Ἀριστερά, μεταμοντέρνο κ.ἄ.

Αὐτοεπαναλαμβάνομαι πάλι, ἀλλὰ ἡ πεποίθηση ὅτι «τί pet-ἀκτιβισμός, τί μακεδονομάχοι, ἴδιο εἶναι» δὲν ἀληθεύει ἀπὸ ἕνα σημεῖο και μετά, καὶ δεύτερον κάθε ἕνας σύγχρονος ἀκτιβισμὸς δὲν εἶναι ἄνευ νοήματος-ἰδεολογίας. Πρῶτον: ἄλλη εἶναι μιὰ κοινωνία ὅπου ἐπικρατεῖ τὸ δικαίωμα τοῦ σκύλου: Αὐτὴ ποὺ ἔχουμε σήμερα, ὅπου ἂν δαγκωθεῖ παιδὶ δὲν τρέχει τίποτε ἐνῶ ἂν σκοτωθεῖ σκυλὶ τότε εἶναι φρικιαστικὸ ἔγκλημα. Καὶ ἄλλη ἡ κοινωνία ποὺ δὲν παραχωρεῖ συλλογικὰ σύμβολα-ταυτότητες ἢ βάζει τὸ παιδὶ πάνω ἀπὸ τὸ σκυλί. Μεταμοντέρνα σκιαμαχία γιὰ σύμβολα; θὰ ρωτήσει κάποιος. Κάθε ἄλλο, πάντοτε γιὰ σύμβολα καὶ λάβαρα γίνονταν οἱ κάθε εἴδους μάχες, ὄχι γιὰ τὰ συχνὰ ἀκατανόητα περιεχόμενα. Τὰ περιεχόμενα τῶν συμβόλων τὰ καθόριζε, πρὶν ἢ μετὰ τὶς μάχες, ἡ ἑκάστοτε ἐκτελεστικὴ ἐπιτροπή. Δεύτερον: οἱ διαμάχες μεταξὺ ἀκτιβιστῶν («ὄχι ὁ δικός σου ἀλλὰ ὁ δικός μου ἔχει νόημα») δὲν εἶναι ἀνούσιες: Πίσω ἀπὸ αὐτὲς ὑπάρχουν ξεκάθαρες πολιτικές, οἰκονομικές, θρησκευτικὲς στοχεύσεις, ὁρίζοντες, προοπτικές κοινωνικοῦ βίου. Ἄρα, καὶ ἰδεολογία. Εἴτε ὁ Jason-Ἀντιγόνη κι ὁ μέσος Ἀριστερὸς τὸ καταλαβαίνει εἴτε ὄχι, βοηθᾶ νὰ φτιαχτεῖ μιὰ κοινωνία ὅλο καὶ λιγότερων κανονικῶν ἑλληνικῶν οἰκογενειῶν καὶ ταυτόχρονα πλειονοτικὰ μουσουλμανική, κι αὐτὸς ὁ σκοπὸς χρηματοδοτεῖται ἅπλετα, διακηρύσσεται ὡς οἰκονομικὰ ἀναγκαῖος, ὡς ἠθικὸς κ.ο.κ. Ἐπειδὴ βαριέται ὁ ἀνδρόγυνος κι οἱ φιλόζωοι, ἢ ἐπειδὴ ἐνδεχομένως κάποιοι ψάχνουν γιὰ ἕνα χόμπυ μὲ likes στὰ μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι ἔχουμε κι ἕνα ἀνούσιο φαινόμενο, «0+0=0» καὶ ἄντε πότε θὰ ἔρθει τὸ ΣΚ. Κάποιοι ἄλλοι οὔτε βαριοῦνται οὔτε