Ὁ Διοκλητιανὸς καὶ οἱ Μανιχαῖοι

Συχνὰ – πυκνά, ἀκοῦμε ὅτι οἱ Χριστιανοὶ διώκονταν ἐπειδὴ μὲ τὴν «μισαλλόδοξη» (μονοθεϊστική) στάση τους ἐναντιώνονταν στὴν πολυπολιτισμικὴ κι ἀνεκτικὴ θρησκευτικὴ ἀντίληψη τῆς παγανιστικῆς Ρώμης, ἡ ὁποία ἔπρεπε νὰ λάβει μέτρα γιὰ τὴ διατήρηση τοῦ πλουραλισμοῦ. Ὅτι, ὅπως λένε κι οἱ ἀντιφὰ σ’ ἄλλες περιπτώσεις, δὲν ἄξιζαν τὴν ἐλευθερία οἱ ἐχθροὶ τῆς ἐλευθερίας. Ἕνας πλουραλισμὸς βέβαια, ποὺ ἀπέκλειε ὅσους τὸν ἀρνοῦνταν.

Στὴν πραγματικότητα, ὁ Διοκλητιανὸς εἶχε διώξει, πρὶν ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς, τοὺς Μανιχαίους. Ἄρα, οἱ πρῶτοι δὲν ἦταν ἡ λυπηρὴ διωκτικὴ ἐξαίρεση στὸν ἀνεκτικὸ κόσμο τοῦ παγανισμοῦ. Τὸ διάταγμα κατὰ τῶν Μανιχαίων (31-3-302), προγενέστερο τῶν διαταγμάτων κατὰ τῶν Χριστιανῶν, διασώζεται, καὶ σ’ αὐτὸ διαβάζουμε τὸ παγανιστικὸ θεολογικὸ σκεπτικὸ τῶν διώξεών τους:

…οἱ ἀθάνατοι Θεοί, ἐξαιτίας τῆς πρόνοιάς τους, θεώρησαν σωστὸ νὰ καθορίσουν ὅτι οἱ ἀρχὲς τῆς ἀρετῆς καὶ τῆς ἀλήθειας πρέπει, μὲ τὴν ὑποστήριξη καὶ τὴν προσεκτικὴ ἐξέταση τῶν πολλῶν καλῶν, μεγάλων καὶ σοφῶν ἀνδρῶν, νὰ ἐγκριθοῦν καὶ νὰ ἐπιβληθοῦν στὸ ἀκέραιο. Στὶς ἀρχὲς αὐτὲς δὲν εἶναι σωστὸ νὰ ἀντιτίθεται ἢ νὰ ἀνθίσταται κανείς, οὔτε πρέπει ἡ ἀρχαία θρησκεία νὰ ὑπόκειται στὴν κριτικὴ ἑνὸς νέου δόγματος. Πράγματι, εἶναι ἄκρως ἐγκληματικὸ νὰ συζητᾶς δόγματα τὰ ὁποῖα ὁρίστηκαν καὶ καθορίστηκαν μιὰ γιὰ πάντα ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, καὶ τα ὁποῖα ἔχουν τὴν ἀναγνωρισμένη θέση στὸ σύστημά μας. […]

Διατάσσουμε ὅτι οἱ ἱδρυτὲς καὶ ἀρχηγοὶ τῶν σεκτῶν αὐτῶν θὰ ὑποβληθοῦν σὲ αὐστηρὴ τιμωρία, καὶ μαζὶ μὲ τὰ ἀπαίσια συγγράμματά τους θὰ καοῦν στὶς φλόγες. Διατάσσουμε ὅτι οἱ ὁπαδοί τους, ἂν ἐπιμείνουν, θὰ ὑποστοῦν τὴν κεφαλικὴ ποινή, καὶ τὰ ἀγαθά τους θὰ δημευθοῦν στὸ αὐτοκρατορικὸ θησαυροφυλάκιο…

Δὲν εἶναι λοιπόν, ὅπως μᾶς λένε οἱ ἔξυπνοι φίλοι τοῦ Παγανισμοῦ, ὅτι ἔπρεπε ἡ ἀντιπλουραλιστικὴ τάση (ὁ Χριστιανισμός) νὰ διωχθεῖ γιὰ χάρη τῆς ἀνεκτικότητας καὶ τοῦ πλουραλισμοῦ τὸν ὁποῖο ὁ Παγανισμὸς ἀντιπροσώπευε. Ἀλλὰ ἡ παγανιστικὴ θεολογία στὴν καθαρὴ μορφή της, αὐτοεξηγεῖται χωρὶς προσποίηση καὶ ἀνακοινώνει ὅτι εἶναι ἀπαράδεκτο νὰ τῆς ἀσκεῖται κριτικὴ καὶ νὰ τῆς ἀνθίσταται κάποιος. Οἱ θεοὶ ἔχουν προστάξει ὅτι οἱ ἀντιλήψεις καὶ οἱ ἀρχὲς περὶ ἀλήθειας καὶ ἀρετῆς θὰ παραμείνουν ὅπως ἔχουν καθοριστεῖ. Ὁτιδήποτε ἔχουν καθορίσει οἱ πρόγονοι εἶναι ἱερό, καὶ ἀλίμονό του σὲ ὅποιον ἔχει διαφορετικὴ γνώμη.

Μ’ ἀρέσει ποὺ διάφοροι μαρξιστὲς καὶ γενικὰ ἄθεοι (ἀθεοπαγανιστές, στὴ γλώσσα μου) ἀντιλαμβάνονται τὸν πολυθεϊσμὸ μαζὶ μὲ τὶς ἑνοθεϊστικὲς τάσεις του ὡς ἐγγενῶς καὶ αὐτονόητα ἀνεκτικό, πλουραλιστικὸ καὶ προοδευτικό. Δὲν χρειάζεται πολὺ γιὰ νὰ καταλάβεις ὅτι σοῦ ἐπαναλαμβάνουν ἀραχνιασμένα θέσφατα τῶν πνευματικῶν τους πατέρων, κι ὅτι νομίζουν πὼς ἡ Ἀρχαιότητα ἦταν ἐπικούρεια. Κι ἐπειδὴ τὰ λένε διαρκῶς ἀναμεταξύ τους, ὄντας ἀριθμητικὰ κυρίαρχοι στὸ στρῶμα τῶν «μορφωμένων», ἔχουν τὴν αἴσθηση ὅτι σοῦ λένε κάτι τὸ τόσο προφανές, ὥστε τείνουν νὰ πιστέψουν ὅτι μᾶλλον εἶσαι ἐσὺ ὁ ἀμόρφωτος κι ὄχι ἐκεῖνοι.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, Αρχαιότητα, Αριστερά, θρησκεία and tagged , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s