στὸ ἀστικό..

Μπαίνεις στὸ ἀστικὸ στὴ γαλαρία καὶ βλέπεις αὐτὲς τὶς φάτσες μαστουρωμένων Μουσουλμάνων πρεζέμπορων μὲ τὸ ὕφος «θὰ μπορούσαμε καὶ νὰ σᾶς σφάξουμε ἀλλὰ σᾶς κάνουμε τὴ χάρη» νὰ κυκλοφοροῦν· μαχαιριὲς κάθε φορὰ ποὺ κυκλοφορεῖς νύχτα στὴν πόλη. Διάφοροι καλωσόρισαν (καί) ὅλη αὐτὴ τὴν ἀραβικὴ κοσμοπλημμύρα, νὰ ἔρθει μόνιμα στὴν πόλη, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀναιρεθεῖ ἄτυπα ἡ ἀπελευθέρωση τοῦ 1912 καὶ ἡ ἐκδίωξη τῶν κατακτητῶν Μουσουλμάνων· ἀφοῦ δὲν μπορεῖ ἄμεσα νὰ ἀκυρωθεῖ ἡ συνθήκη τῆς Λωζάνης καὶ ἐκείνη τοῦ Βουκουρεστίου. Δὲν μποροῦσαν νὰ προβλέψουν ὅτι μὲ τὰ παράσημα ἐλιτιστικῆς ἀνθρωπιᾶς καὶ μὲ τὴν πλανητικὴ ντουντοὺκα «θὰ βρεῖτε σπίτια γιὰ νὰ ζεῖτε ἀνθρώπινα», καὶ τὰ «Καλῶς τους!», λὲς καὶ πρόκειται γιὰ συγγενεῖς μας στὴν Ἀμερικὴ καὶ γιὰ καρδιακοὺς φίλους μουσαφίρηδες ποὺ ἦρθαν γιὰ μιὰ ἐπίσκεψη -ὅτι μὲ ὅλα θὰ μᾶς μάθαινε καὶ τὸ τελευταῖο χωριὸ τῆς Ἀλγερίας, καὶ θὰ ἄλλαζαν ἀκόμη καὶ οἱ ροὲς τῶν ἀνθρώπινων καραβανιῶν ἀπὸ τὴν Τουρκία; Δὲν μᾶς ἔφταναν δηλαδὴ οἱ δικοί μας, Ἕλληνες, παλιάνθρωποι ἐγκληματίες· ἔπρεπε νὰ ὑποφέρουμε καὶ τοὺς κατὰ πολὺ χειρότερους ἐγκληματίες τῆς Μέσης Ἀνατολῆς, νὰ προστεθοῦν κι αὐτοί; Ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο, οἱ δημόσιοι χῶροι μας νὰ γίνονται πεδίο διαμάχης ἀνθρωποφάγων καὶ ἄβατοι.

Κι ἀπὸ δίπλα, «ἀνοιχτόμυαλοι» Δεξιοὶ νὰ ἐξυμνοῦν νοσταλγικὰ τοὺς Ὀθωμανούς, νὰ εἰρωνεύονται τὴν μητέρα μας τὴν Ἑλλάδα, τώρα ποὺ μαχαιρώνεται ἀνυπεράσπιστη ἀπ’ ὅλες τὶς πλευρὲς σὲ στιγμὴ ἀδυναμίας (μὰ γιατί νὰ μὴν ἐξισλάμιζαν τοὺς δικούς τους προγόνους οἱ Ὀσμανοί -ὥστε νὰ ἔφευγαν ἢ νὰ μὴν ἔρχονταν τὸ ’22- ἀντὶ νὰ τοὺς ἀφήσουν νὰ ἐπιζήσουν ἕως τὶς μέρες μας στὴν Ἑλλάδα;), νὰ ἐπαινοῦν ὁποιονδήποτε, ὁτιδήποτε, κάθε τὶ ἀρκεῖ αὐτὸ νὰ εἶναι ἐχθρὸς τῆς Ἑλλάδας. Παρέα μὲ Ἀριστεροὺς ποὺ ξεσπαθώνουν κατὰ τῆς «Πατριαρχίας τῶν Ἑλλήνων», ἀλλὰ σιωποῦν γιὰ τὶς κλειτοριδεκτομὲς καὶ τοὺς ξυλοδαρμοὺς καὶ τὴν κατὰ πολὺ χειρότερη «ἰσλαμικὴ πατριαρχία». Ἢ ἐκεῖνοι ποὺ μᾶς κουνᾶν τὸ δάχτυλο γιὰ τὴν παρακμή μας, ὅσοι ἠθικιστὲς ἀνομολόγητα θεωροῦν αὐτονόητη κι ἀναμενόμενη, ἄρα φυσιολογική, αὐτὴ τὴν ἰσλαμικὴ κοινωνικὴ συμπεριφορά· καὶ ἀρχίζουν τοὺς δεκάρικους «σᾶς τά ‘λεγα ἐγώ» ἢ κυνικὰ δηλώνουν ὅτι «δὲν τοὺς πέφτει λόγος» γιὰ τὸν ἰσλαμικὸ ἀνθρωποτύπο ποὺ μεταφυτεύεται στὴν χώρα τους –μὴν πολυασχοληθοῦν, καὶ τοὺς ποῦν «ρατσιστὲς» οἱ κολλητοί τους. Γιὰ νὰ μᾶς κάνουν διπλὰ ἀφόρητη τὴ ζωή. Ἢ νὰ παραδίδουν μαθήματα Ὑψηλῆς Ἠθικῆς, ἄλλοι, ὅτι «ἁμαρτήσαμε»· σάμπως, οἱ Μουσουλμάνοι δὲν κάνουν καθημερινὰ τὰ ἑκατονταπλάσια ἁμαρτήματα ἐνάντια σὲ γυναῖκες, παιδιά, Χριστιανούς, μειονότητες. «Ἄ, οἱ Μουσουλμάνοι εἶχαν θαυμάσιο πολιτισμό, ποὺ τὸν ἀγνοοῦμε», θὰ σοῦ ποῦν οἱ ἐξυπνότεροι· «γιὰ ποιὰ ἐγκλήματά τους μιλᾶτε;».

This entry was posted in Άραβες, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Δεξιά, Ισλάμ. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s