Φταῖχτες

Ὅλοι ὅσοι ἀποδίδουν τὶς συμφορὲς τῶν Ἑλλήνων (παλιὲς καὶ νέες) στὴν ἀπρονοησία καὶ τὴν ἀδιαφορία τους τους κατὰ βάση, κι ὄχι στὴν ἐπιβουλὴ τῶν ἄλλων, ἀκολουθοῦν τὸ ἀνθρωπιστικὸ πρότυπο τῆς εὐσπλαχνίας πρὸς τοὺς θύτες καὶ τοῦ μίσους πρὸς τὰ θύματα. Τὸν ἄτυχο τὸν δαγκώνουν καὶ τὰ πρόβατα, ποὺ λέγαν οἱ Βυζαντινοί. Εἶναι τῆς μοδὸς νὰ κατηγορεῖς τὸν σφαγμένο ὡς φταίχτη, καὶ εἴτε νὰ δικαιολογεῖς (ταξικά, ψυχιατρικά, κ.λπ.) τὸν θύτη εἴτε νὰ ἀποσιωπᾶς τὴν ἴδια τὴν ὕπαρξή του. Λέει τὸ ἀνθρωπιστικὸ πρότυπο αὐτό: Δὲν ἔφταιγε ὁ ληστής, μόνο τὸ πρότυπο τοῦ γρήγορου πλουτισμοῦ. Δὲν ἔφταιγε ὁ βιαστής, μόνο τὸ πρότυπο τῆς σεξουαλικότητας ποὺ σοῦ τάζει ἄμεση ἀπόλαυση χωρὶς φλέρτ, προσπάθεια κ.λπ. Δὲν ἔφταιγαν οἱ Τοῦρκοι κ.ο.κ. Ἀσφαλῶς, καὶ τὰ πρότυπα φταῖνε, ἀλλὰ ἀκόμη δὲν φτάσαμε στὴν ἐποχὴ ὅπου σοῦ τὰ ἐπιβάλλουν ἐπὶ ποινῇ φυλάκισης. Ἄλλωστε, τὰ περὶ συλλογικῆς ἐνοχῆς («γιατί δὲν διαδηλώσατε;») παραγνωρίζουν τὸ πῶς λειτουργοῦν οἱ κοινωνίες.

Ἡ ἰδιοτυπία ὁρισμένων ἀνθρωπιστῶν χριστιανικοῦ καὶ ἀριστεροῦ ὑποβάθρου μάλιστα, ἔγκειται στὴν ἀντιφατικότητά τους. Γιὰ παράδειγμα, λένε ὅτι οἱ Βυζαντινοὶ κατέρρευσαν ἀπὸ τὴ δική τους ἀνηθικότητα κι ἔλλειψη πραγμάτωσης τοῦ χριστιανικοῦ προτύπου. Πέρα ἀπὸ τὴν διαστρεβλωτικὴ – ἀποσπασματικὴ χρήση τῆς χριστιανικῆς ἠθικῆς (π.χ. μόνο ἡ ταξικὴ χριστιανικὴ ἠθικὴ τοὺς ἀρέσει, ποτὲ ὅμως καὶ σεξουαλική -εἶναι «αἱρετικοὶ» τῆς Ὀρθοδοξίας τρόπον τινά), καὶ πέρα ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οὐσιαστικὰ ἀθωώνουν Δυτικοὺς καὶ Ἰσλάμ, δὲν εἶναι πρόθυμοι νὰ ἐφαρμόσουν τὰ ἴδια κριτήρια γιὰ τοὺς Νεοέλληνες. Φαντάζεστε τοὺς φλογεροὺς νῦν χριστιανοὺς καὶ πρώην ἀναρχικούς, μαοϊκοὺς καὶ κνίτες νὰ κατακρίνουν τοὺς Ἕλληνες ἐπειδὴ εἶναι πρωταθλητὲς στὶς ἐκτρώσεις; (Κι ἂρα, ἡ κοινωνία πεθαίνει καὶ γερνάει.) Θὰ τοὺς κοροϊδέψει τὸ ἀνθρωπιστικὸ πρότυπο τῆς ὑπεράσπισης τοῦ θύτη (ἐδῶ: τοῦ ἰσχυροῦ ἐνήλικα ποὺ ἀποφασίζει γιὰ τὸ θάνατο ἑνὸς ἀνίσχυρου ἐμβρύου, γιὰ νὰ κάνει τὴ ζωή του). Γι’ αὐτὸ πετᾶν τὴ μπάλα στὴν κερκίδα. Σὰν καλοὶ ρήτορες ἀπὸ τὰ φοιτητικά τους χρόνια ἄλλωστε.

