γενοκτονίες ἀφελληνισμένες

Ἕνα ἀπὸ τὰ λιγότερο καλὰ εἴδη ἀγάπης εἶναι αὐτὴ ἡ ἀποστασιοποίηση, ὁ ἰδεολογικὸς ἀφελληνισμός, ποὺ θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του ὡς ἐκδήλωση «ἁγνοῦ πατριωτισμοῦ». Τὸ νὰ μὴν βλέπουμε λ.χ. τὴ γενοκτονία τῶν Ποντίων ὡς Ἕλληνες ἀλλὰ ὡς ἄνθρωποι ἢ ὡς πολίτες τοῦ κόσμου.

Π.χ. Κάποιους δὲν τοὺς ἐνδιαφέρει κανένας πατριωτισμός. Μόνο τὸ νὰ μὴ γίνονται γενοκτονίες. Δὲν ὑπάρχει λόγος γιὰ συναισθηματισμό. Τοὺς εἶναι τὸ ἴδιο εἴτε ἡ γενοκτονία ἀφορᾶ Πόντιους εἴτε Ἐσκιμώους. Κάποιοι πιστεύουν ὅτι κανένας λαὸς δὲν ὑστερεῖ σὲ ἀνθρωπισμό. Οὔτε ὑφίστανται γενετικῶς ἔθνη-σφαγεῖς. Ἀντιθέτως φταίει ἡ ἰδεολογία.

Κάποιοι ἄλλοι ὡστόσο, δὲν παίρνουμε τὸ ψωμὶ τοῦ παιδιοῦ μας ἀπὸ τὸ τραπέζι γιὰ νὰ τὸ δώσουμε στὸ σκυλάκι. Δὲν πονᾶμε τὸ ἴδιο τὸ παιδί μας μὲ «τὰ παιδιὰ ὁλάκερου τοῦ κόσμου», γιατὶ τὰ παιδιὰ δὲν εἶναι πανομοιότυπα κοτόπουλα (ποὺ εἴτε βάλουμε τὸ Α στὴ θέση τοῦ Β εἴτε τὸ ἀντίθετο, τὸ ἴδιο κάνει), εἶναι ξεχωριστὰ ἄτομα, ἀλλὰ καὶ γιατὶ δὲν ἔχουμε τὴν αὐταπάτη ὅτι μποροῦμε νὰ βοηθήσουμε τὸ ἴδιο ἢ σχεδὸν τὸ ἴδιο «τὰ παιδιὰ ὁλάκερου τοῦ κόσμου» ὅπως τὸ παιδί μας. Αὐτὸ τὸ ξέρουν κυρίως ὅσοι ἔχουν παιδιά -οἱ ἄλλοι ἂς πιστεύουν ὅτι εἶναι ἀνιδιοτελεῖς καὶ πιὸ καλοί. Μιλᾶνε ἔξω ἀπ’ τὸ χορό. Κι ἐπειδὴ δὲν ἔχουμε αὐτὴν τὴν ἀκτιβιστικὴ αὐταπάτη, γνωρίζουμε ὅτι συχνὰ ἡ πρόταξη τῆς ἀγάπης γιὰ «τὰ παιδιὰ ὁλάκερου τοῦ κόσμου» (ἀντίστοιχα, ἡ καταδίκη γιὰ τὶς «γενοκτονίες») πέρα ἀπὸ πατρίδες καὶ ἔθνη κ.λπ. εἶναι ἀσυναίσθητα ἡ δικαιολογία γιὰ νὰ μὴν κάνει κάποιος παιδιὰ ἢ γιὰ νὰ παραμελεῖ τὰ δικά του (ἀγωνιζόμενος γιὰ «τὰ παιδιὰ ὁλάκερου τοῦ κόσμου»). Ἀγαπᾶμε τοὺς ἄλλους μὲ τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν ἑαυτό μας κι ὄχι τὸ ἀντίστροφο (ἡ ἀγάπη μας πρὸς τοὺς ἄλλους νὰ ἀποτελεῖ αἰτία τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν ἑαυτό μας). Λυπόμαστε τὴ γιαγιάκα στὸ δρόμο γιατὶ σκεφτόμαστε ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ ἦταν ἡ δική μας συγγενὴς ἡλικιωμένη (μάνα, γιαγιά, θείτσα). Κι ὄχι γιατὶ εἴμαστε Καντιανοί.

