Πολιτικοὶ ἐπιστήμονες καὶ τὸ λογότυπο τοῦ ΑΠΘ

 

banner-horizontal-300ppi

Ὁ σύλλογός τῶν μεταπτυχιακῶν καὶ τῶν ὑποψήφιων διδακτόρων τῆς Σχολῆς Πολιτικῶν Ἐπιστημῶν τοῦ ΑΠΘ ἔβγαλε ἕνα πολὺ καίριο ψήφισμα:

Ψήφισμα της Γ.Σ του Συλλόγου σχετικά με την αλλαγή του λογότυπου του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Η γέννηση του Πανεπιστημίου σχετίζεται άρρηκτα με τη δημιουργία δημόσιου χώρου μεταξύ των πόλων εξουσίας(θρησκευτικής- πολιτικής). Χώρου, που κατοχυρώνει μία ιδιότυπη νέα ιδεολογική εξουσία μέσα από το δικό του λόγο-πράξη και σε ανοιχτή σύγκρουση με τα ιερά και τα όσια. Αυτή η βίαιη γέννα, απότοκο του αντιθρησκευτικού αγώνα, σχετίζεται με τον κλονισμό σε σειρά χωρών της κυρίαρχης θέσης του θρησκευτικού Ιδεολογικού Μηχανισμού στην προκαπιταλιστική ιστορική περίοδο. Θα λέγαμε πως το ενδεχομενικό, υπό τη μορφή του πανεπιστημίου, εμφανίζεται στο προσκήνιο και αυτό που φάνταζε ακλόνητο(αυτοκρατορίες, νομιμοποιημένες από το λόγο του θεού) κλονίζεται συθέμελα.

Παρόλα αυτά σήμερα, αιώνες μετά, η διεκδίκηση αυτού του δημόσιου χώρου παραμένει ενεργή. Η συμβολική επιβολή της εκκλησίας, συνεχίζει να αποτελεί κραταιά πραγματικότητα. Μεταξύ άλλων το γεγονός αυτό αντανακλάται στην χρήση του Αγίου Δημητρίου ως σύμβολο του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Η αντίφαση ανάμεσα σε τίτλο(Αριστοτέλειο) και απεικόνιση(Αγ. Δημήτριος) καθίσταται άμεσα ορατή. Στη δική μας κατανόηση το γεγονός αυτό δεν αποτελεί όμως προϊόν παρανόησης αλλά καταδεικνύει την εξουσία που συνεχίζει να διατηρεί το ιερατείο στα ακαδημαϊκά πράγματα. Άλλωστε, αν και το ξεχνάμε, εξακολουθούμε να ζούμε στο κράτος της Εκκλησίας της Ελλάδος.

Από την πλευρά μας διαλέγουμε να αναγνώσουμε αυτή την αντίφαση ως ανταγωνισμό. Επιλέγουμε έτσι το δρόμο της βεβήλωσης. Την τοποθέτηση του Αριστοτέλη στη θέση του. Αυτή η βεβήλωση, δηλαδή η απόδοση του συμβολικού χώρου στην ελεύθερη χρήση των πολλών, δεν τερματίζει τους ανταγωνισμούς(φυλής, φύλου, τάξης) που μαίνονται στις σχέσεις εντός της κοινότητας αλλά μας μαθαίνει πως μπορούμε να «παίζουμε» μαζί τους. Ακόμα, δεν τερματίζει την χρήση της επιστήμης ως εργαλείο νομιμοποίησης της βαρβαρότητας, αλλά φωτίζει το μη συνεκτικό εσωτερικό της ίδιας της επιστήμης. Αυτή η βεβήλωση αναστέλλει τη βεβαιότητα της κυριαρχίας και ανοίγει ένα έστω μικρό πέρασμα ελευθερίας μέσα από τη δράση των πολλών, μετατρέποντας το πανεπιστήμιο σε δικό μας χώρο.

Ως Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητ(ρι)ών και Υπ. Διδακτόρων Πολιτικών Επιστημών Α.Π.Θ. διαλέγουμε να γίνουμε η αρχή χρησιμοποιώντας τον Αριστοτέλη στη θέση του Αγ. Δημητρίου. Καλούμε έτσι το τμήμα μας να πάρει με τη σειρά του θέση στο ζήτημα. Καλούμε τους Συλλόγους μεταπτυχιακών και προπτυχιακών φοιτητ(ρι)ών να τοποθετηθούν στη πράξη. Καλούμε τα υπόλοιπα τμήματα του πανεπιστημίου να πράξουν τα δέοντα. Τελικά για να αποδοθεί το κοινό του πανεπιστημίου στην κοινότητα, θα πρέπει η ίδια να αποφασίσει να κόψει τον ομφάλιο λώρο.

