Τὸ θύμα σὲ Εὐαγγέλιο καὶ Ἀριστερά

Οἱ ὑπογραμμίσεις μὲ ἔντονο δικές μου:

To Ευαγγελιο θα μπορούσε να ήταν και σενάριο σπονδυλωτης ταινίας που δεν θα ειχε καμια σχεση με τις σχετικές θρησκευτικές χολιγουντιανές υπερπαραγωγές. Καποια απόπειρα είχε κάνει ο Καζαντζακης.

Αυτο που με συγκινεί και με εξιτάρει είναι είναι οι ρολοι των ηρώων – αντιηρώων και οι συνεχείς ανατροπές: Ο καλος Σαμαρείτης, η πόρνη προμητωρ του Χριστού, ο προδοτης μαθητης, ο μετανιωμένος φοροεισπρακτορας, η γυναίκα του κυβερνητη εναντια στον όχλο. Σε βοηθά να δεις και να κρινεις ή (ακόμα καλυτερα) να μην κρινεις τον κοσμο ούτε με το φαίνεσθαι, ουτε βαση καποιας ιδιότητας, ούτε για τον παρελθοντα χρόνο ούτε συμφωνα με τον τρέχοντα.

Μεχρις εδω καλά, μέχρι που εμφανίστηκε η υλιστική χιλιαστική (ως εβραιογενής εξ αλλου, που αναδειχθηκε στην καπιταλιστική πουριτανικη προτεσταντικη Δυση) αίρεση της «Αριστεράς». Η οποία διαχωριζει τους ανθρωπους αυστηρά με βαση την τρεχουσα ιδιότητα τους. Αν ήταν ταινία θα ήταν μια σκηνη 5 λεπτων. Στην κοσμοθεωρία της Αριστεράς υπάρχουν οι καλοι και οι κακοί. Και μαλιστα αυτοι ταξινομούνται με βαση την τσέπη. Ουτε καν την εξουσία -γιατι την κατεχουν οι ίδιοι.

Το δε συγχρονο αριστερό υβρίδιο που δεν εχει καν τους ορχεις να τα βαλει με την εξουσία, αλλα τουναντιον συντηρείται από αυτήν, εξαντλεί την δραση του και την επιθετικότητα του στην δημιουργία αγγέλους αντιήρωες και κακους δαίμονες για να αισθανθει και η ίδια ότι εχει εναν λογο υπαρξης και να στρατολογήσει αντιδραστικούς μαθητές λυκείου «που τα ξερουν όλα». Μονο που κατά την ελαττωματική, λίαν συντηρητική της προσεγγιση ένας πλουσιος, ένας νοικοκύρης, ένας αστός, ένας χουλιγκαν, ενας χρυσαυγίτης κλπ δεν μπορει να ειναι ποτε θυματα ενός παρακμιακού συστηματος που ταχα μου δηθεν μου αμφισβητούν.

Τουναντιον ενας gay σκηνοθετης ειναι οπωσδηποτε καλός -κι ας εχει σπρωξει στην ανεγία 5-6 ηθοποιούς που αρνηθηκαν να περασουν από το κρεβατι του, ένας μεταναστης αποκλειεται να ειναι ενας αθλιος και απατεών κυνηγός του american dream, μια αντιφασιστρια στελεχος κομματος αποκλειεται να τσεπώνει κονδυλια από ξενα πανεπιστημια, ένας φτωχοδιάβολος απολείεται να μην εχει σαν στοχο ζωης να γινει μεγαλοδιάβολος, ενας αγωνιστης αποκλειεται να τα παιρνει χοντρα από το κεφαλαιο σε χρημα ή σε είδος.

