«Ἀπολίτιστες» αὐτοδικίες

Τὰ ἔχω πεῖ καὶ παλιότερα, ἡ ἐπανάληψη ποτὲ δὲν ἔβλαψε κανέναν. Στὴν «ἀπολίτιστη» Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, ποὺ δὲν εἶχε βεμπεριανὸ κράτος τὸ ὁποῖο σοῦ προσφέρει ἀστυνομία γιὰ νὰ σὲ προφυλάσσει ἀπὸ τοὺς ληστές, ἐπιτρεπόταν καὶ ὁ φόνος, ἀκόμη, τοῦ ληστῆ. Θεοδοσιανὸς Κώδικας, 9.14.2: «Γιατὶ εἶναι καλύτερα γιὰ κάποιον νὰ ἀντισταθεῖ τὴν δέουσα στιγμὴ παρὰ νὰ τὸν ἐκδικηθοῦν ἀφότου πεθάνει».

Τὰ ἴδια πράγματα λέει καὶ ἡ Ἑξάβιβλος τοῦ θεσσαλονικιοῦ Ἀρμενόπουλου (1345), βιβλίο Στ’, τίτλος Ε΄, Περὶ Κλεπτῶν, Ἀπελατῶν, Τυμβωρύχων καὶ Ἱεροσύλων, 3 καὶ 4:

Τὸν νυκτερινὸν κλέπτην…τὸν ἐν πόλεσιν οὐκ ἔξεστι φονεύειν, εἰ μὴ ἀκόντιον ἐπιφέρεται. Πάντα δὲ τὰ βλάπτοντα ἀκόντια λέγεται. […] Ἐὰν τὸν ἐν νυκτὶ κλέπτοντα φονεύσῃ τις, τότε ἀτιμώρητος μένει, ὅτε μὴ ἠδύνατο δίχα κινδύνου ἰδίου φείσασαθαι αὐτοῦ.

Μάλιστα οἱ διατάξεις αὐτὲς ἀνάγονται στοὺς ρωμαϊκοὺς Κορνηλίους νόμους (De sicariis), τοῦ 1ου π.Χ. αἰώνα.

Στὸ φιλόστοργό μας βεμπεριανὸ κράτος, ποὺ ἔχει καὶ ἀστυνομικὸ τμῆμα ἀντιμετώπισης ρατσιστικῆς βίας, ὅλα αὐτὰ θὰ ἦταν ἄχρηστα, γιατὶ ὁ καλὸς ἀστυνόμος (ὄχι ὁ ἀτσαλάκωτος, φρεσκοσιδερωμένος, ἀλλὰ ὁ ΜΑΤατζῆς) σὲ κάθε γωνία τοῦ δρόμου -λέει τὸ παραμύθι- θὰ ἔπιανε τὸν ληστὴ καὶ ὅλα θὰ ἦταν καλά. Χωρὶς κλωτσιές. Ἔλα ὅμως, ποὺ αὐτὰ εἶναι ὄνειρα θερινῆς νυκτός. Εἰδικὰ μετὰ τὴν Κρίση. Μακάρι νὰ ἴσχυαν! Κι ἐγὼ μαζί σας. Ἔτσι: ἕνα Κράτος ποὺ ἐγγυᾶται τὴν ἀσφάλειά σου, τὸ σπίτι σου, τὴ δουλειά σου, ὅτι τὰ παιδιά σου θὰ γυρίσουν σῶα ἀπὸ τὸ ἀπογευματινὸ φροντιστήριο. Ἀλλὰ δὲν θὰ ἰσχύσουν ποτέ. Νὰ τὸ ξεχάσετε ὅσοι τὸ διακηρύσσετε. Πενήντα χρόνια κράτησε, καὶ ἀπὸ ὅ,τι φαίνεται πολλὰ ἦταν.

Μὲ ὅλο τὸ συσσωρευμένο θράσος τοῦ νεοτερικοῦ, διαφωτισμένου Δυτικοῦ, χαρακτηρίζουμε ἀπάνθρωπους καὶ ἀπολίτιστους τοὺς προγενέστερους πολιτισμοὺς καὶ μάλιστα αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς ὁποίους προέρχεται ὁ δυτικὸς πολιτισμός. Ἀπαξιοῦμε νὰ ἐξετάσουμε ἀπροκατάληπτα τὴ δική τους ἐμπειρία. Νομίζουμε ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀλλάζει. Ἔχουμε μιὰ ἀνιστορική / ὑπεριστορικὴ ἀντίληψη γιὰ τὴν αὐτοδικία, ποὺ πρέπει νὰ ταιριάζει σὲ κάθε περίσταση καὶ κοινωνία. Παρέχει καὶ μιὰ κάποια εὐχαρίστηση ἡ ἡδονὴ ὅτι πεθαίνοντας ὡς ἔθνος θεωρεῖς τὸν ἑαυτό σου πιὸ πολιτισμένο καὶ σὲ ἀνώτερη ἀξιακὴ κλίμακα. Ὅπως λέει κι ὁ Κονδύλης, ὅταν ἡ τωρινή σου κοσμοθεώρηση σοῦ ἔχει παράσχει μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση, ἐσὺ συμπεραίνεις ὅτι εἶναι προτιμότερο νὰ πεθάνεις γι’ αὐτὴν ἢ ἐξαιτίας της φοβούμενος ὅτι ἂν ἀλλάξεις κοσμοθεώρηση (καί, ἔτσι, ἐπιβιώσεις βιολογικά), τότε ἡ νέα σου ὀπτικὴ δὲν θὰ σοῦ παρέχει τόσο μεγάλη ὑπαρξιακὴ ἔνταση ὅσο ἡ παλιά. Φυσικά, λοιπόν, οἱ Ρωμαῖοι ἦταν βάρβαροι, ἰμπεριαλιστὲς καὶ σεξιστές. Ὅλα εἶναι θέμα γούστου.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, κοινωνία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s