Ἄκαπνη χώρα

Πάντα μοῦ ἔκανε ἐντύπωση ὅτι κανεὶς δὲν πολέμησε τὸ 1974. Οὔτε δικτάτορες μιλιταριστὲς οὔτε δημοκράτες πατριῶτες. Τὰ περὶ ἀδυναμίας τὰ ἀκούω -γιὰ νὰ βάλω μιὰ τούρκικη λέξη- βερεσέ. Σὰν νὰ ἔλειψε ἡ στοιχειώδης αἴσθηση εὐθιξίας, ἀξιοπρέπειας καὶ ἡ ἀγανάκτηση. Προφανῶς, δὲν πιστεύω ὅτι ἡ μαλάκυνση τῶν μὲν ἀποτελεῖ ἄλλοθι γιὰ τοὺς δέ -γιὰ νὰ κόψω τέτοιες σκέψεις, ποὺ ξεκινᾶνε μὲ τὰ «Ναί, ἀλλὰ κι ἐσεῖς τί κάνατε;».

Τείνω νὰ πιστέψω ὅτι ἡ δικτατορία εἶχε ἐκπαιδεύσει τόσο καλὰ τὸ λαὸ στὴν προβατοσύνη, τὸν εἶχε εἰσάγει τόσο καλὰ στὴ μαζικὴ κουλτούρα (μπάλα, ταινίες, σκυλάδικα), ὥστε στὸν λαὸ αὐτὸν ἀργότερα ταίριαξε γάντι ὁ Καραμανλῆς καὶ τὸ «Ἡ Κύπρος εἶναι μακριά». Νιοστὴ εἶναι ἡ φορὰ ποὺ θὰ πῶ ὅτι ἡ κατάλυση τῆς ἱεραρχίας καὶ τῆς Τάξεως (εἴτε πρόκειται γιὰ ἐπιβολὴ ταξίαρχων σὲ ἀνωτέρους τους εἴτε γιὰ ἀλλαγὴ νόμων προκειμένου νὰ παντρευτεῖ ὁ δικτάτορας) εἶναι προπασοκικὸ ΠΑΣΟΚ. Ἀπορῶ φυσικά, ποὺ κανεὶς δὲν βλέπει τὴ ὑπόγεια αὐτὴ συνέχεια μεταξὺ Ἑπταετίας καὶ Μεταπολίτευσης, ἡ ὁποία δὲν εἶναι βεβαίως τὸ σύνθημα «…Ἡ χούντα δὲν τελείωσε τὸ ’73». Ὅπως μᾶς βολεύει. Τὰ πολιτιστικὰ προϊόντα τοῦ ’60 δὲν μοῦ ἀρέσουν καὶ δὲν εἶναι αὐτὰ ποὺ θὰ ἀντιστέκονταν στὴ χούντα.

Πρόσφατα ἀστικοποιημένοι Ἕλληνες, μὲ λουτροκαμπινὲ μέσα στὸ σπίτι, στὴν ἀνωνυμία τῆς πολυκατοικίας, μὲ ἀσανσέρ, μὲ τηλεόραση, μαριχουάνα στόπ, τουρισμός: Πῶς θὰ πολεμοῦσαν; Ὅποιος γνωρίζει γιὰ κάποια διαδήλωση ὑπὲρ τῆς ἐπιστράτευσης (τῆς σαγιονάρας) καὶ ὑπὲρ τοῦ πολέμου μετὰ τὴν 24η Ἰουλίου 1974, ἂς μᾶς πεῖ. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ ἑπταετία ἀφοροῦσε Ἀκροδεξιοὺς (τὴν πελατεία τους, ἐπίσης) καὶ Ἀριστερούς -δηλαδή, μιὰ μικρὴ μερίδα. Οἱ ἄλλοι δὲν ἀσχολοῦνταν καὶ δὲν ἔπαθαν κάτι, εἴτε γιατὶ φοβόντουσαν μὴν δεινοπαθήσουν ὅπως κατὰ τὸν Ἐμφύλιο εἴτε γιατὶ ἤδη εἶχαν μετατραπεῖ σὲ μαζικοδημοκρατικὰ πρόβατα. Ὅποιος, παρομοίως, γνωρίζει διαδηλώσεις ἐξαιτίας τῆς Κύπρου, οἱ ὁποῖες ἔρριξαν τὴ χούντα, ἂς μᾶς πεῖ.

