βυζαντινὰ λατινικά

Ὅταν μεταφέρθηκε ἡ πρωτεύουσα στὴν Κωνσταντινούπολη, ἀλλὰ καὶ πιὸ πρίν, κατὰ τὴν Τετραρχία, τὰ λατινικὰ ἀπέκτησαν μεγάλη σημασία στὴν ἐκπαίδευση. Ὁ Λιβάνιος, δεκαετίες μετά, παραπονιόταν ποὺ οἱ φοιτητὲς προτιμοῦσαν τὰ λατινικὰ ἀντὶ τῶν ἑλληνικῶν, ἀφοῦ τὰ πρῶτα θὰ τοὺς ἔδιναν τὸ δικαίωμα νὰ ἀσκήσουν τὸ νομικὸ ἐπάγγελμα, τὸ ὁποῖο ἀπαιτοῦσε γνώση τῆς λατινικῆς -οἱ νόμοι ἦταν γραμμένοι μόνο στὰ λατινικά. Τελικά, βέβαια, ὁ Ἑλληνισμὸς ὑπερίσχυσε. Τὰ λατινικὰ ἔγιναν ἄγνωστα μετὰ τὸν 7ο αἰ., καὶ ἔκτοτε ἔμειναν ἄγνωστα, μὲ ἐλάχιστες ἐξαιρέσεις στὴν ὑστεροβυζαντινὴ περίοδο. Προτοῦ ἔρθει τὸ α’ καὶ β’ Σχίσμα καὶ ὁ Καρλομάγνος, οἱ (δῆθεν) σκοτεινοὶ βυζαντινοὶ αἰῶνες μὰ καὶ ἡ ἔμμεση ἀντίσταση τοῦ Ἑλληνισμοῦ στὸν ἔμμεσο ἐκλατινισμό του εἶχαν χωρίσει Δύση καὶ Ἑλλάδα. Ἄλλωστε, καὶ τὰ ἑλληνικὰ εἶχαν ξεχαστεῖ σὲ μεγάλο βαθμὸ μετὰ τὸν 4ο αἰ. στὴ Ρώμη – Ἀπὸ τότε, τὸν 4ο αἰ., ἔχουμε ἕνα πραγματικὸ σχίσμα ἀκατανοησίας. Μὴν ξεχνᾶμε ὅτι ὣς καὶ τὸ 3ο μ.Χ. οἱ Ρωμαῖοι τῆς Ρώμης ἤξεραν φαρσὶ τὰ Ἑλληνικά, ἐνῶ τὰ λατινικὰ ἦταν ἐξωτικὴ γλώσσα στὴν ἑλληνικὴ Ἀνατολή. Λατινικὲς ἀποικίες στὴν Ἀνατολὴ δὲν ὑπῆρξαν, τέτοιες ποὺ νὰ μὴν ἐξελληνιστοῦν στὴν πάροδο τῶν αἰώνων μεταξὺ 2ου π.Χ. καὶ 3ου μ.Χ. αἰ. Οἱ Λατίνοι ἔπαψαν (ἤθελημένα καὶ μή) νὰ γνωρίζουν ἑλληνικά – αὐτὴ ἦταν ἡ αἰτία κάθε σχίσματος τῆς «Εὐρώπης». Κι ὄχι ὁ τερματισμὸς τῆς σύντομης (4ος – 6ος αἰ.) ἐντρύφησης τῶν Ἑλλήνων στὰ λατινικά.

This entry was posted in Ρωμαίοι, Ρωμανία, γλώσσα and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s