Ὅσο γιὰ τὸ δεύτερο, δὲν εἶναι σωστὸ νὰ θεωροῦμε ὅτι κανεὶς λαὸς δὲν ὑστερεῖ σὲ ἀνθρωπισμὸ καὶ ὅτι δὲν ὑπάρχουν ἔθνη-σφαγεῖς. Φυσικὰ καὶ ὑπάρχουν λαοὶ ποὺ ὑστεροῦν σὲ ἀνθρωπισμὸ ὅπως ὑστεροῦν στὰ γράμματα ἢ στὸ ἐμπόριο ἢ στὴ μουσική, σὲ σχέση μὲ ἄλλους λαούς. Δὲν ἔχει καμμία σημασία ἐὰν ἡ τάση πρὸς τὶς σφαγὲς ἢ τὰ γράμματα καὶ τὸ ἐμπόριο εἶναι γενετικὴ ἢ «κοινωνική». Τὸ μόνο κοινό, ποὺ ὑπάρχει σὲ ὅλους τοὺς λαούς, εἶναι ἡ δυνατότητα νὰ ἀπαρνηθοῦν καὶ νὰ κατακρίνουν τὸ κακὸ παρελθόν τους.

Δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος οὔτε πολίτης τοῦ κόσμου. Ἡ ἀνθρώπινη ἰδιότητά του ἀποδεικνύεται διὰ τῆς ἑλληνικότητάς του, τῆς κινεζικότητάς του, τῆς ἀμερικανικότητάς του κ.ο.κ., καὶ ταυτοχρόνως διὰ τῆς ἀνδρικότητάς του ἢ θηλυκότητάς της, τῆς ἠλικίας του κ.ο.κ. Ὄχι διὰ τῆς ἁπλῆς κατοχῆς 2 ποδιῶν, 2 χεριῶν, τῆς ἱκανότητας γιὰ ὁμιλία (οὔτε κάθε γλώσσα εἶναι ἐξίσου ἱκανὴ γιὰ νὰ περιγράφει κάθε πτυχὴ τῆς πραγματικότητας) καὶ τῆς χρήσης τῆς Λογικῆς. Αὐτὰ εἶναι μόνο ἕνα πλαίσιο. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ «παιδί μου» δὲν εἶναι ἴδιο μὲ τὸ διπλανὸ παιδί, οὔτε τὸ διπλανὸ ἴδιο μὲ τὸ παραδιπλανό. Εἶναι ἕνας ἄλλος κόσμος. Ὅσο καλὸ κι ἂν κάνω στὸ διπλανὸ παιδί, πάντα θὰ μπορῶ καὶ θὰ θέλω νὰ κάνω περισσότερο καλὸ στὸ παιδί μου. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς ἀποανθρωποποίηση ἐκφράζει ἡ ἐπίκληση γιὰ ἀποφυγὴ τοῦ συναισθηματισμοῦ. Χέρι χέρι ὁ ἀφελληνισμὸς τῶν κριτηρίων καὶ ἡ ἀποφυγὴ τοῦ συναισθηματισμοῦ. Σὰν ἕναν ἄλλον (δυστυχῶς, Πόντιο) ποὺ ἀντιπαθοῦσε τὸν Κεμὰλ γιατὶ, λέει (ἐμφατικά), ἦταν πρωτο/φασίστας. Μήπως ἐννοοῦσε (ὁ ἴδιος) ὅτι ἐὰν ὁ Κεμὰλ ἦταν δημοκράτης (κι ὄχι ἁπλὰ ἀριστερός -ἔχουν διαπράξει καὶ οἱ δημοκράτες γενοκτονίες, ξέρετε) τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε κανένα πρόβλημα μὲ τὶς γενοκτονίες;

