ἄλλοι πολιτισμοὶ καὶ Δύση

Μὲ άφορμὴ τὰ σχόλια, ἀλλὰ καὶ τὸ κείμενο, ἐδῶ.

Ὑπάρχουν διάφορες ἀντιδράσεις τῶν πολιτισμῶν μπροστὰ στὸ δυτικὸ φαινόμενο. Ὁρισμένοι κατόρθωσαν, περισσότερο ἢ λιγότερο, νὰ υἱοθετήσουν τὴ δυτικὴ τεχνολογία χωρὶς νὰ υἱοθετήσουν τὰ δυτικὰ ἤθη. Ἄλλοι ἀπέτυχαν -λιγότερο ἢ περισσότερο- στὸ ἐγχείρημα αὐτο. Δὲν κάνω λόγο γιὰ κοινοβούλια καὶ Σύνταγμα ὡς στοιχεῖα ἐκδυτικισμοῦ, ἀφοῦ τέτοια ἔχει λ.χ. ἀκόμα καὶ ἡ Κίνα ἢ τὸ Ἰράν, ποὺ δὲν εἶναι δημοκρατικά. Ἄλλο κριτήριο ἦταν ἡ δυνατότητα πολιτικῆς ἀνεξαρτησίας. Πολιτισμοὶ γεωγραφικὰ ἀπόμακροι (Ἰαπωνία, Κίνα, Ἰνδία) ἔνοιωσαν λιγότερο τὴν δύναμη τῆς δυτικῆς ἐπιβολῆς, ἀκόμη κι ἂν κατακτήθηκαν πλήρως ἢ μερικά, γιὰ λίγο ἢ γιὰ πολύ. Ἀντίθετα, ἄλλοι πολιτισμοὶ κοντινοὶ δὲν κατακτήθηκαν ἁπλῶς, ἀλλὰ διασύρθηκαν, χωρὶς -ἐξαιτίας τῆς ἐγγύτητας- νὰ μποροῦν νὰ ἀντιδράσουν. Ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ ὀρθόδοξος, ἑλληνοσλαβικός, πολιτισμός.

Ἕνα χαρακτηριστικὸ τοῦ διασυρμοῦ αὐτοῦ εἶναι ὅτι εἰσήχθησαν δυτικὲς λύσεις σὲ ἀνύπαρκτα προβλήματα. Σύμφωνα μὲ τὴ δυτικὴ νοοτροπία ὅτι ἡ ἐπιθυμία μιᾶς μειονότητας πρέπει νὰ γίνει δικαίωμα καὶ νόμος. Παραδείγματα, ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσει κάποιος, καὶ ποῦ νὰ τελειώσει. Ἀπὸ τὸν πολιτικὸ γάμο (κακῶς φέρεται ἐδῶ ὡς ἀντιπαράδειγμα ὁ ὀρθόδοξος Παπαδιαμάντης, ἀφοῦ ὅπως ἐπισημάνθηκε, τὸν προτείνει γιὰ συγκεκριμένες περιπτώσεις) ὣς τὴν πάλη τῶν τάξεων, μὲ φανταστικοὺς ἀστοὺς καὶ φανταστικὸ βιομηχανικὸ προλεταριάτο (π.χ. πῶς διασύρθηκε ἡ ἔννοια τοῦ κοινοτισμοῦ τῶν Ἀμπελακίων κ.ἀ., γιὰ νὰ καταλήξει ΠΑΣΟΚικὸς συνδικαλισμός). Γιὰ νὰ μὴν ποῦμε γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς Ἐκκλησίας ὡς ὅμοιας κοινωνικὰ κ.λπ. (φεουδαρχία) μὲ τὴ Δυτικὴ Ἐκκλησία. Ἀπίστευτες βαρβαρότητες ἔγιναν κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, μὲ μένος ποὺ δὲν ὑπῆρξε κἂν στὴ Δύση. Δὲν εἶχαν καλὰ-καλὰ ἀπελευθερωθεῖ οἱ ὀρθόδοξοι βαλκανικοὶ καὶ μικρασιατικοὶ πληθυσμοί, κι ἔπρεπε νὰ μάθουν νὰ λαχταροῦν τὴν Ἐπανάσταση καὶ τὴ σοβιετικοῦ τύπου ὁμοσπονδία μὲ τοὺς Μουσουλμάνους (ἤ, φιλελεύθερα: τὴν εἴσοδο τῆς Τουρκίας στὴν Ε.Ε.), γιὰ τοὺς ὁποίους βεβαίως ἡ πολιτικὴ ἰσότητα «πιστῶν» – «ἀπίστων» παραβιάζει πρωταρχικοὺς νόμους τοῦ Κορανίου.

