Οἰκογενειοκρατία

Πηγή

Δεν υπάρχει οικογενειοκρατία stricto sensu στις περιπτώσεις Πλουμπίδη και Μυρσίνης Λοΐζου διότι οι γονείς τους δεν κατείχαν πολιτικά αξιώματα. Όμως ο λόγος που επελέγησαν ήταν το βαρύ όνομά τους που ακούγεται γλυκά στα αυτάκια των ψηφοφόρων της Αριστεράς.

Διακόσια τριάντα χρόνια μετά τη Γαλλική επανάσταση και την κατάργηση των εξ αίματος προνομίων, η οικογένεια ως υπεριδεολογία είναι ακόμη πανίσχυρη και αυτό δεν μπορεί παρά να ανακουφίζει τους δεξιούς και συντηρητικούς όλων των αποχρώσεων. Το εντυπωσιακό είναι η αντοχή του θεσμού σε ομάδες και τάξεις που αυτοπροσδιορίζονται ως «προοδευτικοί» οραματιστές μιας νέας κοινωνίας.

Η πρώιμη σοσιαλιστική σκέψη, αυτή που ο Μαρξ και ο Ένγκελς χαρακτήρισαν σκωπτικά «ουτοπική», εξαπολύει κατηγορητήριο βαρύ κατά της οικογένειας. Ο Ρόμπερτ Όουεν θεωρεί το γάμο, την ατομική ιδιοκτησία και τη θρησκεία ένα είδος ανόσιας αδιαίρετης τριάδας, τρία κακά που ενισχύουν το ένα το άλλο και δεν μπορούν να εξουδετερωθούν μεμονωμένα. Η οικογένεια είναι η σημαντικότερη πηγή ατομικισμού και εγωιστικής ικανοποίησης· οριοθετεί το ιδιωτικό από το δημόσιο και χαράζει μια αδιαπέραστη τάφρο ανάμεσα στους «δικούς» και στους «άλλους». Μόνο αν εξαλειφθεί η οικογένεια και τα παιδιά ανατρέφονται συλλογικά από την κοινότητα είναι δυνατό να καταργηθεί η ατομική ιδιοκτησία. Η έννοια του «οίκου» δεν περιλαμβάνει μόνο σχέσεις στοργής και αφοσίωσης ανάμεσα σε όμαιμους αλλά είναι συνυφασμένη με την περιουσία και το κατέχειν. Είναι ένα σύνολο οικονομικών δεσμών. Αυτό απαντά και στο φαινομενικό παράδοξο του «οικογενειοκρατικού ατομικισμού» που τόσο έχει αναλυθεί ως παθολογική ιδιαιτερότητα της ελληνικής κοινωνικής δομής. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει καμία αντίφαση ανάμεσα στα δύο. Ο Φουριέ, ο γάλλος ουτοπικός σοσιαλιστής, συνηγορεί υπέρ μιας ακραίας σεξουαλικής ανεκτικότητας που φθάνει ως την ελευθερομειξία, όχι επειδή ήταν πανηδονιστής αλλά ως μόνο τρόπο να καμφθεί η ηθική του ατομικισμού και της κτητικότητας. Φράσεις όπως «η γυναίκα μου», «ο άντρας μου», «τα παιδιά μου», είναι αλληλένδετες, θεωρητικά και πρακτικά, με «τα λεφτά μου», «τα κτήματα μου», «τα ζωντανά μου» κ.ο.κ.

This entry was posted in σεξουαλικότητα, Αριστερά, Αναδημοσιεύσεις, Δεξιά, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s