Τσιπρο-Σαρδάμ

Δὲν ἀσχολοῦμαι στὴν ἀνάρτηση αὐτὴν μὲ τὸ ἂν ἡ πολιτικὴ τοῦ Τσίπρα εἶναι καλὴ ἢ κακή, ἂν εἶναι ἀνήθικος ἢ ἠθικότερος ἀπὸ τὸν Μητσοτάκη καὶ τὸν Σαμαρά. Μὲ τὴ στόφα του, τὶς ἀντοχές του ἀσχολοῦμαι. Αὐτὸ τὸ πράμα μὲ τὸν Τσίπρα, ποὺ ἄλλοτε βγάζει ἕρπη στὰ χείλη στὶς πολύωρες διαπραγματεύσεις μὲ τὴν Τρόικα, ποὺ ἄλλοτε μπερδεύει νησιά, ἄλλοτε τὴ Ναόμι Κάμπελ μὲ τὴ Ναόμι Κλάιν, ἄλλοτε τὰ χημικὰ στοιχεῖα, καὶ ποὺ ἄλλοτε παίρνει κάτι πόζες κουρασμένου ἢ σαστισμένου χωρικοῦ ἢ καφενόβιου τοῦ 19ου αἰώνα μπροστὰ στὸν Ἄγνωστο Στρατιώτη καὶ στὶς συνομιλίες μὲ ξένους ἡγέτες στὸ πρωθυπουργικὸ γραφεῖο του: Ὅλα αὐτὰ δείχνουν ἕνα ἄτομο πολὺ συνηθισμένων καὶ ἴσως καὶ χαμηλῶν βιολογικῶν καὶ ψυχικῶν ἀντοχῶν. (Κι ὄχι ἕναν ἁπλὰ χαλαρὸ τύπο τῆς μαζικοδημοκρατικῆς κοινωνίας, ἀπαλλαγμένο ἀπὸ τοὺς στριφνοὺς καὶ ὑποκριτικοὺς τύπους τῆς ἀστικῆς κοινωνίας.) Δείχνουν ἕνα ἄτομο ποὺ βεβαίως εἶναι πανέξυπνο στὸ παιχνίδι τοῦ πολιτικαντισμοῦ (τῆς Ἀριστερᾶς τῶν φοιτητικῶν παρατάξεων κ.ο.κ.), λ.χ. ὅπως δείχνει ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο ἀποκοίμισε καὶ κατόπιν ξεφορτώθηκε τὸν Καμμένο διατηρώντας ὅμως τοὺς βουλευτὲς τοῦ Καμμένου. Ἀλλὰ ὣς ἐκεῖ. Πρόκειται γιὰ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ δὲν ἀντέχει νὰ εἶναι ἡγέτης. Ἕναν συνηθισμένο ἄνθρωπο, ποὺ δὲν τραβάει στὴν ἀνηφόρα. Ἀντοχὴ γιὰ ἕναν ἡγέτη σημαίνει ὅτι διατηρῶ τὴ διανοητικὴ ἐκείνη διαύγεια ποὺ δὲν μὲ κάνει νὰ θεωρήσω τὴ Λέσβο ἄλλο νησὶ ἀπὸ τὴ Μυτιλήνη ἐπειδὴ «κουράστηκα», λὲς καὶ εἶμαι ὁ μέσος τουρίστας -ἀλλὰ χυμάω στὰ ΜΜΕ καὶ σὲ ὅ,τι βλέπω, ἀποστομώνω τοὺς ζαβλακωμένους λόγῳ κούρασης «ἀντίπαλους» ἡγέτες στὴν Ε.Ε. στὶς 4 π.μ. κ.ο.κ., ἔχω στάση σώματος καὶ βλέμμα ποὺ δείχνει τὴν ἐπιθετικὴ ἑτοιμότητά μου νὰ ἀνταποκριθῶ στὸ κάθε τὶ ἀπρόβλεπτο. Δὲν κάνω λόγο γιὰ τὴν ἐμφάνιση μόνο: Ἡ ἐμφάνιση δὲν εἶναι μόνο ἕνα κουστούμι. Εἶναι κι ἕνα μήνυμα. Καὶ δὲν εἶναι μόνο ἕνα μήνυμα: φανερώνει ὣς ἕνα βαθμὸ πραγματικὲς ψυχικὲς δυνάμεις καὶ χαρακτηριστικά.

15085463_10154672068734618_9207546144829753917_n

189539-1

Θὰ πεῖτε, ἔχει διαφορὰ; Ναί, ἔχει. Ἡ ἀντοχὴ εἶναι προαπαιτούμενο· τό τί θὰ πράξει κάποιος ἡγέτης ποὺ τὴν διαθέτει εἶναι διαφορετικὸ ζήτημα. Ὁ Τσίπρας εἶναι χωρὶς ἀμφιβολία ὁ χειρότερος μεταπολιτευτικὸς πρωθυπουργός. Τὸ τί θὰ κάνει ὁ Κούλης (ἀριστερισμός, γιὰ ἀκόμη περισσότερους λαθρομετανάστες + νεοφιλελευθερισμός) βρίσκεται ἀκόμη στὸ ἀναπόφευκτο μέλλον, δηλαδὴ δὲν ἀποτελεῖ ἀντεπιχείρημα. Ἂν ὁ Γιωργάκης ἦταν ἕνας μνησίκακος νάνος στὴ σκιὰ τοῦ μπαμπᾶ του, ποὺ τὸν ἔκαναν μὲ τὸ ζόρι πρωθυπουργὸ καὶ ποὺ διέπραττε γλωσσικὰ λάθη λόγῳ τῆς ἀμερικανικῆς καταγωγῆς του, ὁ Τσίπρας δὲν εἶχε τέτοια προβλήματα. Ἁπλά, εἶναι ἕνας μεσήλικας, ἴσως μὲ πρώιμο Ἀλτσχάιμερ.

Advertisements
This entry was posted in ανθρώπινα and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s