Κουασιμόδοι

Ὑπάρχουν δύο θεολογικὲς ἑρμηνεῖες τῶν συμφορῶν. Ἡ μία ὅτι σὲ τσιγκλάει ὁ Θεὸς καὶ ἡ ἄλλη ὅτι σὲ ἐγκατέλειψε ὁριστικά. Δηλαδή: Εἴτε ὅτι ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ καεῖ ἡ αἱρετικὴ ἐκκλησία ὥστε νὰ συγκινηθοῦν κάποιοι Γάλλοι καὶ νὰ θυμηθοῦν τὶς χριστιανικές τους ρίζες ξαναγινόμενοι Χριστιανοί, εἴτε ὅτι τοὺς παράτησε ὁριστικὰ καὶ ἀμετάκλητα στὴ μοίρα τους, καὶ σύντομα θὰ στηθεῖ ἐκεῖ ἕνα τζαμί, ὅπου θὰ περιτμηθοῦν. Ἀφοῦ δὲν ξέρουμε ποιὰ ἀπὸ τὶς δύο ἑρμηνεῖες ἰσχύει, καλύτερα νὰ ἐγκαταλείψουμε τὴν ἀδιέξοδη θεολογικὴ συλλογιστικὴ καὶ νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὰ τεχνικὰ αἴτια τοῦ ἀτυχήματος. Ἤδη βέβαια τὸ (μὲ πλάγια γραφή) συμπέρασμα τῆς προηγούμενης φράσης, περὶ τῆς ἀνάγκης γιὰ ἐνασχόληση μόνο μὲ τὰ γνώσιμα, τὸ συμμερίζεται μόνο ὅποιος ἔχει ἤδη ἀποχριστιανιστεῖ (Νέοι Χρόνοι κ.ἑ.) καὶ βρίσκεται στὸ πεδίο ἐφαρμογῆς τῆς δεύτερης θεολογικῆς ἑρμηνείας.

Προσπαθῶ νὰ σκεφτῶ τοὺς Μουσουλμάνους ποὺ ἐκδήλωναν στὰ ΜΚΔ αὐθορμήτως τὴ χαρά τους τὴν ὥρα ποὺ καιγόταν ἡ ἐκκλησία. Καὶ πάλι, δὲν μὲ συγκινεῖ ἡ γοτθικὴ ἀρχιτεκτονική (καθαρὰ μὴ ἑλληνικὴ στὴ σύλληψη, ὡς γοῦστο, καὶ πρόδρομος ἐκείνης τοῦ 20οῦ), δὲν ἔχω διαβάσει τὴν Παναγία τῶν Παρισίων, κι ὅλος ὁ ρομαντισμὸς μ’ ἀφήνει ἀδιάφορο. Εἶναι χαρακτηριστικὸ αὐτοῦ τοῦ «ρομαντισμοῦ» ὅτι τὰ τέρατα gargoyle δὲν εἶναι μεσαιωνικὰ γλυπτὰ ἀλλὰ τοῦ Viollet-le-Duc, ποὺ «ἐπισκεύασε» τὴν Notre Dame κατὰ τὸν ἀθεϊστικὸ 19ο αἰ. σὲ βάρος ἑνὸς χριστιανικοῦ τόπου καὶ τοῦ συμβολισμοῦ του. (Γι’ αὐτό, θὰ διαβάσατε διάφορους ἀθεοπαγανιστὲς στὰ ΜΜΕ νὰ τοὺς τρέχουν τὰ σάλια μὲ «τὰ ἀποκρυφιστικὰ σύμβολα» τοῦ ναοῦ.) Αὐτὸς ὁ φοιτητο-ἐφηβικὸς ρομαντισμὸς τοῦ «γκόθικ», ἕνα ψέμμα. Δὲν συμμερίζομαι τὴν κοσμικιστικὴ λύπη γιὰ ἕνα σύμβολο κι ἕνα μνημεῖο. Ἐντάξει, εὐχαριστοῦμε γιὰ τὴ λύπη τους, ἀλλὰ ἐντάξει, λυπόμαστε γιὰ διαφορετικὰ κτήρια. Ἐγὼ λυπᾶμαι ὅταν ἕνα κτήριο χάνει τὴν ἀρχική του σημασία / χρήση, ἢ ὅταν καταντᾶ μουσεῖο, ποὺ κλείνει στὶς 3 τὸ μεσημέρι. Τὰ σύμβολα χωρὶς νόημα εἶναι ἤδη ἐρείπια. Πιὸ πολὺ μοῦ ἔρχεται ἡ περιγραφὴ τοῦ Τεταρτο-σταυροφόρου, ὅτι ὑπῆρχαν στὴν καιγόμενη Κωνσταντινούπολη περισσότερα καμμένα σπίτια ἀπ’ ὅσα ὑπῆρχαν στὶς τρεῖς πιὸ μεγάλες πόλεις τῆς Γαλλίας -τῆς Γαλλίας, προσθέτω, ποὺ τὴν ἴδια ἐποχὴ ἔκτιζε γοτθικὲς ἐκκλησίες παντοῦ. Ἀδύνατον νὰ ξεφύγει κανεὶς ἀπὸ τὴ Δίκη. Προτείνω λοιπόν, ἀφοῦ ὁ Χριστιανισμὸς στὴ Γαλλία εἶναι χαμένη ὑπόθεση, μετὰ τὴν ἀποκατάστασή του νὰ γίνει ὁ μισὸς τζαμὶ καὶ ὁ ἄλλος μισὸς ναὸς τῆς Λογικῆς ἢ τοῦ Ὑπέρτατου Ὄντος, ὅπως εἶχαν ἀσελγήσει πάνω του κατὰ τὴ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν κλαιγόντων.

This entry was posted in Δύση, Μεσαίωνας, δυτική μεσαιωνική τέχνη, θρησκεία and tagged , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s