Ἀνολοκλήρωτο

«Δὲν ὑπάρχει μέρος ποὺ λέγεται Κωνσταντινούπολη» δήλωσε ἕνας ἀρχηγὸς τῆς ἀντιπολίτευσης στὴν Τουρκία. Καὶ νὰ θέλουμε νὰ τὸ ξεχάσουμε, δὲν μᾶς ἀφήνει κανείς. Ἡ ἑλληνικὴ ἐθνικὴ ὁμόνοια αὐτομαστιγώματος, ψοφοειδοῦς λήθης καὶ τήρησης σχεδὸν ἴσων ἀποστάσεων Ἑλλήνων – Τούρκων, ποὺ διακρίνει ὅλους τοὺς Ἕλληνες, ἀπὸ τὸν διανοούμενο (φιλέλληνα ἢ ἀνθέλληνα) ἕως τὸν ταξικὰ ἀγχωμένο μὲ «τὰ καθημερινὰ προβλήματα τῆς πραγματικῆς ζωῆς μας» ἢ τὸν κουλ / λαϊκὸ ροκοσκυλά, συντρίβεται κάθε φορά, μὲ τέτοιες δηλώσεις. Κι ἂς λένε ὅτι βρέχει, γιατὶ ταιριάζει καὶ στὸ κλίμα τῆς διάλυσης.

Ἂν ἔχουν δίκαιο γιὰ τὸ ’21 διάφοροι ποὺ τὸ ἀπαξιώνουν κάθε 25η Μαρτίου, δὲν εἶναι στὸ ὅτι –λέν, ὡς κλασσικοὶ ἀνιστόρητοι– ἡ Ἐπανάσταση ἔσβηνε ἐξαιτίας τοῦ Ἰμπραΐμ*, κι ἄρα εἶχε ἀποτύχει. Τὴν πραγματική, ἀντικειμενικὴ ἀποτυχία τοῦ 1821 δὲν θὰ τὴν ἀναφέρουν οἱ ἀναλυτὲς αὐτοί, γιατὶ τοὺς τρομοκρατεῖ καὶ μόνη ἡ σκέψη της: Δὲν κατάφεραν οἱ Ἕλληνες, ὅπως λέει ἡ Ἀρβελέρ, νὰ ἐπανακτήσουν τὴν πρωτεύουσά τους, ὅπως κατάφεραν ἄλλοι λαοί. Δὲν κατάφεραν νὰ ἐξεγερθοῦν, ὅπως προέβλεπε τὸ σχέδιο τῶν Φιλικῶν, ἐπιτυχῶς ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ τὴν Μολδοβλαχία ἕως τὴν Μακεδονία, τὴν Πελοπόννησο καὶ τὶς Κρήτη – Κύπρο.

Ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε κάνει λόγο γιὰ ἄλλου εἴδους ὁμόνοια ὅταν ἔλεγε: «Ἐὰν αὐτὴ ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δυὸ χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία, καὶ ἴσως ἐφθάναμε καὶ ἕως τὴν Κωνσταντινούπολη». Ἡ σημερινὴ ὁμόνοια εἶναι ἐκείνων ποὺ αὐτοκατηγοροῦνται. Εἶναι ἀποτυχημένο τὸ ’21 λοιπόν, ἀρκεῖ νὰ προσδιορίζουμε ὀρθὰ τὸ εἶδος τῆς ἀποτυχίας, καὶ ἀρκεῖ νὰ μὴν ἀποκρύβουμε δημόσια τὴν παραδοχὴ αὐτῆς τῆς ἀποτυχίας. Ἀντὶ νὰ λέμε ὅ,τι εἶπαν Κολοκοτρώνης καὶ Ἀρβελέρ, ἐπιλέγουμε (ἐπιλέγε-τε) νὰ μιλᾶμε εἴτε γιὰ ἐπιτυχία τοῦ ’21 καὶ πόσο φοβεροὶ εἴμαστε, εἴτε γιὰ Ναβαρίνο καὶ τοὺς Δυτικοὺς ποὺ μᾶς ἔσωσαν ἀπὸ τὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ, καὶ συνεπῶς τοὺς ὀφείλαμε τόσο μεγάλη χάρη, ὥστε ἔκτοτε ἔπρεπε νὰ ἐκδυτικιστοῦμε -μέσῳ τῆς Ἀθήνας.