Κι ἔρχεται ἡ στιγμὴ ποὺ διαπιστώνει κάποιος ὅτι ἀπὸ τότε ποὺ εἰσήχθησαν οἱ «λύσεις» στὰ «προβλήματα», προκάλεσαν πραγματικὰ προβλήματα. Εἴτε ἡ Δύση ἔμπαινε στὴ μεταμοντέρνα της ἐποχὴ εἴτε ὄχι, στὴν Ἑλλάδα ἢ τὴ Ρωσία ἡ διάλυση τοῦ γάμου διέλυσε τὴν κοινωνία, κατέστρεψε ἐκείνη τὴν πανάρχαια μείξη ἱεροῦ-παγανιστικοῦ ποὺ εἶχαν οἱ θεσμοὶ τῶν χωρῶν αὐτῶν. Ὁ Δυτικὸς  λόγῳ τῆς ἰδιοσυστασίας του ἔχει τὴν ἱκανότητα νὰ ἀντιδράσει ἔτσι ἢ ἀλλιῶς. Ἔχει 5-6 αἰῶνες ἐκκοσμίκευσης πίσω του, κι ὅλη τὴν προϊστορία του, μὲ τὸν Πάπα ὡς ἀρχηγὸ κράτους μὲ στρατό. Γιὰ τὸν μὴ Δυτικό, εἶναι σὰν νὰ δίνεις γιὰ φαγητὸ μπριζόλα σὲ βρέφος. Παρομοίως, ἕνας Δυτικὸς σὲ ἀνατολίτικο περιβάλλον πρέπει νὰ γίνει διπλωμάτης, γιὰ νὰ μὴν πεθάνει. Λοιπόν, αὐτὴ τὴν ἐπιβολὴ οὔτε οἱ Ὀρθόδοξοι τὴν ζήτησαν οὔτε «ἂς πρόσεχαν» καὶ ἄλλα τέτοια ἐπιχειρήματα τύπου «Μνημόνια μέχρι νὰ σβήσει ὁ ἥλιος»  καὶ «καλὰ νὰ πάθετε γιὰ τὸ 1204, ἐσεῖς τὸ προκαλέσατε».

Ἂν ἡ Ἀριστερὰ ἦταν κάποιο νέο φροῦτο ποὺ δὲν εἶχε πάρει τὴν ἐξουσία, θὰ εἶχε νόημα ἡ ἄποψη ὅτι καθένας θὰ κυττάξει τὰ δικά του, καὶ ἡ Ἀριστερὰ θὰ διορθώσει τὰ δικά της μόνη της. Σὲ μιὰ κοινωνία ὅμως, ὅπου ἡ Ἀριστερὰ φρονεῖ ὅτι ἔχει δικαίωμα νὰ λέει πὼς ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἔχει γυναῖκες κληρικούς, νὰ ἀποδέχεται τὴν ὁμοφυλοφιλία, πὼς τὰ ἐκκλησιαστικὰ δόγματα εἶναι μεσαιωνικοὶ φανατισμοί, καὶ πὼς «οἱ Ἀριστεροὶ εἶναι καλύτεροι Χριστιανοὶ ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς»· κι ὅλα αὐτὰ τὴ στιγμὴ ποὺ ἔχει «σφάξει Χριστιανούς» (δὲν θὰ τὸ κρύψουμε γιὰ νὰ «μὴν ἀνοίγουμε μέτωπα» -δὲν τὰ ἀνοίγουμε ἐμεῖς, ἄλλωστε). Γιὰ ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, δὲν γίνεται νὰ λέμε ὅτι ἂς κάνουμε τὴν αὐτοκριτική μας κι ἂς  ἀφήσουμε τὴν Ἀριστερὰ ἢ ὁποιονδήποτε ἄλλον νὰ κάνει μόνος του τὴν αὐτοκριτική του. Ὅλοι ἔχουν μπλεχτεῖ μὲ ὅλους -μὲ εὐθύνη τῆς Ἀριστερᾶς. Ὁ Χριστιανισμὸς γιὰ μερικοὺς εἶναι πολυτιμότερο πράγμα ἀπὸ τὴν «γεωπολιτικὴ ἰσορροπία» (πού, φυσικά, κι αὐτὴ εἶναι πολύτιμη). Γιὰ κάποιους δὲν εἶναι -κι ἐδῶ, δὲν ὑπάρχει τρίτη ἐναλλακτική, δυστυχῶς. Ξέρουμε τὸν πολὺ θετικὸ ρόλο τῆς ΕΣΣΔ στὴν ἀντιμετώπιση τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας καὶ ὡς μπαμπούλα ὑπὲρ τοῦ δυτικοῦ μεταπολεμικοῦ κράτους πρόνοιας -ἀλλὰ ὣς ἐδῶ. Ἡ καταγγελία δὲ τοῦ «ὑλισμοῦ» τῆς Ἀριστερᾶς πολιτικὰ ἐντέλει δὲν εἶναι παρὰ ἡ ἀπάντηση στὴν δική της ἐπίθεση γιὰ τὴν ἀνυπαρξία «μεταφυσικῶν ἀποδείξεων»: Ἡ Ἀριστερά (καὶ ἄλλοι -δὲν εἶναι τῆς ὥρας ὅμως) θεωροῦσε καὶ θεωρεῖ ὅτι δικαιοῦται ἀπὸ τὴν σκέτη ὕλη νὰ ἐξάγει ταχυδακτυλουργικὰ συγκεκριμένες ἠθικὲς ἀξίες καὶ ποιότητες (ἀνθρωπιὰ κ.λπ.) μὲ ἀξιώσεις, μάλιστα, ἀντικειμενικῆς ἰσχύος καὶ παγκόσμιας ἀποδοχῆς, χωρὶς νὰ τῆς καταλογίζεται κανένας μηδενισμός, καμμία σχετικιστικὴ ἀποσάθρωση γιὰ ὕπαρξη κοινωνίας ἐξ ὑπαρχῆς, κανένα ἐκ γενετῆς πρόβλημα στὴν ὀπτικὴ τοῦ κόσμου. Κι ὅλα μέλι-γάλα. Λυπᾶμαι, ἀλλὰ στὸ γήπεδο τοῦ ἀντίπαλου δὲν παίζω, τουλάχιστον ξεβράκωτος.

 

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Δύση, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to ἄλλοι πολιτισμοὶ καὶ Δύση

  1. Παράθεμα: Δικαιωματισμός και Δυτικός Πολιτισμός – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s