εἶναι ἐθελοντὲς δενδροφυτευτὲς τοῦ ΣΚΑΙ, καὶ χρησιμοποιοῦν γιὰ πολιτικο-ἰδεολογικοὺς σκοποὺς τὴ βαρεμάρα ἢ τὸν ἐθελοντισμὸ ὑπὲρ τῶν προσφύγων. Ἔχουμε κάτι κοσμοϊστορικό, κι ὄχι νὰ περνᾶ ἡ ὥρα σὲ ἕνα αἰώνιο μεταμοντέρνο παρόν. Δὲν παράγεται τὸ ἴδιο ἀποτέλεσμα, ἐκτὸς κι ἂν πάρουμε τοῖς μετρητοῖς ὅσα λένε οἱ «μεταμοντέρνοι». Ναί, αὐτοὶ τὸ πιστεύουν, ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι ἡ πραγματικότητα. Ναί, ἡ κοινωνία ἔχει ἐξατομικευτεῖ καὶ γκετοποιηθεῖ, καὶ λοιπόν; τί ἔγινε; Ὅποιος κερδίσει, θὰ ἀλλάξει τὴν κοινωνία. Εἴτε λέγεται No Border εἴτε Μακεδονία ξακουστὴ εἴτε γυμνὸς ποδηλατισμός. Κι ἂς μὴν μπερδεύουμε τὸν Χρυσαυγίτη καὶ τὸν φιλόζωο μὲ τὸ 70-80% ποὺ διαφωνεῖ μὲ τὸν Τσίπρα γιὰ τὸ Μακεδονικὸ καὶ μιὰ ἀριστεροφιλελεύθερη μειονότητα. Ἀκτιβισμὸς τοῦ 80% δὲν εἶναι ἀκτιβισμός, εἶναι πεποίθηση καὶ βίωμα μιᾶς ὁλόκληρης κοινωνίας, πού, ὡς 80%, δὲν περιστρέφεται μέρα-νύχτα γύρω ἀπὸ τὸ χόμπυ της (καὶ οὔτε ζεῖ ἀπὸ αὐτό), πολὺ παλαιότερη τῶν νεοναζὶ καὶ τῶν μισάνθρωπων.

Μπολσεβικισμός. Τὸ ὄνομα εἶναι πραγματικὰ γελοῖο, γιατὶ οὔτε ζοῦμε στὰ 1917 οὔτε ποτὲ ἐναλλάχθηκαν στὴν ἐξουσία «Μενσεβίκοι» καὶ «Μπολσεβίκοι», γιὰ νὰ ἐξετάσουμε ἂν ὁ ἐναλλακτικὸς μεσνεβικικὸς Ὑπαρκτὸς θὰ ἦταν καλύτερος. Θυμίζει τὸ μετεμφυλιακὸ γραφικὸ «κουμμουνισμός» ἢ «κομμουνισταί». Κομμουνιστές, Ἀριστεροί ἦταν οἱ ἄνθρωποι. Ἂν εἶναι τώρα νὰ ἀκυρώσουμε κάθε προσδιορισμὸ τῆς σχέσης ΕΣΣΔ καὶ ἀντιλήψεων τῆς ἑλληνικῆς Ἀριστερᾶς καὶ νὰ ἀμφισβητήσουμε τὴ σχέση τους, χρησιμοποιώντας ὡς ἄλλοθι τὴν ψυχωτική (μὴ ἐπιστημονική) κι ἐνίοτε μεσοπολεμικὴ – ἐθνικοσοσιαλιστικὴ χρήση τοῦ ὅρου ἀπὸ ἀκροδεξιούς, δὲν κατορθώνουμε κάτι.