Ἐννοεῖται ὅτι ἂν ἡ χούντα ἤθελε νὰ κάμει πόλεμο, θὰ ἔκαμε. Καὶ ὑποβρύχια ὑπῆρχαν κάτω ἀπὸ τὴ θάλασσα Κύπρου – Τουρκίας, καὶ ἀντιπερισπασμὸς στὴ Θράκη μποροῦσε νὰ γίνει, καὶ ὅ,τι θές.  Προφανῶς, καὶ εἶναι γνωστό, ὅτι οἱ χουντικοὶ ἀποφάσισαν μιὰ ψευδο-ἐπιστράτευση καὶ ὄχι πόλεμο. Ἔλα ποὺ φοβόντουσαν ὅτι ὁ λαὸς μὲ τὰ ὅπλα θὰ τοὺς ἔκανε πέρα: Στὸ μυαλό τους δὲν πέρασε ποτὲ ἡ σκέψη ὅτι θὰ «ξεπλένονταν», ἔστω ὅτι θὰ παρίσταναν τοὺς πατριῶτες. Δὲν ἐννοῶ -γιὰ νὰ μὴν παρεξηγηθῶ- ὅτι ὑπῆρχε περίπτωση νὰ ἦταν πατριῶτες οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀπέσυραν τὴν μεραρχία ἀπὸ τὴν Κύπρο. Οἱ χουντικοὶ τρῶγαν καὶ πίναν στὸ γνωστὸ ἀπίστευτο ὄργιο διαφθορᾶς, καὶ μόνο στὸν πόλεμο δὲν εἶχαν τὸ μυαλό τους. Ἂν σκέφτονταν τὸν πόλεμο, θὰ προετοιμάζονταν ἑπτὰ χρόνια γιὰ ἐκείνη τὴ Στιγμή. Ἡ λαϊκὴ ρήση γιὰ τὴν μαγκιὰ καὶ τὴν ἐξάτμιση (παραλείπω τὸ ἄλλο) δὲν πρέπει νὰ ἔχει βρεῖ ἐδῶ καὶ 73 χρόνια μεγαλύτερο παράδειγμα κι ἐνσάρκωση ἀπὸ ὅ,τι στοὺς χουντικούς.

Κι ὁ Καραμανλῆς; Χαζὸς ἦταν νὰ ριψοκινδυνεύσει τὴν ἐξουσία μὲ ἕναν πόλεμο Ἑλλάδας – Τουρκίας; Μόλις τὴν εἶχε ξαναπάρει 11 χρόνια μετά. Ἡ στιγμὴ ποὺ ἦταν παντοδύναμος ἔναντι τῶν πάντων (παλαιοδεξιῶν καὶ ἄλλων) νὰ χανόταν μέσα σὲ ἕνα πολεμικὸ χάος; Ἡ Ἀριστερὰ εἶχε πάρει γραμμὴ – ἐντολὴ ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ γιὰ τὸ Κυπριακό, ἡ ὁποία δὲν ἄφηνε περιθώρια γιὰ ἐπέμβαση τῆς Ἑλλάδας καὶ ἀντιμετώπιση τῶν Τούρκων στὸ νησί. Κι ἔτσι, τὸ καλοκαίρι τοῦ ’74 οἱ Ἑλληναράδες, χουντικοὶ καὶ μή, συνέχισαν τὶς διακοπές τους. Ἄλλοι μὲ ἀμεριμνησία κι ἄλλοι αἰσθανόμενοι ἀδυναμία.

