νεορθόδοξη ὀρθοπολιτική

Διαβάζοντας τὸ μακροσκελὲς ἄρθρο τοῦ Θανάση Παπαθανασίου (τῆς Σύναξης), εὔκολα καταλαβαίνεις ὅτι ἀπουσιάζει ἐπιδεικτικὰ κάθε μνεία στὴν ἄλλη μισὴ εὐρωπαϊκὴ παράδοση ἡ ὁποία ἀντιτάχθηκε στὸ Χριστιανισμό: τὴ μαρξιστική. Γιὰ νὰ μὴν κάνουμε λόγο καὶ γιὰ τὸν ἱσπανικὸ ἀναρχισμό, μὲ τὸ σχεδὸν ἰσλαμιστικὸ μένος του. Ἄλλωστε, λείπει μιὰ γενεαλογία τοῦ ἀντιχριστιανισμοῦ: Ὁ Διαφωτισμός, ἡ ἐλευθερία του, ἡ ἰσότητά του (καὶ τὰ δύο μὲ προφανεῖς ἀντιχριστιανικὲς αἰχμές), ἡ (ἀνταγωνιστικὴ πρὸς τὴ χριστιανική) ἀδελφοσύνη του.

Ὅσα γράφει ὁ Ζιρὰρ γιὰ τὴν ἐπίθεση τοῦ Νίτσε στὸ Χριστιανισμὸ τὰ λέει ὁ Παπαθανασίου, τὰ ἔχουμε ἀναφέρει κι ἐδῶ. Ὡστόσο, ὁ Ζιράρ δὲν εἶχε ἀναφερθεῖ μόνο στὸν Νίτσε, ἀλλὰ καὶ στὸ σύγχρονο τέχνασμα τοῦ Ἀντιχρίστου (ἔτσι τὸ χαρακτηρίζει), τὸν σύγχρονο –μεταψυχροπολεμικό– ἀνθρωπισμὸ ὁ ὁποῖος κατηγορεῖ γιὰ ἀσυνέπεια τὴν χριστιανικὴ ἱστορία. Σὲ ἐκείνους ποὺ ἐπιχειροῦν τὸ πονηρὸ αὐτὸ τέχνασμα, ποὺ ἀναφέρει ὁ Ζιράρ, θὰ μποροῦσε εὔκολα νὰ συμπεριληφθεῖ πολὺ ἄνετα καὶ ὁ Μαρξισμός, ὁ ὁποῖος ἔλεγε «Ἐμεῖς οἱ ἄθεοι-κομμουνιστές, εἴμαστε καλύτεροι Χριστιανοὶ (!) ἀπὸ τοὺς Χριστιανούς». Βεβαίως, ὁ «καλὸς ἄνθρωπος» εἶναι κάτι ἄλλο ἀπὸ τὸν «καλὸ Χριστιανό», κι ὁ πρῶτος εἶναι ὁ ὁρισμὸς τῆς ἠθικολογίας· δὲν παύει ὡστόσο νὰ ἀποτελεῖ ἀπόπειρα (μὲ πλήρη σοβαρότητα ἐκ μέρους τῶν ἀποπειρώμενων) ἱστορικῆς ἐξαπάτησης ἡ ἰδιοποίηση τούτη τοῦ Χριστιανισμοῦ. Ὁ Παπαθανασίου δὲν λαμβάνει ὑπόψη καθόλου τὴν προειδοποίηση τοῦ Ζιράρ. Γιατί; Ἀφενός, ἀγωνίζεται νὰ παραθέσει ὅσο πιὸ πολλὰ παραδείγματα Χριστιανῶν ποὺ ἔσωζαν Ἑβραίους κι αἰχμαλώτους (λὲς καὶ ἀρνήθηκε ποτὲ κανεὶς ὅτι εἶναι χριστιανικὸ καθῆκον ἡ ἀτομικὴ σωτηρία τοῦ Ἐχθροῦ), ἀφετέρου νὰ ἐπικρίνει τὴν «Ζητωρθοδοξία» καὶ τὴν οἴηση τῶν «φονταμενταλιστῶν» Ὀρθοδόξων.