Ἔτσι, γιὰ τὴν ἑλληνικὴ Ἀριστερὰ ὡς «Μπολσεβικισμό». Παλιά, εἴχαμε τὴ σπηλιά, τώρα τὸ διαμέρισμα. Παλιά, εἴχαμε τὸ ἄλογο, τώρα τὸ αὐτοκίνητο. Παλιά, τὸ στάβλο, τώρα τὸ γκαράζ. Τὸ 1071 Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι πολέμησαν μὲ δόρατα, τὸ 1974 μὲ τάνκς. Ἡ ἴδια λειτουργία καὶ ὁ ἴδιος σκοπός, στὶς δυὸ ἐποχές. Παλιά, λοιπόν, ἡ καθεστωτικὴ Ἀριστερὰ γκρέμιζε, ἐξόριζε καὶ σκότωνε, καὶ ἔκανε προπαγάνδα. Αἴ, τώρα κάνει ὅ,τι μπορεῖ στὸ πλαίσιο τῆς ἐποχῆς. Τί πιὸ σῶφρον ἀπὸ τὸ νὰ προσαρμόζεις τοὺς σκοπούς σου (ἀντιχριστιανισμός) στὶς δυνατότητες κάθε ἐποχῆς; Ἡ Ἀριστερὰ δὲν γκρεμίζει ἐκκλησίες, ρυπαίνει ἐκκλησίες μὲ γκράφιτι καὶ εἰσβάλλει σὲ ἐκκλησίες. Δὲν κάνει ἀθεϊστικὴ προπαγάνδα, ζητᾶ καὶ κάνει «θρησκειολογικὸ μάθημα» ἐνάντια στὸ Σύνταγμα, καὶ λέει «Ἐλᾶτε κι ἄλλοι Μουσουλμάνοι, νὰ πάρουμε ἐκδίκηση ἀποχριστιανίζοντας ἔμμεσα τὴν κοινωνία, ἔστω ποσοτικά». Οἱ τελευταῖοι θὰ κάνουν τὴ βρωμοδουλειὰ νὰ πετάξουν βόμβες στοὺς Ἐπιτάφιους κάποιου μελλοντικοῦ Πάσχα –οἱ ὀργανωμένοι ἄθεοι ἁπλὰ θὰ τρῶνε ἐπιδεικτικὰ κι ἀθῶα γύρους. Οἱ στόχοι παρέμειναν, ἄλλαξαν τὰ μέσα, τί πιὸ λογικό;

Καὶ μιλᾶμε γιὰ 27 χρονάκια ἀπὸ τὴν πτώση τῆς ΕΣΣΔ, δὲν μιλᾶμε γιὰ αἰῶνες λήθης καὶ τερματισμοῦ ἢ σβησίματος ἀραχνιασμένων ἐλπίδων! Οἱ ἴδιοι ἄνθρωποι, ποὺ τὸ ’70 καὶ τὸ ’80 «ἀγωνίζονταν», ζοῦν ἀκόμη, αὐτοὶ ποὺ προχτὲς χειροκροτοῦσαν ἢ ποὺ «διάβαζαν», κι ἐνστάλαξαν στοὺς νεότερους τὰ ἴδια, ἀπὸ μαχητικὸ ἀθεϊσμὸ ὣς πολιτικὲς ἀναφορές. Οὔτε βέβαια ζήτησε ἡ Ἀριστερὰ συγγνώμη γιὰ ὅσα χειροκροτοῦσε -ὅλες οἱ ἱστορικὲς καὶ ἰδεολογικὲς ἀναφορές της στὶς ἐποχές ἐκεῖνες εἶναι. Ἐπειδὴ κάνει μαζικοδημοκρατικὴ ζωὴ δὲν σημαίνει ὅτι δὲν διαθέτει ἰδεολογία. Ἐκπτώσεις μπορεῖ νὰ κάνει, ὅμως δὲν τὸ ἔκλεισε τὸ μαγαζί. Ἴσα-ἴσα, ἀκριβῶς ἐπειδὴ κάνει ἐκπτώσεις σὲ κάποια (π.