Παληὰ ἀστικὰ σπίτια

ἀρχεῖο Ε.Λ.Ι.Α. κ.ἄ.

Θεσσαλονίκη:

2e31-007

 

Σκόπελος:

l216-006

Κοζάνη, ἐσωτερικὸ ἀρχοντικοῦ:

l217-109

l217-110

Ὕδρα:

l216-042

Σκιάθος:

l216-009

Ἕνα ἀπὸ τὰ δράματα τοῦ νεοέλληνα ἀρχιτέκτονα εἶναι ὅτι κατανοεῖ ὡς «χωριάτικα» τὰ ἀστικὰ σπίτια τῶν νεοελληνικῶν πόλεων καὶ κωμοπόλεων. Τὰ σπίτια τῶν ἀστῶν π.χ. τῆς Καστοριᾶς, οἱ ὁποῖοι ἐμπορεύονταν ἀπὸ Βιέννη ὣς Κωνσταντινούπολη, εἶναι σπίτια βέρων, ἀμόλυντων (εἰρωνικὸ αὐτό), Ἑλλήνων (ἀρχοντο)χωριατῶν. Μερικοὶ μάλιστα ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς χωριάτες ἦταν ἀθεράπευτα ἐκτουρκισμένοι (βλ. ἀρχοντικὸ Κοζάνης). Ὅταν ἔχεις φάει τόνους νεοκλασσικοῦ καὶ μοντέρνου, τὰ ὑπόλοιπα εἶναι γιὰ σένα τούρκικα καὶ χωριάτικα. Ὁ κόσμος ξεκίνησε τὸ 1833 καὶ τὸ 1950 στὴν Ἀθήνα. Πετᾶς καὶ τὴν ρετσινιὰ τῆς παραδοσιοκρατίας καὶ ἡσυχάζεις. Κι «ὁ κόσμος δὲν γυρίζει πίσω», βεβαίως. Ἂν δὲν εἴμαστε ντανταϊστὲς καὶ bauhaus, εἴμαστε μονότονοι κι ἐπαναλαμβανόμενοι. Τό μίσος γιὰ τὰ στολίδια, ἡ λατρεία γιὰ τὰ σπίτια-κουτιά, ἢ γιὰ τὸν ἀνορθολογισμὸ μετὰ τὸν Α’ Π.Π., εἶναι ἐκσυγχρονισμὸς τῆς παράδοσης καὶ ἐξευρωπαϊσμός.

Ἀθήνα, ἀστικὲς αὐλές 1950 / 1960: Ὅ,τι πιὸ πανάρχαιο εἶχε ἡ ἀστικὴ Ἑλλάδα:

αυλή 1950

Δημήτρης Παπαδήμος Πλάκα 1960

This entry was posted in παράδοση, Ελλάδα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s