Tchaikovsky – Symphony No. 4 – IV, ΙΙ, Ι

 

 

Ἀὐτὴν τὴν πατάτα ποὺ λένε κάποιοι, ὅτι ὅσοι ἀκοῦν «κλασσική» εἶναι ψώνια ποὺ τὴν ἔχουν δεῖ ἀνώτεροι πεπολιτισμένοι, θεωρῶ ὅτι κανονικὰ πρέπει νὰ τὴν λέμε γιὰ ὁτιδήποτε ἀκούει, βλέπει καὶ διαβάζει κάποιος. Ὁ ἐναλλακτικὸς τὰ ἴδια πιστεύει γιὰ τὴν ψαγμένη μουσική του, δικέ μου, ὁ σινεφὶλ κ.λπ. Μιὰ μυθολογία δημιουργεῖται σὲ κάθε περίπτωση. Ἀναγκαστικά. Κι ἐπειδὴ ὁ καιρὸς τῆς κλασσικῆς πέρασε ἀνεπιστρεπτί, ἡ κλασσικὴ εἶναι τὸ τελευταῖο εἶδος μουσικῆς γιὰ τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ κάνουμε συσχετισμὸ μὲ κοινωνικὰ ἀνώτερη πόζα. Φίλε φλῶρε, καθένας ἀκούει ὅ,τι τοῦ ἀρέσει -ποὺ ἔγραφε κάποιος  ἀναγνώστης σὲ ἄλλον, στὸ μέταλ χάμερ.

This entry was posted in μουσική. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s