χ. Μνημόνιο), γίνεται πιὸ ἀδιάλλακτη στὰ ἄλλα, τῆς θρησκείας καὶ τοῦ ἀποχριστιανισμοῦ / ἀντιχριστιανισμοῦ. Τὸ φαινόμενο αὐτὸ εἶχε προβλεφθεῖ ἤδη ἀπὸ διάφορους στὶς ἀπαρχὲς τῆς κυβέρνησης τοῦ ΣΥΡΙΖΑ: Ἐπειδή -ὑποστήριζαν- ἡ Ἀριστερὰ δὲν θὰ μπορέσει νὰ πραγματώσει ὅλα τὰ ἀριστερὰ καὶ κεϋνσιανὰ ποὺ ἔλεγε, θὰ ἔριχνε ὅλο τὸ βάρος στὸ ἰδεολογικὸ στίγμα, στοὺς ὁμοφυλόφιλους καὶ τὸν νοικυραίικο γάμο τους, στὰ διαζύγια, στὸν ἀποχριστιανισμό (παιδεία, ἐκκλησιαστικὴ περιουσία κ.λπ.), στὰ δικαιώματα (σὲ ὅλα ὅσα ἔλεγε κι ἔπραττε ἡ ΕΣΣΔ ὥσπου νὰ σκληρύνει τὴ θέση της ὁ Στάλιν σὲ ζητήματα «ἠθικῆς»), στὴν ἰσλαμοποίηση. Κι ἡ λακανο-φροϋδικὴ Ἀριστερά, τῶν γραμμάτων, ἂν τὴ ζορίσεις θὰ σοῦ βγάλει παρόμοια πράγματα. Ἄλλο ἂν ἔχει μιὰ μύτη νά, κι ἀρνεῖται τὸν σταλινισμὸ λεκτικά. Μέσα της πάντα θὰ ζεῖ (ἕνα δράμα) ὁ ἀποβληθεῖς ἀπὸ τὸν θεολόγο-παπὰ καὶ ὁ κουρεμένος ἀπὸ τὸν χωροφύλακα τοῦ ’70 μαθητής, ἢ ὁ σταλίνας παπποὺς ἐξόριστος κ.λπ., καὶ ἡ μνησικακία πάει σύννεφο σ’ αὐτοὺς τοὺς ἐκλεπτυσμένους ἀνατόμους τῶν ψυχῶν. Κι οἱ νεοναζὶ ἀρνοῦνται ὅτι εἶναι ναζί, παρομοίως δὲν θὰ πάρω τὶς δηλώσεις τους «στὴν ὀνομαστική τους ἀξία». Ὡς ἐθνικοσοσιαλιστὲς τοὺς λογαριάζω.

Τὸ Ἑλληνικὸ Κράτος δὲν τὸ ἔφτειαξαν οἱ συνεχιστὲς τοῦ Κοραῆ, τὸ παρέλαβαν ἄκαπνοι γιὰ νὰ τὸ σύρουν στὴ Δύση, χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραίτητη τέτοια δημιουργία στρατηγικῆς κι ὄχι τακτικῆς συμμαχίας (ἐνῶ οἱ Ἐπαναστάτες πίστευαν στὴ ἀρχαιοελληνικὴ καὶ τὴ βυζαντινὴ καταγωγή, μέσα ἀπὸ κείμενα κ.ἄ.) καὶ νὰ τὸ φέρουν στὴ σημερινὴ κατάσταση. Προηγουμένως, ὑπῆρχε μιὰ συμπαιγνία Δύσης-Ἰσλάμ, ὅπου ἐπέδραμε ὁ ἕνας, διέλυε, κι ἄφηνε πεδίο δράσης γιὰ τὸν ἄλλο κ.ο.κ. Ἐννοῶ μὲ αὐτὰ ὅτι σαφῶς δὲν διαθέτω τὴ χρονομηχανὴ γιὰ νὰ ἀποτρέψω τὸ 1204, καὶ κατανοῶ τὰ στενὰ ὅρια δράσης τοῦ Νεοελληνισμοῦ. Ἀλλὰ πρέπει νὰ ἔχουμε συναίσθηση τοῦ τί ἔγινε καὶ τοῦ πῶς «εἴμαστε Δύση», σὲ ποιὸ βαθμὸ ἠθελημένα καὶ κατὰ πόσο στανικῶς. Δὲν παράγει ἴδιους τύπους ἀνθρώπων καὶ κοινωνιῶν ἡ συναίσθηση αὐτὴ μὲ τὴν ἔλλειψη αὐτῆς τῆς συναίσθησης.

This entry was posted in Αριστερά, Δύση, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s