ἐγκλήματα

Οἱ περισσότεροι γονεῖς κατὰ πάσα πιθανότητα, δὲν βλέπουν τίποτε κακὸ στὸ νὰ γίνει «φωτομοντέλο» τὸ παιδί τους, ἂν καὶ διαβάζουμε καθημερινὰ τί θὰ πεῖ μοντέλο. Οἱ περισσότεροι γονεῖς δὲν ἔχουν ἐξηγήσει στὴν κόρη τους ὅτι κάθε κοπέλα εἶναι πάντοτε ἀνυπεράσπιστη μόνη της σ’ ἕνα δωμάτιο μ’ ἕναν σφίχτη εἰκοσάχρονο νήπιο, καὶ ποτὲ δὲν ξέρει ἐκ τῶν προτέρων ἐὰν αὐτὸς εἶναι σαλταρισμένος. Οἱ περισσότεροι γονεῖς δὲν βλέπουν τίποτε κακὸ στὴ δρακουλίστικη-βαμπιρικὴ μαζικὴ κουλτούρα, καὶ καλά, τοῦ ἐναλλακτικοῦ ρομαντισμοῦ. (Ἂν ἀντιλήφθηκαν κἂν τὴν ὕπαρξή της, πὲρα ἀπὸ τὰ θρίλερ τῆς Παρασκευῆς.) Ἡ ὁποία διαφέρει ἔτη φωτὸς ἀπὸ τοὺς κακομοίρηδες βουρκόλακες καὶ μπαμποῦλες τῶν προγιαγιάδων μας στὰ χωριά. Γιατὶ «Εἶναι μιὰ μόδα, καὶ πῶς κάνεις ἔτσι;» (Προφανῶς γνωρίζω Χριστιανὲς ποὺ ἀκοῦν γκόθικ -δὲν περιπτωσιολογῶ, ὅμως.). Γιατὶ «τὰ παιδιά δὲν εἶναι δικά σας, εἶναι ἐλεύθερα» (ἔτσι μιλᾶ ἡ Ἀριστερὰ τῆς ἀρχαίας Σπάρτης, καὶ ἡ Δεξιὰ τῆς κατανάλωσης ἀπὸ τὰ 10). Τέτοιοι γονεῖς εἶναι ἡ πλειονότητα στὴν Ἑλλάδα, καὶ ἀλλοῦ. Ὄχι μόνο μερικοὶ παθόντες, ποὺ ἔχουν τὴ συμ-πόνια μας.

Καὶ μετά, ψάχνονται, λέει, γονεῖς κι ἡ κοινωνία, γιὰ τοὺς δολοφόνους (τὸ ὁποῖο ἀσφαλῶς εἶναι σωστό). Ἀλλὰ μόνο γιὰ τοὺς δολοφόνους. Ὄχι γιὰ τό τί κάνει κάποιο δολοφόνο, γιατὶ αὐτὸ εἶναι ζήτημα Ἀλήθειας, δηλαδὴ ἀνεπίτρεπτο. Μόνο ζητήματα Δικαιωμάτων μποροῦν νὰ καταλαμβάνουν τὸ δημόσιο χῶρο προβληματισμοῦ. Κάτι σὰν τὰ «ἐξτρὶμ σπόρ»: ἅμα πέσεις στὴ χαράδρα, ἔπεσες -τί νὰ γίνει; Νὰ περάσει ὁ ἑπόμενος, γιὰ νὰ σκοτωθεῖ κι αὐτός, στὴ λοταρία τοῦ θανάτου. Νὰ ταϊστεῖ τὸ τέρας. Ἅμα ἔχετε προσέξει, ὅταν αὐτοκτονεῖ κάποιος διάσημος (κι ὄχι κάποιος καρκινοπαθὴς ποὺ δὲν ἄντεξε νὰ πονᾶ), ὅλοι κάνουν σὰν νὰ εἶναι σεβαστὴ ἡ ἐπιλογή του. Κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ δημόσια τὴν ὀρθότητα τῆς ἐπιλογῆς του. Κανεὶς δὲν τὸν ἐπικρίνει δημόσια. Ὑποχρεώσεις καμμία, δικαιώματα ἄπειρα. Θεωροῦμε, τελείως ἀφελῶς, ὅτι σὲ ἕναν κόσμο ὅπου π.χ. ἡ τσόντα καὶ ἡ ἐξύμνηση τοῦ πλούτου εἶναι παροῦσες (κι ὄχι μόνο στὰ ΜΜΕ) ἀπὸ τὰ χαράματα ὣς βαθιὰ τὰ μεσάνυχτα, δὲν θὰ προκύψουν βιαστὲς καὶ ληστές. Νὰ συνεχίσουμε, λοιπόν, τὸ ψέμα ὅτι μπορεῖς νὰ κολυμπᾶς καὶ νὰ μὴ βραχεῖς ποτέ. Ἂν θέλουμε νὰ κλαῖμε κι ἄλλα παιδιά. Νὰ ταΐσουμε τὸ θηρίο σὲ βάρος μας. Υ.Γ. Προφανῶς, δὲν ἔχω κατὰ νοῦ τὴν νεοτερικὴ ὀρθολογικὴ ἀντίληψη παντοδυναμίας, ὅτι τάχα ἐὰν κάνουμε τὸ α ἢ το β τότε δὲν θὰ ἔχουμε θύματα. Δὲν πιστεύω ὅτι ἐὰν στὰ παιδιὰ ἐξηγηθοῦν τὰ παραπάνω, θὰ ἔχουμε σίγουρα θετικὰ ἀποτελέσματα. Τὴν ἐλαχιστοποίηση τοῦ ἀριθμοῦ τῶν θυμάτων ἐπιθυμῶ, δὲν φαντασιώνομαι τὸν μηδενισμό τους.

Davon werden unsere Kinder nicht wieder lebendig, man muss eben noch besser auf die Kinder Acht geben

Advertisements
This entry was posted in κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

1 Response to ἐγκλήματα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s