Χριστόδουλος Χάλαρης, 1946 – 2019

Δὲν θὰ ἔπρεπε, κανονικά, νὰ πῶ κάτι γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔκανε γνωστὴ τὴ βυζαντινὴ καὶ μεταβυζαντινὴ μὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ ἔπειτα ἀπὸ πέντε καὶ δύο αἰῶνες, ἀντίστοιχα. Τὰ λέει κι ὁ ἴδιος ἐν συντομίᾳ γιὰ τὴν κοσμικὴ βυζαντινὴ μουσική (6:00 κ.ἑ.). Μιλᾶμε γιὰ ἕναν πνευματικὸ γίγαντα, ποὺ πραγματικὰ ἀνέδειξε  τὸν ἔνδοξό μας βυζαντινισμό, ποὺ πραγματικὰ ἔδειξε τὸν βυζαντινὰ μουσικὸ πολιτισμό, καὶ ποὺ κατέρριψε, στὸ πεδίο του, τὸ μύθο περὶ θεοκρατικοῦ κι ἄμουσου Βυζαντίου. Κανονικά, ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς θὰ ἔπρεπε νὰ ἦταν διορισμένος ἐπικεφαλὴς στὰ κρατικὰ μουσικὰ ἱδρύματα, γιὰ νὰ κατευθύνει τὸ πρόγραμμα τῶν σπουδῶν τους. Προσωπικά, θυμᾶμαι τὴν ἀνατριχίλα (δέος;) ποὺ ἔνοιωσα ὅταν πρωτάκουσα, μικρός, βυζαντινὴ μουσική. Καὶ βέβαια, ἐκεῖνες οἱ ἐκπληκτικῆς αἰσθητικῆς ἐκτελέσεις τῶν βυζαντινῶν συνθέσεων σὲ βυζαντινὰ κάστρα, ποὺ παρουσιάζονταν στὴν ΕΡΤ3, ἀπίστευτα πράγματα γιὰ τὴν μεταπολεμικὴ μετριοκρατία. Καλὸ Παράδεισο ἂς ἔχει, μὲ τὸν Ἰωάννη Κουκουζέλη, τὸν Νικηφόρο Ἠθικό, τὸν Ξένο Κορώνη, τὸν Ἰωάννη Γλυκύ, τὸν Μανουὴλ Χρυσάφη καὶ τοὺς ἄλλους βυζαντινοὺς συνθέτες.

Advertisements
This entry was posted in Ρωμανία, μουσική and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s