Εκεί που θελω να καταληξω ειναι αυτό που εχω τολμήσει να ισχυριστω εδω και χρόνια -σε καμια περιπτωση πάντως υπο το πρισμα της αντικομμουνιστικης υστερίας των φιλελέδων και των δεξιών. Αν και θεωρω ότι ο μεσαίος χωρος των πρώτων ειναι ο εμετός της Αποκάλυψης «Ξέρω καλά τα έργα σου: δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός. Μακάρι να ήσουν κρύος ή ζεστός! Επειδή όμως δεν είσαι ούτε κρύος ούτε ζεστός αλλά χλιαρός, γι’ αυτό θα σε ξεράσω από το στόμα μου». Οτι δηλαδη δηλαδή η παρακμή της Αριστεράς δεν ειναι ακριβως παρακμή αλλά ενδογενής αδυναμία και φυσική εξέλιξη. Και ακόμα, ότι για την καθολική παρακμή και πάλι η Αριστερά εχει την ευθύνη. Μπορεί οι δραστες και οι αυτουργοί να ανηκουν σε άλλον χώρο. Αλλά ενα Στωμεν καλώς ΔΕΝ το είπε. Και δεν το είπε γιατι ειναι αφ ενός ιδεοληπτική και αφ ετερου απίστευτα βολεμένη και επιρρεπής στην ύλη ως 100% χοική, όπως και η βασιλεια του Ιεχωβά επί της Γης, που κανει τα πιλάφια των μουσουλμάνων στον παραδεισο να φαινονται υψηλά νοήματα.

 

Πηγή

Ἔτσι, ἡ εἰκόνα ποὺ ἔχει γιὰ τὸν ἑαυτό της ἡ Ἀριστερὰ ὡς ὑπερασπιστῆ τῶν θυμάτων (γενικά), τὴν ὁποία προπαγανδίζει (καὶ τὴν ὁποία ἂν ἀρνεῖσαι, εἶσαι ἐχθρὸς τῶν θυμάτων, ἄρα ἐν τέλει φασίστας -συνεχίζει ἡ προπαγάνδα), εἶναι ἀποσπασματική. Τὰ θύματα χαρακτηρίζονται ὡς τέτοια ἀποκλειστικῶς βάσει τοῦ πορτοφολιοῦ τους. Ἄλλα κριτήρια δὲν ἀναγνωρίζει ἡ Ἀριστερά, γιατὶ ὑπάρχει ἡ ὑλικὴ βάση καὶ τὸ ἐποικοδόμημα. Πρόσφατες ἀνακαλύψεις τῆς Ἀριστερᾶς, ὅπως οἱ φυλετικὲς καὶ φυλλετικὲς «διακρίσεις», ἐξετάζονται μὲ τὸ κριτήριο τοῦ μίσους (ποὺ ἔχει ἕνας μαθητὴς λυκείου) κι ὄχι τῆς ἀγάπης. Τοῦ ὁπαδισμοῦ, τῆς πρόκλησης γιὰ τὴν πρόκληση, τῆς ἀντιδημοκρατικότητας.

Πρβλ. καὶ τὸν Ζιράρ, ποὺ ἂν καὶ χριστιανός, κάνει τὴ διάκριση μεταξὺ τοῦ διονυσιακοῦ / νιτσεϊκοῦ ὄχλου – κοπαδισμοῦ, καὶ τοῦ Χριστοῦ ποὺ ἀρνεῖται νὰ καταδικάσει ἐκεῖνον ποὺ ὁ ὄχλος ζητᾶ ἀπὸ τὸν Χριστὸ νὰ καταδικάσει. Βεβαίως, ὁ Χριστὸς καταδικάζει, ὄχι π.χ. τὴν μοιχαλίδα ἀλλὰ ἄλλους (π.χ. Γραμματεῖς). Δὲν ὑπάρχει ἄρνηση τῆς καταδίκης. Δὲν ὑπάρχει ἡ ἰδέα ὅτι ἕνας κατηγορούμενος εἶναι ἀθῶος μόνο καὶ μόνο ἐπειδὴ εἶναι κατηγορούμενος ἀπὸ τὸν ὄχλο. Ὁ Χριστὸς δὲν λέει στοὺς κατηγόρους της ὅτι ἡ μοιχαλίδα εἶναι ἀθώα· καθόλου. Ἀρνεῖται νὰ τὴν τιμωρήσει ὅμως. Δὲν εἶναι τὸ ἴδιο.