Κατακρίνει, ὀρθά, τὴν ἀντιδημοκρατικὴ ἀντίληψη κάποιων ὀργανωσιακῶν, ἀλλὰ δὲν βγάζει τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι τῶν κάθε (μὰ κάθε) εἴδους Ἀριστερῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπίσης εἶναι σταθερὰ ἐνάντιοι στὴν στοιχειώδη (πολυκομματικὴ κ.λπ.) δημοκρατία καὶ ὑπὲρ κάθε ὀλοκληρωτικοῦ καθεστῶτος τὸ ὁποῖο βαφτίζεται πραγματικὴ δημοκρατία. Ἕνα ἄλλο πρόβλημα τοῦ Παπαθανασίου εἶναι ὁ φανατισμός, ἐνῶ διόλου πρόβλημα μὲ τὸν φανατισμὸ δὲν εἶχε ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Πατέρες σὲ ζητήματα πίστης. Ἀρκεῖ κάποιος νὰ διαβάσει τὶς λέξεις ποὺ χρησιμοποιοῦν οἱ τελευταῖοι γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς παγανιστές, ὅταν γράφουν γιὰ θέματα πίστης. Ἐννοεῖται ὅτι ἐδῶ χρησιμοποιεῖται ἡ λέξη φανατισμὸς ὄχι γιατὶ ἐμεῖς συμφωνοῦμε μὲ τὸν Παπαθανασίου ὅτι ὑπάρχει φανατικὴ Ὀρθοδοξία, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑποδηλωθεῖ τὸ πῶς βλέπει ὁ Παπαθανασίου καὶ οἱ (νεο)φιλελεύθεροι φίλοι του τὴν ἐμμονὴ σὲ ὀρθόδοξα δόγματα κι ἀντιλήψεις. Ἀντίθετα, ὁ Παπαθανασίου ἀπορρίπτει «κάθε φανατισμό ὡς βλασφημία», ἐνῶ ὁ Χρυσόστομος λέει «Ἂν κάπου δεῖς ὅτι ζημιώνεται ἡ εὐσέβεια, νὰ μὴν προτιμήσεις τὴν ὁμόνοια ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ νὰ σταθεῖς γενναῖα μέχρι θανάτου» (Ἑρμηνεία εἰς τὴν πρὸς Ρωμαίους, κγ.2 (PG 60, 611Β)). Πράγματι, εἶναι τουλάχιστον παραπλανητικὸ τὸ νὰ τσουβαλιάζεις ὑπὸ τὴν ταμπέλα «φανατικὸς» ἐκεῖνον ποὺ θεωρεῖ λ.χ. ἁμαρτία τὴν ὁμοφυλοφιλία μαζὶ μὲ ἐκεῖνον ποὺ προτρέπει στὸ λιθοβολισμὸ τῶν ὁμοφυλόφιλων καὶ μάλιστα τεκμηριώνει τὴν ἄποψή του στὴ βάση θεμελιωδῶν κειμένων τῆς θρησκείας του.

