Τὸ θαῦμα ποὺ ἦταν ἡ Νίκαια

Μέσα σὲ 40 χρόνια, ἀνέτρεψε κάθε ἀρνητικὸ συσχετισμό: Λατίνους παντοδύναμους, Τούρκους ποὺ προχωροῦσαν ἀσταμάτητα, Βούλγαρους ποὺ κατέβαιναν στὸ Αἰγαῖο. Ἕναν-ἕναν, πῶς τοὺς ἐξαφάνισε, πῶς τοὺς ἀκινητοποίησε, πῶς τοὺς ἀπώθησε. Πῶς ἀνέτρεψε τὴν σταυροφορία ὁλόκληρης Δύσης ἐναντίον μιᾶς χώρας χωρὶς νὰ ἀνοίξει ρουθούνι. Δὲν μπορεῖ κάποιος, ὅσο κι ἂν τὸ θέλει, νὰ ἀποφύγει τὴ θλιβερὴ σύγκριση μεταξὺ Νίκαιας καὶ Νεοελλάδας μετὰ τὸ 1922. Μεταξὺ 1204-1261 καὶ 1974-2018. Ἡ Νίκαια θὰ εἶναι πάντα ἐκεῖ, βουβή, μὲ φερετζέ, Ἰζνίκ, γιὰ νὰ μὴν ἔχουμε καμμιὰ δικαιολογία.

1212, ὀκτὼ χρόνια μετὰ τὴν Καταστροφή:

romanie1212

1228:

romanie1228

1237:

romanie1237

1255:

romanie1255

1261:

romanie1261

Πηγή

Advertisements
This entry was posted in Δύση, Ρωμανία, Τούρκοι and tagged , , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Τὸ θαῦμα ποὺ ἦταν ἡ Νίκαια

  1. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Καίριος ὁ συσχετισμός! Καταλυτικὴ καὶ ἡ τεκμηρίωση ἀπὸ τοὺς χάρτες!
    Ἡ εἰδοποιὸς διαφορά, ὅμως, μὲ τὴν καταθλιπτικὴ συγχρονία,
    ἀλλὰ καὶ τὴν ΠΑΡΑΚΜΙΑΚΗ βυζαντινὴ πραγματικότητα ποὺ προηγήθηκε καὶ τὴν ἀκόμα πιὸ παρακμιακή (Κωνσταντινουπολίτικη), ποὺ ἐπακολούθησε,
    εἶναι ὅτι στὸ ἀμιγῶς ἑλληνικὸ ἐκεῖνο ἐθνο-κράτος
    ὑπῆρχε περισσὸς βιταλισμὸς
    * ὄχι μόνο στὸ ὑπήκοον
    [τὸ ὁποῖο στρατευόταν μαζικά καὶ καλλιεργοῦσε τὴ γῆ του, μὴ περιμένοντας ὡς Κωνσταντινουπολίτικος ὄχλος ἢ κομψεπίκομψοι ἀστοὶ/λόγιοι νὰ διατραφῆ ἀπὸ θρακιῶτες σιτεμπόρους καὶ Παραπινακίους ἢ ν᾽ ἀπομυζήσῃ τὴν παραγωγὴ τῆς νειλώτιδος χώρας …],
    * ἀλλὰ καὶ στὶς ἐλίτ του
    [ποὺ καταδέχθηκαν ν᾽ ἀποκτήσουν κορώνα «ὠάτη»
    -λὲς καὶ διαβάζῃ κανεὶς τὸ «Παραμύθι χωρὶς ὄνομα» τῆς Πηνελόπης Δέλτα !-
    καὶ ποὺ ἀπεδείχθη ὅτι εἶχαν ἰδεολογικὴ συγκρότηση, ὥστε ν᾽ ἀντιληφθοῦν τὴν ἰδιοπροσωπία τους, τὸ διμέτωπο τοῦ ἀγώνα καὶ ν᾽ ἀναλάβουν πρόγραμμα ἀνασύστασης τοῦ ζωτικοῦ χώρου τοῦ ἔθνους τους, μὲ ὀξυδερκεῖς διπλωματικὲς κινήσεις.

    Κάτι σὰν Σοῦλι μὲ καθοδήγηση Καποδίστρια, ἡ Νίκαια τῆς καρδιᾶς μας …

    Τὰ προσόντα τους αὐτὰ τ᾽ ἀποδεικνύει, ἄλλωστε, ἡ προφητικώτατη (ὄχι εὐφορία, ἀλλὰ) κατάθλιψη ποὺ ἔνιωσαν (μαρτυρημένα) οἱ Νικαεῖς, ὅταν τοὺς ἔφτασε τὸ ἄγγελμα τῆς ἀνακτήσεως τῆς Πόλης, βέβαιοι γιὰ τὴν φαυλοκυκλικὴ πορεία ποὺ θὰ ξεκινοῦσε ἀπὸ τὴν ἐγκατάλειψη τῆς ἐπιτυχημένης, ἔντιμης & ἀγωνιστικῆς πενίας καὶ τὴν ἐκ νέου προσχώρηση ἀπὸ τότε στὶς ἀπατηλὲς ὀνειρώξεις τοῦ αὐτοκρατορικοῦ μεγαλείου].

    Θ᾽ ἄξιζε λ.χ.
    – πέραν ἀπ᾽ τὴν προσωπικότητα τοῦ Ἰωάννη Δούκα Βατάτζη, ποὺ ἀσφαλῶς γιὰ τὴν σημερινὴ ἑορτή του ἔγινε κι αὐτὴ ἡ ἀνάρτηση 🙂 –
    ν᾽ ἀναδεικνυόταν ἡ μορφὴ τοῦ Πατριάρχη, τοῦ Γερμανοῦ τοῦ νέου,
    ὁ ὁποῖος καθιερώνει τότε ἀκριβῶς τὸν ἑνιαῖο ἑορτασμὸ τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων.

    Θὰ τὸ ξαναπῶ – καὶ συγχωρῆστε μου τὴν χυδαιότητα :
    Ἐκεῖ ποὺ κατουροῦσαν οἱ τότε πρόγονοί μας, βλαστάνουν κυριολεκτικὰ τὰ σαπρόφυτα τῶν σημερινῶν (πνευματικῶν, πολιτικῶν, οἰκονομικῶν) ἑλληνοφώνων ἐλὶτ καὶ τοῦ πόπουλου
    (κι ἐννοῶ, τόσο τῆς Μητρόπολης, ὅσο καὶ τῆς Διασπορᾶς.
    Ἔτσι, γιὰ νὰ μὴν τρέφουμε καμμία αὐταπάτη πλέον οὔτε γιὰ «ἐκτὸς Ἑλλάδος σωτῆρες» καὶ Στρατηγόπουλους ….)

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s