Ποιὸς σκότωσε ποιὸν καὶ πότε

Δαίμονες ποὺ ἔπρεπε νὰ ἔχουν ἐκδιωχθεῖ μὲ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ κυκλοφοροῦσαν ἀνεξέλεγκτα σὲ ὅλα τὰ κείμενα ἐμποδίζοντας ἀκόμη καὶ τὸ δανεισμὸ ἀπὸ τὴν κατὰ τὰ ἄλλα λογικὴ μεταφυσικὴ ἀρχιτετονικὴ τοῦ Πλάτωνα. Κάποιοι ἀπὸ τοὺς πρώτους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ἀποκήρυξαν συνολικὰ τὴν κλασικὴ μάθηση […] Ὡστόσο, σὲ ἀντίθεση μὲ τὸ σήμερα, ἐκεῖνοι οἱ φανατικοὶ κατήγοροι ἔχασαν· οἱ Ἕλληνες καὶ οἱ Ρωμαῖοι συγγραφεῖς προσαρμόστηκαν, ἀφομοιώθηκαν καὶ ἔγιναν «σημαντικοὶ» γιὰ μιὰ ἀκόμη φορά. […] Ἀκόμη καὶ ὁ Ἱερώνυμος (ὁ ὁποῖος στὸ περίφημο ὄνειρό του κατηγορήθηκε ἀπὸ τὸ Θεὸ ὅτι ἦταν περισσότερο «κικερώνειος» παρὰ χριστιανός, κι ἔτσι μετανόησε καὶ ὁρκίστηκε νὰ μὴν ἔχει ποτὲ ξανὰ στὴν κατοχή του ἢ νὰ διαβάσει αἱρετικὸ βιβλίο) ἐπέστρεψε στοὺς Κλασικοὺς στὰ ὕστερα χρόνια τῆς ζωῆς του. Ὁ Λακτάντιος γράφει σὰν προσήλυτος Κικέρων.

κ.λπ. κ.λπ. (V.-D. Hanson –  J. Heath, Ποιὸς σκότωσε τὸν Ὅμηρο)

Ἀπὸ μιὰ φράση πιάστηκα. Χριστιανοὶ καὶ Ἀρχαῖοι ἐν τέλει ἀνῆκαν στὸν ἴδιο κόσμο. Ἐν τέλει, συνεννοήθηκαν μεταξύ τους. Τί πιὸ λογικό, ἀφοῦ ὁ Χριστιανισμὸς μέσα στὴ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία μεγάλωσε κι ὄχι στοῦ διαόλου τὴ μάνα, ζυμώθηκε μὲ τὰ προβλήματα καὶ τὶς μεταφυσικὲς ἀγωνίες της. Ἐνῶ οἱ Νέοι Χρόνοι, ποὺ ξεκινώντας ὕψωσαν ἐργαλειακὰ ὡς λάβαρο τὴν ἀρχαία γραμματεία κατὰ τοῦ Χριστιανισμοῦ, ἐν τέλει κατέληξαν σήμερα ὄχι μόνο ἀντιχριστιανοὶ ἀλλὰ καὶ ἀν(θ)έλληνες. Πῆραν φόρα, τὰ παιδιά, «οἱ πραγματικοὶ συνεχιστὲς τῆς παγανιστικῆς Ἀρχαιότητας», καὶ τὰ μπάζωσαν ὅλα· δὲν ἔμειναν στὸν ἀντιχριστιανισμό -ὅπως μᾶς ἔλεγαν: Οἱ σεξιστές, ρατσιστὲς κ.λπ. Ἕλληνες. Καὶ «νὰ δοῦμε τὴν αἴγλη τῶν ἄλλων πολιτισμῶν», νὰ μὴν παρεξηγοῦμε τὸ Ἰσλάμ, τοὺς κανίβαλους, τοὺς Ἴνκας· καὶ «δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἡ κατασκευὴ τῶν ἀρσενικῶν, λευκῶν Εὐρωπαίων ἀποικιοκρατῶν τοῦ 18ου αἰ.»· καὶ τὰ «δικαιώματα στὸ τὰμ-τὰμ» κ.ο.κ. Δὲν ἄφησαν τίποτα ὄρθιο.

Τί κωμικό. Ἡ βαρεμάρα τῶν τωρινῶν Δυτικῶν μὲ τὴν Ἀρχαία Ἑλλάδα ὅταν συγκρίνεται μὲ τοὺς κακοὺς καλόγερους καὶ χριστιανοὺς λογίους ποὺ ἀντέγραφαν ἀρχαῖα κείμενα ἀλλὰ καὶ ἀρχαίους σχολιαστὲς τῶν ἀρχαίων κειμένων γίνεται ἀκόμη πιὸ ἐκνευριστική. Αὐτὰ παθαίνει κανεὶς ὅταν κάνει Πατέρες του ὄχι τοὺς Ἀρχαίους μὰ τοὺς νεότερους μαθητὲς τῶν Ἀρχαίων· ξεκόβει ἀπὸ τὴν Ἀρχαιότητα καὶ κάποια στιγμὴ βρίσκεται στὴ χαβούζα ὅπου βρίσκεται σήμερα ὁ Δυτικὸς κόσμος. Ὅποιος λοιπὸν κοιμᾶται ἀντιχριστιανὸς ἀρχαιολάτρης ξυπνᾶ ἀν[θ]έλληνας (μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀρχαίας παιδείας καὶ γενικὰ τοῦ πολιτισμοῦ, κι ὄχι εἰδικὰ τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους) πολυπολιτισμικός. Τώρα, λοιπόν, ποὺ τελειώνει ὁ χριστιανικὸς κόσμος, τελειώνει καὶ ὁ ἑλληνικός.

 

Advertisements
This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, πολυπολιτισμός, Αρχαιότητα, Δυτικοί, Δύση, θρησκεία and tagged , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ποιὸς σκότωσε ποιὸν καὶ πότε

  1. Ο/Η Αντώνης λέει:

    «Τώρα, λοιπόν, ποὺ τελειώνει ὁ χριστιανικὸς κόσμος, τελειώνει καὶ ὁ ἑλληνικός.»
    Τυχαίο;;

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s