 

Φυσικά, ὅλοι γνωρίζουν ὅτι ἡ ἀρχικὴ ὀνομασία (1925) τοῦ Α.Π.Θ. ἦταν Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, κι ὅτι μόνο 30 χρόνια ἀργότερα προστέθηκε τὸ «Ἀριστοτέλειο» (1954). Ἀναμενόμενο λοιπὸν ἦταν ὅτι τὸ «Πανεπιστήμιο τῆς Θεσσαλονίκης» θὰ ἔχει ὡς λογότυπό του τὸν ἅγιο Δημήτριο: Τὸν πιὸ διάσημο Θεσσαλονικέα στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο μαζὶ μὲ τοὺς θεσσαλονικεῖς Κύριλλο καὶ Μεθόδιο, ξακουστὸ ὣς τὴν Ρωσία, ἀλλὰ καὶ γνωστὸ κατὰ τὰ βυζαντινὰ χρόνια χάρη στὴν ὑπερεθνικῆς φήμης βυζαντινὴ ἐτήσια γιορτὴ τῶν «Δημητρίων». Συνεπῶς, τὸ λογότυπο τοῦ Πανεπιστημίου παρέμεινε τὸ ἴδιο παρὰ τὴν προσθήκη τοῦ «Ἀριστοτέλειο» τὸ 1954 στὴν ὀνομασία τοῦ πανεπιστημίου. Ἐπίσης, τίποτε τὸ περίεργο: Ἐξακολούθησε νὰ τιμᾶται ὁ πιὸ διάσημος πολίτης τῆς πόλης στὴν ὁποία ἑδρεύει τὸ Πανεπιστήμιο. Ἂν κάτι εἶναι τὸ πραγματικὰ παράδοξο, αὐτὸ εἶναι ὁ Ἀριστοτέλης στὴ Θεσσαλονίκη, στὴν πόλη στὴν ὁποία κατὰ γενικὴ παραδοχὴ δὲν ἔζησε ποτέ (ἀφοῦ αὐτὴ ἱδρύθηκε 6 χρόνια μετὰ τὸ θάνατό του), σὲ ἀντίθεση μὲ τὸν (τουλάχιστον, σύμφωνα μὲ τὴν ζώσα παράδοση τῶν τελευταίων 1.700-1.600 ἐτῶν) θεσσαλονικέα ἅγιο Δημήτριο.

Ὁ κάθε εἴδους (θεσμικὸς ἢ συνειδησιακός) ἀποχριστιανισμὸς τῆς Ἑλλάδας εἶναι τὸ πρῶτο βῆμα γιὰ τὸν ἐξισλαμισμό της. Αὐτὸ ἔγινε ἄλλωστε καὶ στὴ Δύση, ποὺ τὸν 19ο αἰώνα ἐκκοσμικεύτηκε καὶ σήμερα παραδίδεται, ὄντας ἄθρησκη καὶ μεταφυσικὰ ἄοπλη, στὰ ἑκατοντάδες τζαμιὰ καὶ στὰ ἀνὰ τὴν Δ. Εὐρώπη ἄτυπα γκέτο ὅπου ἰσχύει ὁ νόμος τῆς Σαρίας καὶ τῆς ὑποχρεωτικῆς μαντήλας. Γιατὶ, ἂν δὲν τὸ κατάλαβαν ἀκόμη οἱ πολιτικοὶ ἐπισήμονες, ἡ «ἐκκοσμίκευση» εἶναι μονόπλευρη καὶ ποτὲ δὲν θὰ λάβει χώρα στὴν ἰσλαμικὴ Μέση Ἀνατολή. Κοινωνίες δίχως θρησκεία καὶ δίχως κυρίαρχη (κρατική) θρησκεία εἶναι παροδικὰ φαινόμενα, μιᾶς «μεσοβασιλείας» 1-2 αἰώνων στὴ διάρκεια τῆς ὁποίας ὁ μηδενισμός, ὁ ἀτομικισμὸς κ.ἄ. (καὶ ἡ Ἀριστερά) χρησιμεύουν ἁπλῶς, καὶ μόνο, γιὰ τὴ μετάβαση ἀπὸ τὸν Παλαιὸ Κυρίαρχο στὸν Νέο. Αὐτὸ θὰ ὄφειλαν νὰ τὸ γνωρίζουν κι οἱ Πολιτικοὶ Ἐπιστήμονες. Ὁ λόγος ποὺ δὲν ἔχουν τέτοια ἀντίληψη εἶναι ὅτι πιστεύουν ἀκόμη στὰ ἀφηγήματα τῆς Προόδου καὶ τῆς Ἀπελευθέρωσης, ὅταν κάποτε μὲ τὸ καλὸ ἡ καλή (ἤ, τέλος πάντων, ἐπιδεχόμενη ἀπεριόριστη καλυτέρευση χάρη στὴν «Παιδεία») Ἀνθρωπότητα ἀποτινάξει τὰ παντοειδὴ δεσμά της.

