Δύο

Ἐνῶ μιλᾶς, τὰ λόγια σου βγαίνουν

σὰ φοῦσκες ἀέρα, γεμάτες νοήματα,

ἀπὸ τὸ στόμα σου.

Αἰωροῦνται στὸ κενὸ ἀνάμεσά μας.

Τὶς ἀφήνω νὰ δῶ ποῦ θὰ πᾶνε· τὶς φυσῶ.

Ἀκουμπᾶνε κάπου καὶ σκᾶνε.

Τὸ κενὸ γεμίζει μὲ νόημα.

 

 

«Αὐτὴ ἡ ζωὴ εἶναι κόλαση» φωνάζουν

ὅλοι.

Κατεβαίνουν σχοινιὰ

ἀπ’ τοὺς οὐρανούς.

Ἀκουμπώντας στὸ ἔδαφος

κουλουριάζονται σὰ φίδια.

ἄλλοι τὰ νομίζουν γιὰ σκάλες σωτηρίας·

κι ἄλλοι γιὰ νὰ κρεμαστοῦν μόνοι τους.

This entry was posted in Χωρίς κατηγορία, κείμενα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s