Κωνσταντίνος Καραβίδας, «Δωρικὸν Ἄσμα»

Μετὰ προλόγου εἰσαγωγικῆς ἀναλύσεως καὶ σημειώσεων, Ἀθῆναι 1926

 

Νίκη

Στῆς Σαλονίκης τὰ νερρὰ ράξανε τὰ καράβια

τῆς γαλανόλευκης· μὲ βιᾶς ἡ ἄγκυρα ποντίζει

καὶ κρούει καὶ πιάνει σὲ βαθιὸν μαλαματένιο βράχο..

βόϊσμα βαρὺ τὸν ἔγκατον βυθὸν ἀντιταράζει

κι’ ὡς τοῦ Βωγιούσα τὴς πηγὲς σείστηκε ὁ τόπος ὅλος

καὶ ἀπὰ στ’ ἀτσάλι δέθηκεν μ’ ἄρραγον ἀρρεβῶνα.

 

Ἔδεσσα

Στὸ βράχο σου τὴν ἄνοιξι τ’ ἄγρια τὰ περιστέρια

συχνοπετᾶνε, ὦ Ἔδεσσα, βασιλικὴ κι’ ὡραία.

Στὸν κάμπο ἀνθοῦνε ἡ κερασιὲς κι’ ἀσπρογαλάζια λάμπουν·

πλούσιαν σπονδὴ τὰ θεῖα νερρὰ στοὺς ὄχτους σου ἴσια πέφτουν

κι’ ἀνάερα κρούσταλλα σκορποῦν κι’ ἄχνα λευκὴ στὸ χάος

κι’ ἀχοῦν μακρυάθε στὰ βαθιὰ τὰ ρέματα κυλῶντας.

Κι’ ἐσύ, ὦ! σὰ νύφη ἐξωτικὴ μέσ’ στὰ νερρὰ καὶ στ’ ἄνθια

σκύβεις καὶ καθρεπτίζεσαι καὶ ὀνείρεσαι…ποιὸς ξέρει!

[………………….]

Μέσ’ στὴν ἀνάρια καταχνιὰ σαλεύουν σηκωμένες

ἀπὸ τὰ βάθη τῶν καιρῶν ἡ σκυθρωπὲς κι’ ἀντρίκιες

τοῦ ἀρχαίου Φιλίππου ἡ φάλαγγες· καὶ στὴ σιγὴ τῶν αἰώνων

θαρρῶ ποῦ ἀκούω  τῆς σάρισσες ποῦ κρούονται καὶ βροντᾶνε

σὰν βόϊσμα ἀγέρα στὸ δρυμὸ μέσ’ στοῦ ἐλατιοῦ τὸ πλῆθος.

 

This entry was posted in ποίηση and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s