χριστιανοδημοκρατικά

Πολλοὶ ἀναρωτιοῦνται γιατί δὲν γίνεται μιὰ πολιτικὴ συμμαχία σοβαρῶν ἀνθρώπων μὲ τὸν «χῶρο τῆς Ἐκκλησίας». Ἀφήνοντας κατὰ μέρος τοὺς σοβαροὺς ἀνθρώπους, ὁ λόγος ποὺ εἶναι ἀνέφικτη τέτοια συμμαχία εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία (ὄχι ὁ θεσμός, ἀλλὰ ὅσοι κινοῦνται σὲ αὐτόν) εἶναι μικρογραφία τῆς κοινωνίας καὶ θὰ βρεῖ κάποιος δεξιοὺς κι ἀριστερούς, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἔχει νόημα ἡ πολιτικὴ ἀναφορὰ σὲ Ἐκκλησία.

Καὶ γιὰ τὴ μὲν δεξιοχριστιανικὴ μερίδα εἶναι γνωστὴ ἡ συνεργασία της μὲ δικτατορικὰ καθεστῶτα ἢ ἡ ἀνοχή της πρὸς αὐτά. Αὐτὸ ὅμως δὲν ἀποτελεῖ ἄλλοθι σὲ κανένα βαθμὸ καὶ κατὰ κανένα τρόπο γιὰ τὴ ρητορεία αὐτοαποκαλούμενων δημοκρατῶν καὶ προοδευτικῶν χριστιανῶν. Ἐντάξει, ξέρουμε τοὺς παγανοχριστιανούς· ὡραῖα, γνωρίζουμε τοὺς ἐθνικοσοσιαλίζοντες χριστιανούς. Καὶ τοὺς καταδικάζουμε, ὅπως καὶ ἐκείνους ποὺ παριστάνουν τοὺς ἱερεῖς καὶ ξεσηκώνουν τὰ πλήθη. Καὶ γενικά, ὅ,τι πεῖ κανεὶς γιὰ τὸ φαινόμενο αὐτό, δίκαιο θὰ ἔχει.