Εἰδικά, ὅταν πρόκειται γιὰ Χριστιανούς, δὲν μπορεῖ νὰ ἐπικαλοῦνται τὴν ἀνθρώπινη ἰδιότητά τους, ἀλλὰ τὴ χριστιανική. Ὁ ἀνθρωπισμὸς τῆς σημερινῆς ἐποχῆς, ἄλλωστε, εἶναι τὸ νὰ δικαιολογεῖς τὸν θύτη μὲ γενικὲς αἰτίες, νὰ καταπιέζεις σὲ ἕνα ἄλλο ἐπίπεδο τὸ θύμα, ποὺ ξέρει ὅτι ὁ πορτοφολὰς θὰ ἀφεθεῖ ἐλεύθερος τὴν ἑπόμενη ἡμέρα, ὁ δολοφόνος θὰ ἀπελευθερωθεῖ σὲ λίγα χρόνια κ.λπ. Ὅταν ὁ Θεὸς ὁρίσει αὐτοὺς τοὺς Χριστιανοὺς πλανητάρχες ἢ κηδεμόνες κι ἄλλων παιδιῶν, ἡ εὐθύνη τους γιὰ ἴση μεταχείριση λαῶν, παιδιῶν, ἀνθρώπων, θὰ εἶναι δεδομένη. Πρὸς τὸ παρόν, ἔχουν εὐθύνη γιὰ συγκεκριμένα ἄτομα καὶ λαό. Ἂς μὴ χρησιμοποιοῦν τὰ ἀριστερίστικα ἀντιιμπεριαλιστικὰ ἐπιχειρήματα, ὅτι στείλαμε στρατιῶτες στὸ Ἀφγανιστάν ἄρα εἴμαστε ὑπόλογοι -ἡ τελευταία τρύπα τοῦ ζουρνᾶ. Αὐτά, στὴ γιάφκα τους.

Δὲν μᾶς ἀρκεῖ ἡ συμπόνια γιὰ τὴν γενοκτονία τῶν Ποντίων κ.λπ. ἀπὸ Ἕλληνες ποὺ δὲν θέλουν νὰ βλέπουν τὸν ἑαυτό τους πρώτιστα ὡς Ἕλληνα, ἀλλὰ πρῶτα ὡς ἀνθρωπιστή, δημοκράτη, ἀριστερό, (ἢ «σκέτα Πόντιο κι ὄχι Ἕλληνα»),  πολίτη τοῦ κόσμου καὶ τοῦ Γαλαξία. Ἔχουμε ἀρκετοὺς τουρίστες στὴν Ἑλλάδα κάθε καλοκαίρι, καὶ ἀρκετοὺς φιλέλληνες στὸ ἐξωτερικό. Δὲν χρειαζόμαστε κι ἄλλους. Ἕλληνες χρειαζόμαστε, ὄχι πολίτες τοῦ κόσμου καὶ «ἀνθρώπους». Ὅσοι λιγότεροι Ἕλληνες ἀποστασιοποιοῦνται ἀπὸ τὴν ἑλληνικότητά τους, τόσο τὸ καλύτερο.  Οἱ ἄλλοι ἂς γυρίσουν στὶς πατρίδες τους. Ἡ πατρίδα αὐτὴ εἶναι τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους κι ὄχι ὅλων. Ἂν θέλουν νὰ ἀποκαλοῦν τὴν ὑπεράσπιση τοῦ ἑλληνικοῦ ἐθνο-κράτους ἀκροδεξιὸ ἐθνικισμό, κάνουν λάθος.

Advertisements
This entry was posted in ανθρωπισμός and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s