* Ἡ ὑπερπροβολὴ τῆς ἐπιτυχοῦς δυτικῆς ἐπέμβασης στὸ Ναβαρίνο ἀποσιωπᾶ πολλὲς ἑλληνικὲς νίκες μετὰ τὸ 1827. Νίκες λ.χ. ὅπως τοῦ Κίτσου Τζαβέλλα τὸ 1828 τὸ Σεπτέμβριο καὶ τὸν Ὀκτώβριο, ποὺ εἶχαν ὡς συνέπεια τὴν ἐκδίωξη τῶν Ὀθωμανῶν ἀπὸ τὶς ἐπαρχίες Σαλώνων, Λιδωρικίου, Κραβάρων κ.ἀ. Νίκες τοῦ Ὑψηλάντη, ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Ἀράχωβας, νίκες ἄλλων ποὺ ὁδήγησαν τὸν Νοέμβριο τοῦ 1828 στὴν ἀπελευθέρωση τῆς Λειβαδιᾶς, τοῦ Καρπενησίου, νίκες στὸ Μαρτίνο (1829), τὴν ἀπελευθέρωση τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Ναυπάκτου, τοῦ Μεσολογγίου κ.λπ. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ Στερεὰ Ἑλλάδα ἀπελευθερώθηκε καὶ δὲν χαρίστηκε, στὸ μεγαλύτερο μέρος της. Δὲν εἶναι τοῦ παρόντος νὰ ἀπαριθμήσουμε ὅλες αὐτὲς τὶς νίκες. Εἶναι ὅμως ἀνήθικο νὰ ἀποσιωπῶνται τόσες πολλὲς ἑλληνικὲς νίκες δύο ἐτῶν (1827-1829) μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ ὑπερτονιστεῖ τὸ Ναβαρίνο κι ἄρα νὰ ἐξυμνηθεῖ «τὸ δυτικὸ πεπρωμένο τῆς νεότερης Ἑλλάδας». (Χρειάστηκε καὶ μιὰ δολοφονία ἀπὸ τὸ ἀντιεθνολαϊκιστικὸ κοινὸ μέτωπο Δυτικιστῶν-Κοτζαμπάσηδων.) Ἡ θεοποίηση τοῦ Ἰμπραῒμ ἔρχεται σὲ ἀντίθεση μὲ ὅσα ἔχουν γράψει ἐρευνητὲς ὅπως ὁ Dakin, ὁ Petropoulos, κ.ἄ.: Ὁ Ἰμπραῒμ κατεῖχε μονίμως μόνο τὰ κυριότερα φρούρια καὶ τὶς παραθαλάσσιες πόλεις τῆς Πελοποννήσου, καὶ ἀναγκάστηκε νὰ ὑποχωρήσει ἐκστρατεύοντας πρὸς τὸ Ἄργος. Ὣς τὸ τέλος τοῦ 1826, πρὶν ἀπὸ τὸ Ναβαρίνο, 16.000 ἀπὸ τοὺς 24.000 ἄνδρες του εἶχαν χαθεῖ. Καλοὶ οἱ μπαμποῦλες καὶ τὰ φαντάσματα, ἀλλὰ δὲν τρομάζουν.

 

This entry was posted in 1821, Τούρκοι and tagged , , . Bookmark the permalink.

1 Response to Ἀνολοκλήρωτο

  1. Παράθεμα: Ανολοκλήρωτο 1821 και μπερδέματα – manolisgvardis

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s