θεωρίες

Υπήρχε πάντοτε η εναλλακτική πρόταση, αλλά σαρκωνόταν όχι σε θεσμούς ή σε ιδεολογήματα, ήταν, από καταβολής νεοελληνικού κράτους, σαρκωμένη σε πρόσωπα. ….Γι’ αυτό και στη φαρσοκωμωδία του «αντιπροσωπευτικού συστήματος» δεν αντιτάσσουμε θεωρίες… Ακόμα κι όταν αχρηστεύονταν ή ακυρώνονταν οι θεσμοί (η «πόλις», η «κοινότητα», η «εκκλησία» του δήμου ή της ενορίας), βαδίζαμε με την περπατησιά των προσωπικοτήτων, των χαρισματικών Ελλήνων

Ἡ μεγαλύτερη λαϊκιστικὴ κουταμάρα, ποὺ ἐπαναλαμβάνεται ἀσταμάτητα, ἀπὸ τὸν Γιανναρᾶ καὶ ἄλλους. Δὲν ξέρω ἂν ὁ Γιανναρᾶς ἢ ὁ Ζουράρης ἢ ἄλλος ἔφτειαξε τὸ δίπολο «Σύστημα – Ὅ,τι λάχει». (Ἴσως κανὰς Νίτσε καὶ τὸν ἔκλεψαν.) Συμφωνῶ ὅτι καμμιὰ θεωρία δὲν ἀντιστοιχεῖ στὴ ζωή, καὶ ποτὲ δὲν εἶναι ἱκανοποιητικὸς μπούσουλας οἱ παχιὲς θεωρίες καὶ οὐτοπίες. Προφανῶς καὶ στὴ δημοκρατία, ὅπως καὶ σὲ ἄλλα πολιτεύματα, ὑπάρχουν ἀδιέξοδα, προφανῶς δὲν ὑπάρχει σοφὸ ἐγχειρίδιο γιὰ τὴν κοινωνία καὶ ἕνα ἔθνος, προφανῶς δὲν ὑπάρχει happy end. Προφανῶς, ἡ λέξη ἀπο-τυχία (γιανναρίζω, ἐδῶ) ἀποτελεῖ πολιτισμικὴ ἐπίγνωση ὅτι ἀκόμη καὶ τὸ καλύτερο σύστημα (πολίτευμα, μόρφωση κ.λπ.) νὰ διαθέτεις, δὲν ἐλέγχεις ὅλες τὶς παραμέτρους. Καὶ μάλιστα, ἐνδέχεται νὰ μὴν ἐλέγχεις τὶς σημαντικότερες παραμέτρους ἐπιτυχίας, οὔτε κἂν νὰ γνωρίζεις τὴν ὕπαρξή τους. Αὐτὸ δὲν σημαίνει ὅτι τὸ μὴ-σύστημα ἀναπληρώνεται μὲ «Καποδίστρια», ἢ λ.χ. ὅτι οἱ Πανελλήνιες καὶ τὸ διάβασμα εἶναι «μιὰ βλακεία» γιατὶ «μπορεῖ νὰ γίνεις σπουδαῖος Ἄνθρωπος τοῦ Πνεύματος καὶ χωρὶς αὐτές».

Ἄραγε, στὴ θέση τῆς «φαρσοκωμωδίας τοῦ ἀντιπροσωπευτικοῦ συστήματος» θὰ μπορέσουμε νὰ βάλουμε τὴ γνωστὴ καραμέλα τῶν «ἀδιαμεσολάβητων σχέσεων» καὶ τῆς «σχέσης» (μαρξιστικά, ὑπαρξιστικὰ καὶ νεορθόδοξα ἢ ἀρχαιοκαστοριαδικὰ μοτίβα) σὲ κοινωνίες ἑκατομμυρίων; Ἄραγε ὅλοι αὐτοὶ οἱ σπουδαῖοι ποὺ παρελαύνουν ὡς ἑλληνικὰ πρότυπα στὸ κείμενο τοῦ Γιανναρᾶ δὲν εἶχαν πρότυπα, θεωρίες κατὰ νοῦ, συστήματα -συνειδητοποιημένα καὶ μή; Πῶς ξεπήδησαν ὅλοι αὐτοὶ κι ἔγιναν πρότυπα ἂν ὄχι ἔχοντας ἕνα σύστημα, μιὰ θεώρηση, ἕναν τρόπο ζωῆς, ἐργασίας, φιλίας κ.λπ.; Δὲν μεταδίδονται σὲ ἄλλα «πρόσωπα» (ὤχ! τὸ «Πρόσωπο») αὐτὰ τὰ χαρακτηριστικά; Δὲν μποροῦν νὰ ἐκλογικευτοῦν ὥστε ἕνας ἄξιος ἡγέτης νὰ ἔχει ἄξιους στρατιῶτες καὶ κυβερνώμενους; Ἐπειδὴ οἱ φίλοι μας οἱ Γερμανοὶ ἔχουν σύστημα, πρέπει νὰ ξεχάσουμε ὅτι κι ἐμεῖς εἴχαμε, ὡς Βυζαντινοὶ καὶ ὡς Ἀρχαῖοι, σύστημα καὶ θεωρία; Κι ὅτι γι’ αὐτὸ τὸ λόγο οἱ Βυζαντινοὶ καὶ οἱ Ἀρχαῖοι ἔγιναν αὐτὸ ποὺ εἶναι; Ἐντάξει, θὰ ξαναγυρίσει ὁ Μαρμαρωμένος Βασιλιάς, θὰ ἐμφανιστεῖ ὁ ἀπὸ μηχανῆς θεός, ἀλλὰ ὣς τότε;

Advertisements
This entry was posted in Αναδημοσιεύσεις, Δεξιά, Ελλάδα and tagged , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s