Θὰ πρόσθετα ὅτι ἡ Ἀριστερὰ συνιστᾶ διαστροφὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ σὲ δυὸ ἄλλα ζητήματα: Τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας καὶ τὸ ζήτημα τῶν φτωχῶν. Ὁ Χριστὸς δὲν τιμώρησε, ἀλλὰ δὲν εἶπε, πάλι στὴ μοιχαλίδα, «κάνε ὅ,τι γουστάρεις, κοπελιά, anything goes, keep on rocking in a free world». Αὐτὸ τὸ διακηρύσσουν μόνο οἱ Ἀριστεροχριστιανοί, εἰδικὰ οἱ νέοι καὶ σεξουαλικὰ δραστήριοι, ποὺ θέλουν νὰ τὰ ἔχουν καλὰ μὲ τοὺς ἀριστεροὺς φίλους τους (καὶ εἰδικά, νέους). Οὔτε ὁ Χριστὸς ἔκανε τὴ διάκριση καλοὶ φτωχοί – κακοὶ πλούσιοι. Μπορεῖ οἱ πλούσιοι νὰ πᾶν στὴν πλειονότητά τους στὴν Κόλαση, αὐτὸ ὅμως δὲν ἐξασφαλίζει τὴ σωτηρία τῶν φτωχῶν, κι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε πρόβλημα μὲ μετανοημένους πλούσιους. Ἀντίθετα, στὴν Ἀριστερά, τοὺς Ἀναρχικούς, ὅλους τους γενικά,  ὑπάρχει αὐτὴ ἡ παρεξήγηση, ἡ πρόχειρη ἀνάγνωση τοῦ Εὐαγγελίου.

Θὰ πρόσθετα ἐπίσης ὅτι γιὰ τὴν Ἀριστερὰ ἀποκλείεται ἡ δημόσια ἀνάδειξη τῆς ὁμοφυλοφιλικῆς ἰδιότητας ὡς καλῆς νὰ συνιστᾶ τμῆμα μιᾶς παρακμιακῆς κατάστασης καὶ συστήματος.

Ὡστόσο, εἶναι λανθασμένη ἡ ἀναγωγὴ στὸν «ἑβραϊσμό» τῶν κακῶν τῆς Ἀριστερᾶς. Καὶ τὸ Εὐαγγέλιο στὸν «ἑβραϊσμό» ἀνάγεται. Μόνο ἂν κατανοήσουμε ὅτι μέσα σὲ ἕναν πολιτισμὸ ἢ κι ἕνα, μόνο, ἔθνος (καὶ τὸ ἑλληνικό, φυσικά), ὑπάρχουν λογιῶ-λογιῶ παραδόσεις, θὰ καταλάβουμε ὅτι στὸν «ἑβραϊσμὸ» ὑπάρχει καὶ ἡ παράδοση τῶν Προφητῶν καὶ τῆς Π. Διαθήκης, τὴν ὁποία συνεχίζει ἡ Κ. Διαθήκη -καὶ ἐπιλέγουμε-, ἀλλὰ καὶ ἡ ὑλιστικὴ παράδοση τῆς Ἀριστερᾶς. Ὅταν κάτι παράγει καὶ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὴν Ἀριστερά, καλύτερα νὰ μὴν γενικεύουμε μὲ ἀναγωγὲς στὸν «ἑβραϊσμό», κι ἂς προχωρᾶμε σὲ βαθύτερη ἀνάλυση.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Εβραίοι, θρησκεία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Τὸ θύμα σὲ Εὐαγγέλιο καὶ Ἀριστερά

  1. Παράθεμα: Αριστερά της παρακμής – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s