Ἕνας πόλεμος τὸ 1974 θὰ ἦταν ὅ,τι καλύτερο. Ἀκόμη καὶ σὲ περίπτωση ἥττας, θὰ τόνωνε τὸν ρεβανσισμὸ τῶν Ἑλλήνων. Θὰ παραμέριζε ὁριστικὰ τὸν αἰώνιο ἐμφύλιο Ἀκροδεξιᾶς – Ἀριστερᾶς. Ἀμφιβάλλω ὅτι τὸ 1974 ἡ Ἑλλάδα ἦταν στρατιωτικὰ χειρότερα ἀπὸ ὅ,τι τώρα σὲ σχέση μὲ τὴν Τουρκία, καὶ ὅτι θὰ πήγαινε ἄκλαφτη, ὅπως οἱ χουντικοὶ καὶ ὁ Καραμανλῆς δήλωσαν.

Ἔτσι, λαός, χουντικοὶ καὶ δημοκράτες (Ἀριστεροὶ καὶ Καραμανλικοί) συνεργάστηκαν ἄριστα μεταξύ τους. Αὐτὴ εἶναι ἡ περίφημη συναίνεση τῆς Μεταπολίτευσης (μὲ τὴ συμμετοχὴ –ἐννοεῖται!– καὶ τῶν χουντικῶν – ἀκροδεξιῶν, ποὺ τώρα παριστάνουν τοὺς «ἀντικαθεστωτικούς» καὶ τοὺς «ἀπ’ ἔξω»): Δὲν πολεμᾶμε γιὰ τὴν Κύπρο. Δὲν πολεμᾶμε γιὰ τίποτα. Ἡ ζαχαρένια μας πάνω ἀπ’ ὅλα. Καφέδες, σπουδές, ἀγώνας καὶ ἀργότερα ρηάλιτυ. Μύκονοος ἢ Γαῦδος. Μιὰ σιωπηρὴ συναίνεση. Νὰ ζήσει καθένας, βρὲ ἀδερφέ, τὴ ζωή του. Βαρεθήκαμε, πιά.

Πόσο χαρακτηριστικὰ ποταπὴ ἦταν ἡ συναίνεση φάνηκε ἀπὸ τὰ ἀνταλλάγματα ἀτιμωρησίας ὑπὲρ τῶν χουντικῶν ποὺ παρέδωσαν τὴν Ἐξουσία στὸν «Ἐθνάρχη». Ἀπὸ τὸ δικαίωμα τῆς Ἀριστερᾶς στὸ ἑξῆς νὰ διαδηλώνει γιὰ τὴ Ζιμπάμπουε καὶ τοὺς Ζαπατίστας (ὅσο πιὸ μακρυὰ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα τὸ ἐθνικὸ θέμα της, τόσο ἠθικὰ πιὸ μεγαλειῶδες), καὶ νὰ ἀποκτᾶ ρόλο θύματος ποὺ τοῦ ἀξίζει σίτιση στὸ Πρυτανεῖο (ὥσπου πῆρε τὴν ἐξουσία μὲ τὸ ΠΑΣΟΚ). Ἀπὸ τὰ πασοκικὰ μπάνια τοῦ λα(γ)οῦ.

Ὁ νεοελληνικὸς βόθρος τῆς Μεταπολίτευσης ἀνοίχτηκε ἀπὸ ὅλους τοὺς «ἀντιπάλους» ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες. Ὅλοι τους ἦταν ἐκεῖ, ὅλοι τους ἔβαλαν τὸ χεράκι τους. Ἂν ψάχνει κάποιος νὰ βρεῖ τὰ αἴτια τοῦ σημερινοῦ δράματος, θὰ τὰ ἀνακαλύψει στὴν τοτινὴ συναίνεση.

This entry was posted in Αριστερά, Ακροδεξιά, Δεξιά, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ἄκαπνη χώρα

  1. Παράθεμα: Άκαπνη χώρα…με φωτιές… – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s