Αὐτὰ ὅμως δὲν σημαίνουν ὅτι οἱ Δὸν Κιχῶτες ποὺ κατήγγειλαν τὸ «Θηρίο τῶν Βρυξελλῶν» (τάχατες, ἕναν ἠλεκτρονικὸ ὑπολογιστὴ τοῦ ’70 στὴν πρωτεύουσα τῆς ΕΟΚ) καὶ τὴ «Μασωνία» ἔχουν κάτι νὰ προσφέρουν. Οὔτε ὅτι συγχωρεῖται ἡ συνεργασία μὲ τὴν ΠΑΣΟΚάρα τὸ 1985 (ὅταν ἡ ΠΑΣΟΚάρα εἶχε ἀποδείξει ποῦ πηγαίνει, ἠθικὰ καὶ οἰκονομικά, τὴν Ἑλλάδα). Μήπως σήμερα, ὁ χῶρος τῶν «ἀριστερῶν χριστιανῶν» ἔχει μάθει ἀπὸ τὰ λάθη του; Δὲν εἶναι διάφοροι ποὺ ἑρμηνεύουν κείμενα τοῦ Ἰωάννη Χρυσοστόμου γιὰ τοὺς πρόσφυγες τῆς ἐποχῆς του μὲ τρόπο τέτοιο, ὥστε ἐμμέσως πλὴν σαφῶς νὰ μισοπιστέψουμε ὅτι γιὰ τὸν Χρυσόστομο οἱ Ρωμαῖοι πρόσφυγες στὴν Ἀντιόχεια ἐξομοιώνονται μὲ τὰ ἐκτὸς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας βαρβαρικὰ στίφη (προσφύγων, κι αὐτά) ποὺ ἐπέδραμαν στὰ ρωμαϊκὰ ἐδάφη –κάτι ποὺ βεβαίως δὲν εἶχε ποτὲ κατὰ νοῦ ὁ Χρυσόστομος–, ἀλλὰ καὶ ὅτι τὰ κείμενα αὐτὰ ταιριάζουν καὶ γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους δῆθεν πρόσφυγες τοῦ 2015 κ.ἑ., μὲ τοὺς πληθυσμοὺς δηλαδὴ ποὺ ἔχουν ἔρθει γιὰ νὰ ἐποικίσουν τὴν Ἑλλάδα ἐξισλαμίζοντάς την σὲ λίγες γενιὲς καὶ νὰ ἀντικαταστήσουν τὸ ἐδῶ φθίνον ἐργατικὸ δυναμικό; (Τελείως ἄλλο, φυσικά, τὸ «’μετανάστης’ τοῦ οὐρανοῦ ὁ Χριστός» ἀπὸ τὸ «μετανάστης ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴν Αἴγυπτο ὁ Ἰησοῦς»! καὶ ἀνθρωπισμὸς σὲ βάρος τρίτων δὲν εἶναι ἀνθρωπισμὸς οὔτε Χριστιανισμός.) Δὲν εἶναι οἱ ἀριστεροχριστιανοὶ ποὺ τὸ 2015 ἔδιναν «τὴν εὐχή τους» σὲ κομματικοὺς συντρόφους τους ποὺ κατέβαιναν ἐκλογικὰ μὲ τὸν ΣΥΡΙΖΑ, μὲ τὴν ἐπιπόλαια ἀντίληψη «διαφωνοῦμε στὸ Ἐπειδὴ ἀλλὰ συμφωνοῦμε στὸ Διὰ Ταῦτα» (λὲς καὶ τὸ ἕνα δὲν ἐπηρεάζει τὸ ἄλλο) καὶ γιατὶ «δὲν εἴμαστε μονοφυσίτες καὶ δονατιστές» (πάλι καλὰ ποὺ δὲν εἶστε τριθεΐτες, ἀφθαρτοδοκητὲς καὶ Ἀρειανιστές); Συγγνώμη καὶ εὔλογου χρονικοῦ διαστήματος πολιτικὴ σιωπὴ πότε θὰ δοῦμε; Νὰ θυμηθοῦμε τὰ προεκλογικὰ συνέδρια «Ἀριστερᾶς καὶ Ἐκκλησίας» («θετικὲς ἐνέργειες«, χαρακτηρίστηκαν), ὅμοια μὲ τὴν «Δεξιὰ τοῦ Κυρίου» ὡς πρὸς τὸν σκοπό τους; Ἀπὸ τὴ χούντα διώχτηκαν κι ὁ Ψαρουδάκης *, κι ὁ Ἀντώνης Λιάκος καὶ ὁ Καντιώτης, κι ὁ Ρένος Ἀποστολίδης -καὶ τί πάει νὰ πεῖ αὐτό; ὅτι ὅποιος διώχτηκε εἶναι κατὰ τὰ ἄλλα καλὸς στὶς ὑπόλοιπες καὶ μεταγενέστερες πολιτικὲς ἀπόψεις του, καὶ ἀπὸ σεβασμὸ νὰ μὴ μιλᾶμε ἐνάντια σὲ αὐτὲς γιατὶ θὰ γίνουμε φιλοχουντικοί, ποὺ «τότε διαβάζαμε» (μαζὶ μὲ τὸ ὑπόλοιπο 99% τοῦ λαοῦ, ποὺ εἶχε μάθει τί ἐστὶ σταλινικὴ Ἀριστερὰ καὶ δοσιλογικὴ Ἀκροδεξιά, στὸν Ἐμφύλιο, καὶ ἔκτοτε εὐλόγως δὲν ἐκδηλωνόταν); Μήπως κι ὁ ἄλλος τροτσκιστὴς ἀντιφασίστας βουλευτὴς τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, ποὺ φυλακίστηκε ἀπὸ τὴ χούντα καὶ σήμερα ψηφίζει μὲ τὰ δυὸ χέρια τὰ ἀντιφασιστικὰ μνημόνια τοῦ ΣΥΡΙΖΑ πετώντας ὡς στάχτη στὰ μάτια μας τὸν ἀντιφασισμό, ἔχει κι αὐτὸς ἀσυλία ἀπὸ τὴν κριτική;  Μόνο ἡ Κύπρος ἔριξε τὴ χούντα, ἄλλωστε, ὄχι ὁ ἀντιδικτατορικὸς ἀγώνας. Δὲν καταλαβαίνουν ὅτι δίνουν ἄλλοθι στὴν ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ ποὺ χειροκροτοῦσε τοὺς διῶκτες τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν Ἀνατολικὴ Εὐρώπη. Εἴπαμε: τὸ ἀντιδεξιὸ σύνδρομο τοῦ μπαμπᾶ βρυκολακιάζει, λὲς καὶ σήμερα θὰ τοὺς κουρέψει γουλὶ ὁ χωροφύλαξ.