Ἐννοεῖται ὡστόσο, ὅτι τὸ ἱστολόγιο αὐτὸ δὲν πετάει τὴ μπάλα στὴν ἐξέδρα μὲ τὰ «τί σᾶς πείραξε ξαφνικὰ τὸ λογότυπο;» (οἱ τρέχουσες πολιτικὲς στοχεύσεις τοῦ ψηφίσματος εἶναι ὁλοφάνερες μὰ τελείως τριτεύουσες ἐὰν δὲν γίνει παραδεκτὴ ἡ προτεραιότητα τῆς «πολιτικοποίησης») καταφεύγοντας στὴν δύναμη τῆς ἁδράνειας ἢ τὶς ἀοριστίες περὶ νεοελληνικῆς ταυτότητας. Τὸ ἀντίθετο (κι ἀκριβῶς ἐπειδὴ τὸ ψήφισμα μνημονεύει τὴν ὕστερη μεσαιωνικὴ Δύση), ἐπιθυμεῖ νὰ καταδείξει γιὰ ποιὸ λόγο δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξει σύγκριση Δύσης-Ἑλληνορθόδοξου χώρου καὶ κατὰ συνέπεια οὔτε δίκαιη ἀπαίτηση γιὰ ἐξομοίωση τοῦ δεύτερου μὲ τὴν πρώτη: Τὰ βυζαντινὰ Πανεπιστήμια (Μαγναύρα, Πανδιδακτήριο κ.λπ.), κατὰ πολὺ προγενέστερα τῶν δυτικῶν, δὲν βίωσαν οὔτε ξεκίνησαν κανέναν ἀντιθρησκευτικὸ ἀγώνα, οὔτε ἡ γνώση καὶ διδασκαλία τῆς προχριστιανικῆς γραμματείας ἦταν προνόμιο τῶν βυζαντινῶν κληρικῶν -ὅπως ἦταν στὴ Δύση. Οἱ ἀντιλήψεις τῶν πολιτικῶν ἐπιστημόνων γιὰ τὸ Πανεπιστήμιο ὡς «δημόσιο χῶρο» ἀνάμεσα στὴ θρησκευτικὴ καὶ τὴν πολιτικὴ ἐξουσία παραπέμπουν σὲ δυτικομεσαιωνικὲς πολιτισμικὲς συνθῆκες τόσο ἄσχετες μὲ τὴν ἑλληνικὴ πολιτισμικὴ παράδοση ὅσο ἐκεῖνες τῶν Ἀζτέκων. Οἱ δυτικομεσαιωνικὲς διαμάχες Πάπα-γερμανοῦ Αὐτοκράτορα ἐξάλλου δὲν εἶχαν καμμία σχέση μὲ τὰ δυτικὰ πανεπιστήμια, τὰ ὁποῖα ἄλλωστε ξεκίνησαν ὡς λίγο-πολὺ θρησκευτικὰ μορφωτικὰ ἱδρύματα. Ἂν ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται ὡς φάρσα ὅταν διακηρύσσεται ἡ πίστη στήν, σὲ πανανθρώπινη κλίμακα πιά, ἐπανάληψη τῆς διαδικασίας τῆς «ἐκκοσμίκευσης» ὅπως ἡ τελευταία ἐμφανίστηκε στὴν ὑστερομεσαιωνικὴ Δύση, τότε οἱ πολιτικοὶ ἐπιστήμονες τοῦ ψηφίσματος πρέπει νὰ εἶναι οἱ φαρσέρ, ποὺ παίρνουν ἐντελῶς στὰ σοβαρὰ τὴν ὑπόθεσή τους: Ἡ ἐπανάληψη τοὺς εἶναι ἀναγκαία προκειμένου νὰ ἰσχυρίζονται στὸν αἰώνα τὸν ἅπαντα, σὰν καλοὶ Διαφωτιστές, πὼς κινδυνεύει ἡ Πρόοδός τους, καθὼς καὶ ὅτι ἀκόμη δὲν ἔχουμε «ἀπελευθερωθεῖ» καὶ γι’ αὐτὸ ἀκόμη ἀγωνιζόμαστε, «αἰῶνες μετά», γιὰ τὸ «πέρασμα στὴν ἐλευθερία». Μόνο ἐὰν κάποιος σκηνοθετήσει ἕνα καθεστὼς «σκλαβιᾶς», «ἀφύσικης» κι «ἀναξιοπρεποῦς», στὸ ὁποῖο ζῆ αὐτὸς καὶ ἀνεπίγνωστα κι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι, τότε μόνο μπορεῖ νὰ (φαντασιώνεται ὅτι) ἀποτολμάει τὴν «βεβήλωση» παίρνοντας –νὰ τὸ ὑποθέσουμε– τρομερὰ ρίσκα, καὶ φυσικὰ ζώντας ὁριακὲς ἀνθρώπινες καταστάσεις ὕψιστης ὑπαρξιακῆς ἔντασης.

