Ἐνθύμια

Ὅλα τὰ παιδάκια τὰ πεθαμένα τὰ θυμᾶμαι.

Κι ἐκεῖνο τὸ δίχρονο ποὺ μπῆκε, δεκαετίες πρίν, στὸ γήπεδο μπάσκετ σὲ ὥρα ἀγώνα καὶ πατήθηκε ἀπὸ τὸν διαιτητή, καὶ πέθανε. Κι ἐκεῖνο τὸ Πολωνάκι ποὺ κρύφτηκε στὸ κρυφτὸ μέσα σὲ ἕνα ψυγεῖο / κατάψυξη ποὺ ἄνοιγε μόνο ἀπὸ ἔξω καὶ ὄχι ἀπὸ μέσα, καὶ πέθανε ἐκεῖ μέσα ἀπὸ ἀσφυξία. Κι ἐκεῖνο τὸ κοριτσάκι, ποὺ μανιακὸς ἐγκληματίας τὸ μαχαίρωσε στὰ γεννητικά του ὄργανα, κι ὁ πατέρας του ἔλεγε στὴν ἐφημερίδα ὅτι αὐτὰ καταστράφηκαν τελείως.

Καὶ ἄλλα, πολλά. Κι ἐκεῖνο, τοῦ ὁποίου τὸ ὀστεοκιβώτιο βλέπω πάντα πάνω ἀπὸ αὐτὸ τοῦ παπποῦ μου, κάθε φορὰ στὸ χωριό, μὲ ἁμαξάκια καὶ παιχνιδάκια πάνω στὸ κιβώτιό του. Καὶ τὸ ἄλλο, ποὺ πέθανε πρόσφατα ὅταν ἔπεσε σὲ χαράδρα τὸ ἁμάξι ποὺ ὁδηγοῦσε ὁ μπαμπάς του κι ἡ μάνα του τὸ θήλαζε.

Ὧρες-ὧρες, μοῦ ἔρχονται στὸ νοῦ αὐτά: Ὅτι σὰν τὶς μύγες πεθαίνουν τὰ παιδιά. Χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουν κἄν. Μ’ ἐκεῖνο τὸ βλέμμα ἀρνιοῦ ὅπως καμμιὰ φορὰ ποζάρουν στὶς φωτογραφίες. Μόνο ὅταν ὑποφέρουν τὰ παιδιά, ἢ ὅταν ἀργοῦν νὰ πεθάνουν, ἢ ἅμα ζοῦν θανατωνόμενα κάθε μέρα, ὅταν καταλαβαίνουν τὴν κοροϊδία, ὅταν μεγαλώνουν πρόωρα, ὅταν δηλαδὴ συνειδητοποιοῦν ἀπὸ μικρὴ ἠλικία ὅτι ὁ κόσμος ὅπου ἦρθαν εἶναι κοιλάδα θρήνων τους, καὶ τὸ βλέπεις στὸ βλέμμα τους, τότε εἶναι ἀκόμα πιὸ ἀβάστακτο.

 

Advertisements
This entry was posted in φιλοσοφίες, ανθρώπινα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s