Γι’ αὐτό, ἀπὸ ὅλες τὶς μεριές, μὲ κάθε ἰδεολογικὸ πρόσημο (ἀκόμη καὶ χριστιανικό), ὁ θύτης παρηγορεῖται ἢ ἁπλῶς ἀγνοεῖται, τοῦ ἐπιτρέπεται νὰ συνεχίσει νὰ ζῆ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, μὲ μικρὲς ποινές (ἤ, ἂν σκοτωθεῖ δικαιοῦται νομικὰ δημόσια μεταχείριση ποὺ ἁρμόζει σὲ ἀνθρώπινο πτῶμα, ὥστε νὰ μὴν ἀνησυχεῖ ὁ ἐγκληματίας -καὶ ὁ ἄθεος- γιὰ τὴν «ὑστεροφημία» του), καὶ τὸ θύμα χάνει κάθε δικαίωμα ἱκανοποίησης (ἂν δὲν θέλει νὰ «τὸ περιμένουν στὴ γωνία» οἱ φίλοι τοῦ θύτη ἢ κι ὁ θύτης ὁ ἴδιος). Ὅλα εἶναι προσηλωμένα στὴ λατρεία τοῦ θύτη -ἀκόμη καὶ ἡ λογοτεχνία (ποὺ ἔμμεσα τὸν ἀποενοχοποιεῖ), ἀκόμη κι οἱ νόμοι. Ὅταν πρώην ὑπουργὸς ἔλεγε νὰ κάνουμε ὅτι κοιμόμαστε σὲ περίπτωση ποὺ μποῦνε κλέφτες, δὲν ἤθελε νὰ ξεφύγει λεκτικὰ γιὰ τὴν ἀνικανότητα τῶν ἀστυνομικῶν οὔτε παρίστανε τὸν βλάκα, ἔλεγε ξεκάθαρα τί πρεσβεύει ὁ Ἀνθρωπισμός (ἱερότητα τῆς ζωῆς τοῦ θύτη), καὶ δὲν τὸ ἔκανε γιὰ νὰ γλιτώσουν οἱ νοικοκύρηδες ἀπὸ σκοτωμούς, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἐναρμονιστοῦν μὲ τὸν ἀνθρωπιστικὸ νόμο (καὶ νὰ τὸν ἐσωτερικεύσουν) ποὺ ἀπαγορεύει νὰ σκοτώνεις τὸν εἰσβολέα, βιαστή, μαχαιροβγάλτη κ.λπ. στὸ σπίτι σου. Ἡ χρονικὴ συγκυρία εἶναι κωμική, γιατὶ τὴν ἴδια ἐποχὴ ποὺ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν μαχαιροβγάλτη ἔχει φτάσει «στὸ ταβάνι» ἐμφανίζεται καὶ κυριαρχεῖ ἕνας πολιτισμὸς ποὺ δὲν καταλαβαίνει πολλὰ-πολλὰ ἀπὸ στοργή, ἰσότητα κ.λπ., κι ὅμως γίνεται ἀντικείμενο στοργῆς.

This entry was posted in παλιά και νέα θεότητα, ανθρωπισμός and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s