Οὕτως ἢ ἄλλως, τὸ Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης στὸ λογότυπό του ἔχει τὴ φράση «Ὁ Κύριος εἶναι τὸ φῶς μου». Τὸ πανεπιστήμιο τῆς Μπολώνιας (1088) ἔχει στὸ λογότυπό του τὸν ἅγιο Πέτρο καὶ ἄλλους ἁγίους. Τῆς Χαϊδελβέργης ἕναν ἅγιο. Τῆς Πάδουας τὸν ἀνεστημένο Χριστό. Τῆς Λειψίας ἁγίους καὶ σταυρούς. Τῆς Γένοβας ἕναν κληρικὸ ἢ ἅγιο. Συνεπῶς, παρὰ τὴν ἐκκοσμίκευσή της ἡ Δύση, στὰ πιὸ γνωστὰ κι ἀρχαῖα πανεπιστήμιά της, δὲν ἐγκατέλειψε τὰ χριστιανικὰ σύμβολα. Φαίνεται ὅτι οἱ ἕλληνες μιμητὲς τῆς Δύσης ἀγνοοῦν ἀκόμη καὶ τὸ νόημα τῆς σημερινῆς χρήσης τῶν χριστιανικῶν συμβόλων στὴν ἐκκοσμικευμένη Δύση. Αὐτὰ ὅλα δείχνουν ὅτι ἡ ἑρμηνεία γιὰ τὸ λογότυπο τοῦ Α.Π.Θ. ὡς συμβόλου «τῆς ἐξουσίας ποὺ ἔχει τὸ ἱερατεῖο στὰ ἀκαδημαϊκὰ πράγματα» εἶναι ἀβάσιμη κι ἀτεκμηρίωτη, ὅπως ἀβάσιμη εἶναι καὶ ἡ ἑρμηνεία τῆς ἀντίφασης μεταξὺ λογότυπου κι ὀνόματος ὡς ἀνταγωνισμοῦ.

Θὰ μοῦ πεῖτε, δὲν εἶναι ὅλοι ἴδιοι μὲ αὐτοὺς τοῦ ψηφίσματος. Συμφωνῶ ἀλλὰ ἀπαντῶ: οἱ λίγοι καλοί, ποὺ ἐξάλλου δὲν ἀκούγονται καὶ πάρα πολύ, δὲν μπορεῖ νὰ χρησιμοποιοῦνται ὡς αἰώνια δικαιολογία γιὰ νὰ μὴ συνειδητοποιοῦμε τὸν κανόνα.

Advertisements
This entry was posted in παιδεία, παλιά και νέα θεότητα, Αριστερά, Δύση, Θεσσαλονίκη, αθεϊσμός, θρησκεία and tagged , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

4 Responses to Πολιτικοὶ ἐπιστήμονες καὶ τὸ λογότυπο τοῦ ΑΠΘ

  1. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Νέο λογότυπο για το πανεπιστήμιό τους θέλουν τα χρυσά μου;;

    Α. (προκάλυπτη)
    Π. (ροστασία)
    Θ. (εριακλήδων)

    να διαλέξουν από δω:
    https://99designs.com/blog/creative-inspiration/cannabis-branding-weed-logos-marijuana-packaging-ideas/

    Ο κόσμος καίγεται κι αυτοί θέλουν logo!
    άπατο το βαρέλι…..

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Αντώνης λέει:

    εμ, με τόσο μπάφο γύρω τους μπάφιασαν τα χρυσά μου και τους έπιασαν τα συναισθηματικά τους.

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Πολὺ καλὰ τοὺς τὰ λέτε!
    Ἐπιστημονικὸ προλεταριᾶτο
    ποὺ γαυγίζει καὶ σείει τὴν οὐρά του,
    καταθέτοντας ἰδεολογικὴ ταυτότητα ὅπου δεῖ,
    ἐν ὄψει τῆς ἀνάγκης νὰ «τρουπώση» σὲ κανένα Ἰνστιτοῦτο,
    πανεπιστημιακὸ ἢ ξένης (Γερμανικῆς λ. χ.) πρεσβείας,
    ἢ σὲ καμμιὰ ΜΚΟ ἢ σὲ κανένα Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης
    ἢ στὴν ταλαίπωρη δημοσία ὑπαλληλία (μὲ περγαμηνὲς «προοδευτικότητας») κττ κττ.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s