Καὶ τί νὰ πεῖ κάποιος γιὰ τὸ θεολογικὸ θέατρο τοῦ ἀγαπισμοῦ (στὸ γνωστὸ παιχνίδι ἀγαπιστῶν – ἱεροεξεταστῶν, πρόσφατο ἀλλὰ καὶ παλιότερο) καὶ ἑνὸς πραγματικὰ σκληροῦ ἀγώνα νὰ ξελασπώσουν ὅσο περισσότερο γίνεται τὸν Καθολικισμὸ καὶ τὸν Προτεσταντισμό, γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ «διαλόγου» μεταξὺ «τῶν (πολλῶν, φυσικά) Ἐκκλησιῶν»; Ἐπιδεικτικὰ σουφρώνουν τὴ μύτη σὲ κάθε ζήτημα προσωπικῆς ἠθικῆς, κοινωνικοῦ ἀποχριστιανισμοῦ (ἡ στάση τους, σὰν τοῦ ΣΥΡΙΖΑ, νὰ πετᾶνε τὴν μπάλα στὴν ἐξέδρα τοῦ κοινωνισμοῦ, «κι ἂς πάει καὶ τὸ παλιάμπελο» τῆς θεωρίας), παραδεδομένης λαϊκῆς εὐσέβειας καὶ ἐπίσημων τύπων (ποὺ σὲ ἐποχὲς ἀποπροσανατολιστικὲς εἶναι διπλὰ χρήσιμοι) μὲ τὸν διχαστικό τους λόγο (προτεσταντικό, στὴν πράγματικότητα) «ἔργα – λόγια» (ποὺ θὰ εἶχε νόημα μόνο σὲ ἐποχὲς κυριαρχίας τῆς Ἐκκλησίας καὶ μαζικῆς τήρησης τῶν ἐκκλησιαστικῶν τυπικῶν ἀπὸ τὴν κοινωνία). Ἂν οἱ τυπολάτρες πᾶνε ἀπὸ τὴ μιὰ πλευρά, οἱ τυπο-«δὲ βαριέσαι» πᾶνε ἀπὸ τὴν ἄλλη.

Ἐπειδὴ τὸν πολὺ τὸν ἀντι-ὑλισμὸ τὸν βαριέται κι ὁ παπάς, τὰ πολιτικὰ ἐκκλησιαστικὰ καλύτερα νὰ τὰ ἄφηναν καὶ οἱ εὐλαβεῖς συντηρητικοὶ τῶν ἰνστιτούτων καὶ οἱ αἰθεροβάμονες τῆς ἄμεσης κι ἔμμεσης συμμαχίας μὲ τὴν Ἀριστερά. Τὸ παράδειγμα τοῦ Βυζαντίου τοὺς εἶναι τελείως ξένο: Δὲν ἔγινε νόμος τὸ Εὐαγγέλιο, οὔτε ἐπικρίνεται γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ ἕνα κράτος, ἀλλὰ χάρη στὴν ἐπίδρασή του οἱ νόμοι ἔγιναν σαφῶς καλύτεροι. Ὁ λόγος γιὰ τὸν ὁποῖο τοὺς εἶναι ξένο, εἶναι ὅτι κι οἱ ἴδιοι εἶναι ξένοι πρὸς τὸν πολιτισμὸ καὶ τὸ ἦθος τοῦ τόπου αὐτοῦ. Συνιστᾶ εἰρωνεία τὸ γεγονὸς ὅτι, ἐνῶ φωνάζουν γιὰ τὴν πρωτοχριστιανικὴ Ἐκκλησία καὶ χριστιανικότητα, δὲν ἀποδέχονται ἕνα βασικό της ἄρθρο πίστης: τὴν ἀπολιτικότητα. Τὸ ὅτι διακηρύσσουν πὼς ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἢ πρέπει νὰ εἶναι δεξιὰ ἢ σοσιαλιστική, ἀξίζει τόση κριτικὴ ὅση ἡ δυτικομεσαιωνικὴ ἄποψη ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι φεουδαρχικὴ καὶ ἡ φεουδαρχία χριστιανική. Ὅσοι θέλουν «νὰ ὀργανωθοῦνε», ἂς πᾶνε σὲ καμμιὰ κ.ο.βα. ἐπαναστατικοῦ Χριστιανισμοῦ. Σὰν τὸν Ἰούδα Ἰσκαριώτη, ποὺ ἀπογοητεύτηκε ἀπὸ τὸν λιγοστὸ ἐπαναστατικὸ ἀκτιβισμὸ τοῦ Ἰησοῦ.

* Ὁ Ψαρουδάκης, ποὺ ἤθελε συνεργασία μὲ τὴ μητσοτακικὴ Ν.Δ., καθαιρέθηκε… ἀπὸ τὸ ἴδιο του κόμμα του (πού, τώρα, τὸν ἔχει «θεοποιήσει»), ἀλλὰ ὁ ἑπόμενος πρόεδρος κι ἐκδότης τῆς «Χριστιανικῆς» λίγα χρόνια ἀργότερα πρότεινε στοὺς ἀναγνῶστες του ψῆφο (διὰ τοῦ Παπαθεμελῆ) στὴν ἐπάρατο Ν.Δ…. . Ἔπειτα, τοὺς φταίει ὁ Γιανναρᾶς (ἄλλος αὐτός, βέβαια…), ποὺ τοὺς ἐπικρίνει.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Δεξιά, Ελλάδα, θρησκεία, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s