Ὀψώνια (τῆς ἁμαρτίας)

Σὲ διαμάχη στὰ ΜΚΔ σχετικὰ μὲ τὸ θέμα τοῦ ἐθνικισμοῦ, τοῦ εὐρωπαϊσμοῦ καὶ δὲν συμμαζεύεται, ἡ ρήση τοῦ Π. Κονδύλη, ὅτι οἱ φιλοσοφικὲς διαφωνίες εἶναι εἰλικρινεῖς μόνο ὅταν καταλήγουν σὲ προσωπικὲς διαμάχες, ἐπιβεβαιώνεται. Ὁ εὐρωπαϊστὴς Α κατηγορεῖ τὸν πατριώτη Β γιὰ «φιλελληνισμό», δηλαδὴ ὅτι δὲν ἔχει νὰ πεῖ καλὰ λόγια γιὰ τοὺς ξένους παρὰ μόνο γιὰ τὴν Ἑλλάδα. Ὁ Β τοῦ ἀπαντᾶ μεταξὺ ἄλλων ὅτι εἶχε ξένες ἐρωμένες. Πέρα ἀπὸ τὶς συναναστροφές του μὲ τὴν διεθνὴ ἀφρόκρεμα -γιὰ τὰ δυό του διδακτορικὰ κάνει ἀλλοῦ λόγο. Κι ὅλα αὐτὰ τὰ εἶπε προφανῶς γιὰ νὰ ἀποδείξει τὸν κοσμοπολιτισμό του καὶ τὴν ἀπουσία ἐσωστρεφοῦς ἐθνοκεντρισμοῦ στὴ δράση καὶ τὴ σκέψη του. Δὲν ἔχω καταλάβει ποτὲ τοὺς συντηρητικοὺς Χριστιανοὺς καὶ δημοκράτες Πατριῶτες. Ἐκτὸς κι ἂν δὲν εἶναι Χριστιανοί. Τὰ παρακάτω, λοιπόν, ἀφοροῦν μόνο ὅσους εἶναι Χριστιανοί.

Προσοχή, δὲν κάνω κήρυγμα γιὰ τὴ σεξουαλικὴ ζωὴ τοῦ καθενός. Εἶναι ὡστόσο αὐτό, ποὺ παρατηρεῖται εἴτε στοὺς λοῦμπεν Δεξιοὺς εἴτε μὲ τοὺς πεπαιδευμένους Δεξιούς. «Σέβονται τὴ θρησκεία«, σοῦ λένε, ἐξοργίζονται μὲ τὴν περιφρόνησή της ἀπὸ ἀριστεροὺς καὶ φιλελεύθερους, καὶ κατόπιν σοῦ πετᾶν μὲ καμάρι αὐτό, γιὰ τὸ πόσες γκόμενες εἶχαν κι ἂν ἦταν ξένες, ἀραπίνες λάγνες ἢ μιγάδες. Χρησιμοποιῶ τὴ σεξουαλικότητα ὡς ἐνδεικτικὸ παράδειγμα, ποὺ τὸ καταλαβαίνουν ὅλοι, κι ὄχι ὡς τὸ κορυφαῖο ἢ τὸ μοναδικό. Ἅμα σ’ ἀρέσει ἕνα πράγμα κάνε το -βεβαίως. Τὸ πρόβλημα δὲν εἶναι τόσο νὰ τὸ κάνεις (οὐδεὶς ἀναμάρτητος), ὅσο νὰ περηφανεύεσαι ποὺ τὸ ἔκανες μὲ δεδομένο ὅτι ὑποτίθεται πὼς πιστεύεις σὲ κάτι ἄλλο τὸ ὁποῖο σοῦ λέει νὰ μὴν τὸ κάνεις ἢ νὰ μὴν περηφανευτεῖς ἀφότου τὸ ἔκανες. Ἡ Ζωὴ ἔχει τὸ παρατσούκλι Ἀντίφαση -ἀλλὰ μὴν καθιστοῦμε κανόνα τὴν ἐξαίρεση. Μιλᾶμε γιὰ φιλοσοφικὴ ἀσυνέπεια, ποὺ συνιστᾶ μεγαλύτερο πρόβλημα ὅταν πολιτικοποιεῖται, ὅταν ἀφορᾶ ἐμφανῶς πολιτικὲς διαμάχες.

Ξέρω τὴ γνωστὴ νεοτερικὴ δοξασία, πὼς σημασία ἔχει τὸ Πολιτικὸ κι ὄχι Προπολιτικὸ καὶ τὸ Ἐξωπολιτικό, π.χ. τὸ θρησκευτικὸ καὶ τὸ ἀτομικό. Πιστεύω ὡστόσο ὅτι τὰ δύο αὐτὰ εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένα. Τὸ Πολιτικὸ εἶναι ἡ κορυφὴ τοῦ παγόβουνου τοῦ Προπολιτικοῦ. Δὲν ὑπάρχουν αὐτόνομες σφαῖρες: Δὲν μπορεῖ π.χ. ἕνας μαχητικὸς ἄθεος ἀπαλλαγμένος ἀπὸ ψηφοθηρικὲς σκοπιμότητες νὰ ἐφαρμόσει πρόγραμμα ἐπανεκχριστιανισμοῦ τῶν κατοίκων τῆς χώρας του. Γιὰ τοὺς λόγους αὐτούς, τὴν δημοκρατικὴ φιλελεύθερη Δεξιά, ποὺ σέβεται τὴν παράδοση καὶ πολεμᾶ τὴν πολιτισμικὴ παρακμὴ τῆς Ἀριστερᾶς καὶ τὴν λεοπαρδαλὶ κοσμοπολίτικη Δεξιὰ τῶν ἀπάτριδων -αὐτὴν τὴν Δεξιὰ λοιπόν, τὴν κάνει μιὰ χαψιὰ ἡ Ἀριστερὰ κι οἱ ΕΣΠΑτζῆδες τοῦ ΠΑΣΟΚ-ΝΔ. Γιατὶ ἡ ἀντίθεσή της δὲν εἶναι ὑπαρξιακή. Εἶναι ἀποσπασματική-μερική. Εἶναι πολεμικῆς ὑφῆς, ἄσπρο ἐσύ – μαῦρο ἐγώ. Ὑπάρχει μία πολιτισμικὴ – προσωπικὴ «Κοινὴ» μεταξὺ τῶν «ἀντιπάλων», ποὺ καθιστᾶ καφενειακὴ τὴν ἀντιπαράθεση ἀκόμη καὶ μὲ τὶς καλύτερες προθέσεις.

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δύση, Δεξιά, Ελλάδα, θρησκεία and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s