Πολιτισμικὲς ἐπιστροφές (στοὺς Ἄλλους)

Μ’ ἐντυπωσιάζουν πολὺ οἱ ἄθρησκοι φιλανατολίτες Δεξιοί. Ἀφοῦ ἀπαρνήθηκαν (ἐκ γενετῆς, οἰκογενειακά, ἢ συνειδητά, ὅταν μεγάλωσαν) τὴ θρησκεία ὡς ψέμα ἢ ἀπάτη ἢ ὡς ἄχρηστο (γιὰ τοὺς ἴδιους) ἀπολίθωμα, καὶ δυτικοποιήθηκαν, ἔπειτα τοὺς πιάνει ἡ πολιτισμικὴ νοσταλγία. Αὐτὴ ὅμως διοχετεύεται ὄχι πρὸς τὰ δικά τους, ποὺ «πρόδωσαν», ἀλλὰ πρὸς τὰ ἀλλότρια. Τὰ Τούρκικα. Δηλαδή, τὴν στρεβλή (κολλεκτιβιστική) καὶ τραυλίζουσα (λόγῳ τοῦ ἐξισλαμισμοῦ τῶν Μικρασιατῶν ἀπὸ τοὺς ὁποίους κατάγονται οἱ Τοῦρκοι) συνέχεια κάποιων ἐθίμων. Εἶναι δυνατόν; σκέφτομαι. Κι ὅμως! Εἶναι…

Καὶ σιγὰ τὰ ἀβγά, μὲ τὸ συμπάθιο, γιὰ τὴν χειρονομία σεβασμοῦ (βλ. εἰκόνες) τῶν νεότερων Μουσουλμάνων πρὸς τοὺς γεροντότερους. Κι ἐμένα ἡ μάνα μου μ’ ἔβαζε νὰ φιλῶ τὰ χέρια τοῦ παπποῦ καὶ τῆς γιαγιᾶς, κι αὐτὴ τὰ φιλοῦσε. Καὶ κάθε ἄλλο παρὰ ἐξ Ἀσίας ἡ καταγωγή της -Τούρκους στὸ χωριὸ δὲν εἴχαμε. Ἡ διαφορά μου ἑπομένως, εἶναι ὅτι ἔχω ὑπόψη μου μιὰ ζωντανὴ ἑλληνικὴ παράδοση. Καὶ γι’ αὐτὸ «δικαιοῦμαι διὰ νὰ ὁμιλῶ»… Πλάκα κάνω. Καὶ γι’ αὐτό -τώρα δὲν κάνω πλάκα- οἱ ἄλλοι μὲ ἀκοῦν λὲς καὶ ἔγινα ταλιμπάν, ποὺ κάνει κήρυγμα, ὡς «φονταμενταλιστή» («νὰ γυρίσουμε πίσω»). Γιατὶ ζοῦμε σὲ παράλληλους κόσμους. Ὁ ἕνας τὰ βλέπει σὰν νεκρὰ ἐκθέματα σὲ μουσεῖο, ἢ ὡς ἐξωτικὸ κι ἐνίοτε ὡς βαθύτατα ἀνθρώπινο καὶ δικαιολογημένο ἔθιμο. Γιατὶ ἔχει τὴ ρὸκ πραγματικότητά του, τὶς τέχνες καὶ τὰ γράμματα, τὸν ἀριστερὸ ἀκτιβισμό του, ἤ… τὴ Γερμανία του. Ὁ ἄλλος τὰ βλέπει ὡς χθεσινά, αὐτονόητα, ὡς κάτι ποὺ ὁ ἴδιος ἔκανε -καὶ θὰ τὰ μεταδώσει.

 

Το είδα αρκετές φορές αυτό. Στην αρχή από μικρά παιδιά. Μετά και από ενήλικες. Ο σεβασμός του νέου προς τον μεγαλύτερο στα χρόνια. Πολλοί στην Δύση θα το έλεγαν καθυστέρηση και αναχρονισμό. Είναι ωραίο πάντως. Και ανακουφιστικό. Να πορεύεται κανείς με βεβαιότητες και μπούσουλα αξιών. Η ζωή γίνεται πιο απλή και λιγότερο βασανιστική. Ξέρεις πάντα τι πρέπει να κάνεις. Δεν αμφιβάλλεις. Είσαι σίγουρος.

, λοιπόν.

Υ.Γ. Τὰ σχόλια τῶν φιλελεύθερων «εὐρωπαϊστῶν ἀντιεξουσιαστῶν» ἔχουν πλάκα. Μόνο δίκαιο δίνω στὸ ρητορικὸ ἐρώτημα: Πῶς νὰ φιλήσεις τὸ χέρι τοῦ γεροντότερου ποὺ ἦταν νέος Ἀριστερὸς τοῦ ’60 καὶ τοῦ ἀνέμελου ’70; Πῶς;;

Advertisements
This entry was posted in παράδοση, παλιά και νέα θεότητα, φιλελεύθεροι, Δύση, Τούρκοι, κοινωνία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s