης τοῦ ΚΚΕ καὶ τῆς μεταπολιτευτικῆς Ἀριστερᾶς βλάφτηκε, ἡ Ρωσία κατέκτησε τὸν μισὸ πλανήτη διὰ τοῦ «κομμουνισμοῦ», ὅμως ἡ γκρίνια εἶναι ὁλόιδια, λὲς καὶ ἦταν ἴδια ἡ τύχη τῆς Ρωσίας μὲ τῆς Ἑλλάδας. Ὑπάρχει ἄσπρο καὶ μαῦρο, μόνο.

Οἱ γνωστὲς μορφὲς τοῦ συντηρητισμοῦ εἶναι παροῦσες: ἡ φοβία ἑνὸς ὑπερκράτους (ὅπως ἦταν ἡ τσαρικὴ αὐτοκρατορία) γιὰ τὴν διάσταση ἐλίτ-λαοῦ καὶ τὴν Εὐρώπη κ.λπ. Σὲ κάθε μεγάλο πολιτισμὸ ὅμως ὑπάρχει διάσταση ἀγροτῶν καὶ λογίων, τὸ ζήτημα εἶναι τί εἴδους διάσταση. Οἱ Ρῶσοι ποτὲ δὲν εἶχαν δύο ἀπὸ τὰ τρία στοιχεῖα τοῦ Βυζαντίου (Ἑλλάδα, ρωμαϊκὸ δίκαιο), κι ἔτσι ἂν καὶ πολιτικοστρατιωτικῶς ἀνίκητοι γίγαντες (Χίτλερ, Ναπολέων) δὲν εἶχαν τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντιπαρατίθενται στὴ Δύση μὲ πολιτισμικὴ αὐτοπεποίθηση: Δηλαδή, ἀντιπαρατάσσοντας τὴ δική τους (βυζαντινή) ἐκδοχὴ τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας -ὅπως ἔκανε τὸ Βυζάντιο ὅσο ἦταν ἰσχυρό (προφανῶς, δὲν μιλῶ γιὰ τὸ νεοελληνικὸ ἡττημένο ἀπομεινάρι του). Ἔπρεπε συνεπῶς νὰ ὑποταχθοῦν στὴν δυτικὴ ἐκδοχὴ τῆς ἑλληνορωμαϊκῆς Ἀρχαιότητας. Γι’ αὐτὸ καὶ ἡ, ὅμοια μὲ τὴ νεοελληνική, μίμηση τῆς Δύσης ἐκ μέρους τῆς ρωσικῆς διανόησης τοῦ 19ου αἰ. Εἴτε ἡ Δύση γι’ αὐτοὺς ἦταν ὁ Σατανάς, εἴτε ἡ Ρωσία ἔπρεπε νὰ συρθεῖ ἀπὸ τὰ μαλλιὰ στὸν καλὸ ἐκδυτικισμό. Ἂν σήμερα αὐτὸ τὸ χάσμα, ἡ διαφορά Δύσης-Ρωσίας, δείχνει νὰ ἔχει καλυφθεῖ (μὲ τὴν δημοκρατικὴ ἐξαίρεση, βεβαίως) ὁ λόγος εἶναι ὅτι ἡ Δύση ἀποκήρυξε τὴν ἀνωτερότητα καὶ τὶς ἀξίες τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ πολιτισμοῦ, εἶναι πολυπολιτισμική, καὶ συνεπῶς ἔχασε τὸ συγκριτικὸ πολιτισμικὸ πλεονέκτημα.

Τὸ μέγιστο ποὺ καταλαβαίνουν οἱ «ρῶσοι συντηρητικοὶ» εἶναι ἡ «διαφθορὰ τῆς Δύσης» (ὁμοφυλοφιλία κ.λπ.). Ἀλλὰ δὲν στήνεται πολιτισμὸς μὲ βάση μόνο τὴν ἀντιπαράθεση σὲ ἐπιμέρους ζητήματα. Οὔτε ὁ ἀλκοολισμὸς καὶ ἡ μαφία εἶναι σημάδια ἀπουσίας τῆς διαφθορᾶς. Ἄλλα μοτίβα τοῦ ρωσικοῦ συντηρητισμοῦ, ἡ ἀντίθεση στὴν ἰδέα τῆς ρωσικῆς αὐτοκρατορίας ὡς «φυλακῆς τῶν λαῶν».  Μπορεῖ νὰ μὴν ἦταν χειρότερη φυλακὴ ἀπὸ τὴν βρετανική, καὶ νὰ τελειώνουμε κάποτε μὲ τὴν ἀγγλοσαξωνικὴ – μαρξικὴ ρωσοφοβία καὶ τὴν προοδευτικὴ ἀρλουμπολογία, ἀλλὰ ὁ ἐκρωσισμὸς καὶ ἡ ἐπέκταση ὣς τὸν Εἰρηνικὸ Ὠκεανὸ δὲν ἦταν φυσικὸ φαινόμενο οὔτε ἔγινε κρατώντας λουλούδια στὰ χέρια. Ἀκόμη κι ἂν ὁπωσδήποτε συνέφερε τὴν Ἑλλάδα ἡ ἐξάπλωση ἑνὸς ὀρθόδοξου κράτους σὲ βάρος τῶν Ὀθωμανῶν καὶ τῶν Μογγόλων τῆς Κ. Ἀσίας. (Ἐννοεῖται ὅτι γιὰ τοὺς Ἕλληνες, ἐφόσον μᾶς συνέφερε, ἦταν ζήτημα πιὸ σημαντικὸ ἀπὸ τὴν «καταπίεση» ποὺ δημιούργησε.)

 

 

This entry was posted in Ακροδεξιά, Δεξιά, Ρωσία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s