Συμβιώσεις ρωμαϊκὲς καὶ ὀσμανικές

Ὑπάρχει μιὰ οὐσιώδης ἀντίθεση μεταξὺ τῆς Ὀθωμανικῆς καὶ τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας, ποὺ βγάζει μάτι ὅσον ἀφορᾶ τὴν πολυθρύλητη συνύπαρξη καὶ τὴν πολυύμνητη συμβίωση μεταξὺ τῶν Διαφορετικῶν. Στὴν Ρωμανία, τὴν Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία (μέση καὶ ὕστερη), ὅλοι ἦταν Χριστιανοί, δὲν ὑπῆρχε οὔτε κυρίαρχο μιλέτ, οὔτε ραγιάδες, οἱ ὁποῖοι ἐπιτρεπόταν νὰ ζοῦν μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ συντηροῦν τὸ κυρίαρχο μιλέτ. Στὴν Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, δὲν ἦταν ὅλοι Μουσουλμάνοι. Ἡ διαφορὰ αὐτὴ δὲν βγάζει ἁπλῶς μάτι, εἶχε ἀπειράριθμες ἐπιπτώσεις σὲ κάθε πτυχὴ τῆς καθημερινῆς ζωῆς (π.χ. χωριστὲς συνοικίες), τῆς νομοθεσίας, τῆς κοινωνικῆς ζωῆς γενικά. Καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν πλευρά, ὑπάρχει ἕνα ἀγεφύρωτο χάσμα, μιὰ ἀσυνέχεια μεταξὺ Ρωμαίων καὶ Ὀθωμανῶν. Μεταξὺ τῆς μιᾶς κατάστασης καὶ τῆς διαδόχου της.

Ἀπὸ τὴν πολυπολιτισμικὴ σκοπιὰ τοῦ ’90 καὶ τοῦ 2000, κανονικὰ ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία, ὡς μηχανισμὸς ποὺ σὲ διατηροῦσε στὴ ζωὴ προκειμένου νὰ παρασιτεῖ σὲ βάρος σου οἰκονομικά (φόροι), θρησκευτικά (ἁρπαγὴ ἐκκλησιῶν) καὶ βιολογικά (παιδομάζωμα), δὲν θὰ ἔπρεπε νὰ θεωρηθεῖ πρότυπο συμβίωσης. Ἀντίθετα, ἡ Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, μὲ τὴ συμβίωση διάφορων ὁμόθρησκων λαῶν, θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναδειχτεῖ ὡς τὸ πρότυπο συμβίωσης Διαφορετικῶν: Διαφορετικῶν λαῶν. Γιατὶ ἡ μὲν ἰσότιμη συμβίωση ἀλλόθρησκων ἦταν ἱστορικῶς ἀποδεδειγμένα ἀδύνατη, ἡ δὲ συνύπαρξη ἀλλοεθνῶν ἀποδεδειγμένα ἐφικτὴ στὴν Ἱστορία. Αὐτὸς ποὺ φταίει γιὰ τὴν μὴ ἀνάδειξή της εἶναι σὲ μικροκλίμακα τὸ μεταπολιτευτικὸ ἑλληνικὸ κράτος, τὸ φιλελεύθερο καὶ καστοριαδικό, μὲ τὸ σταυροφορικὸ μίσος του γιὰ τὸ Βυζάντιο. Καὶ αὐτὸς ποὺ φταίει σὲ μεγάλη κλίμακα γιὰ τὴν ἀνάδειξη τῶν Ὀθωμανῶν σὲ πρότυπο συμβίωσης εἶναι ἡ ταύτιση τῶν ἐπιδιώξεων τῆς Δύσης μερικῶς μὲ ἐκεῖνες τοῦ Ἰσλὰμ καὶ εἰδικῶς μὲ ἐκεῖνες τῆς Τουρκίας.

Μία, τρόπον τινά, νέα Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία τοῦ 1821 δὲν θὰ διατηροῦσε τὴν ὀθωμανικὴ συνύπαρξη, γιὰ τοὺς λόγους ποὺ ἀνέλυσα στὸ 2. Θὰ ξανάπαιρνε τὴ μορφὴ τῆς παλιᾶς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας. Ἀκόμη καὶ σήμερα, οἱ νέοι Εὐρωπαῖοι Μουσουλμάνοι ζοῦν μὲ ἐπιδόματα -σὰν τοὺς Ὀσμανοὺς ποὺ ζοῦσαν ἄεργοι (ἕνα μεγάλο τμῆμα τους, τουλάχιστον). Τοὺς τὰ παρέχει ὄχι πιὰ τὸ χαράτσι σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν καὶ ἄθεων -πράγματι- ἀλλὰ ἡ φορολογία σὲ βάρος τῶν Χριστιανῶν & ἄθεων Εὐρωπαίων, καθὼς καὶ οἱ φιλάνθρωποι τζογαδόροι δισεκατομμυριοῦχοι. Φανταστεῖτε λοιπόν, πόσο ἀνυπόφορη θὰ ἦταν ἡ ζωὴ καθενὸς γηγενοῦς Μουσουλμάνου σὲ μιὰ βαλκανικὴ χριστιανικὴ πολιτεία στὴν ὁποία θὰ ἔχανε τὰ τσιφλίκια του (θὰ τὰ μοιραζόταν μὲ χριστιανοὺς συντοπίτες), τὰ χαράτσια του, τὰ χαρέμια του, ἀρσενικὰ καὶ θηλυκά, τοὺς σκλάβους του, τὴν ἀνωτερότητά του ἔναντι τῶν Χριστιανῶν (π.χ. ὁπλοφορία, κωδωνοκρουσίες) καὶ τὴν αἴσθηση κοινωνικῆς ἀνωτερότητάς του.

Advertisements
This entry was posted in πολυπολιτισμός, Ρωμανία, Τούρκοι and tagged , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s