Θέμα ποὺ θίγει ὁ Παπαθανασίου εἶναι καὶ ἡ σχέση ἐντοπιότητας-Χριστιανισμοῦ. Μιὰ βαθιὰ περιφρόνηση στὴν (μετὰ τὸν Μ. Κωνσταντίνο χριστιανικὴ) Ἱστορία διαφαίνεται πίσω ἀπὸ τὸν πόλεμο τοῦ Παπαθανασίου στὴν ἐντοπιότητα ὡς παγανιστική. Ὁ Χριστιανισμὸς δὲν εἶναι μόνο ὁ πρωτοχριστιανικός, εἶναι κυρίως ὁ ἐφαρμοσμένος μετὰ τὸν Κωνσταντίνο. Ἔχει γίνει ἐντόπιος, ἔχει ἐμποτίσει τὸν ἑλληνορωμαϊκὸ πολιτισμό, κυλᾶ σὰν κρασὶ στὶς φλέβες του, καί –αὐτὸ δὲν εἶναι διόλου ταυτόσημο μὲ τὸ προηγούμενο– ἔχει δημιουργήσει τὴν Εὐρώπη. (Γιατὶ «Εὐρώπη» δὲν ὑπῆρχε ἐπὶ Μάρκου Αὐρηλίου καὶ Αὔγουστου, οἱ παγανιστὲς Γερμανοὶ καὶ οἱ Σλάβοι δὲν ἦταν «Εὐρωπαῖοι».) Ἀντὶ νὰ προσπαθήσει κάποιος νὰ καταστήσει μὴ ἐντόπιο (δηλαδὴ νὰ ἀποξενώσει ἀπὸ τὴν Εὐρώπη) τὸν Χριστιανισμό, καλύτερα θὰ ἦταν κάποιος νὰ καταστήσει ἐντόπιο τὸ Χριστιανισμὸ καὶ στὶς χῶρες τοῦ Ἰσλὰμ καὶ ἀλλοῦ. Ἡ πίστη τῶν πατέρων μας εἶναι πλέον ὁ πανανθρώπινος Χριστιανισμός, ὁ ὁποῖος εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἐντόπιος. Αὐτὸ αὐτὸ τὸ ταυτόχρονο δὲν μποροῦν οἱ Ἀριστεροὶ νὰ τὸ ἀντιληφθοῦν, ἔ, δὲν τοὺς φταῖμε ἐμεῖς οὔτε εἶναι κανεὶς γιὰ τὸ λόγο αὐτὸν ὑποκριτὴς Χριστιανός. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀρνηθοῦμε λοιπὸν τὴν ἐντοπιότητά μας καὶ τὴν ὑπεράσπισή της ἀπὸ ἐμᾶς, οὔτε νὰ δημιουργήσουμε πλαστὰ όρθοπολιτικὰ διλήμματα «ἐντοπιότητα ἢ Χριστιανισμός;». Ἐπανερχόμαστε ἐδὼ στὴ ψευτοχριστιανικὴ θεώρηση τοῦ ἐγωισμοῦ / ἰθαγένειας ὡς κακῆς, ἐνῶ τὸ μέτρο τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν πλησίον εἶναι ἡ ἀγάπη πρὸς τὸ Ἐγώ. Ὅταν ὁ Παπαθανασίου γράφει ὅτι «Για τον Χριστιανισμό η αλήθεια έρχεται από έξω», αὐτὸ τὸ ἔξω (ποὺ στὴν πραγματικότητα εἶναι «πέρα ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους», κι ὄχι «ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα μας») μπορεῖ ἄνετα νὰ ἑρμηνευθεῖ ποικιλότροπα.

Ὁ εἰσοδισμὸς τῆς Ἀριστερᾶς στὴν Ὀρθοδοξία ἔχει τὴ μορφὴ τῆς ἐξυπονοούμενης σύμπτωσης ἢ ὁμοιότητας στόχων μεταξὺ Ὀρθοδοξίας καὶ Ἀριστερᾶς. Παραβλέπει τὴν τεράστια διαφωνία, μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ τῶν Πατέρων στὸ ζήτημα τῆς ἐπανάστασης καὶ τῆς βίας ἢ τῆς ἑρμηνείας τοῦ πλούτου καὶ τῆς φτώχειας (βλέπε ἐδῶ καὶ ἐδῶ). Οἱ Ἀριστεροὶ Ὀρθόδοξοι ἀποσιωποῦν ὅτι ἡ πατερικὴ καὶ παλαιοδιαθηκικὴ καταγγελία τῆς μὴ ἀπόδοσης τοῦ μισθοῦ στὸν ἐργάτη δὲν συνεπάγεται οὔτε κολλεκτιβισμό, οὔτε θεωρία τῆς ὑπεραξίας, οὔτε κάποια ἀναρχικὴ κατάληψη, γενικὰ τίποτε ἀπὸ ὅσα οἱ Ἀριστεροὶ πρέσβευαν στὰ νειάτα τους ὡς ἰδανικὴ κοινωνία. Δὲν διαφωνεῖ κανεὶς μὲ τὴν ἐπίκριση τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ τοῦ παγανισμοῦ. Ὁ Παπαθανασίου ἐπικρίνει ὡς εὔκολο τὸ «να καταδείξουμε τον εφιάλτη του φανατικού Ισλάμ» ἀντὶ νὰ κάνουμε κάτι, δὲν μπορεῖ ὅμως νὰ ὁδηγηθεῖ ὁ ἴδιος σὲ ἕνα ἐπίσης αὐτονόητο συμπέρασμα: νὰ καταδείξει τὴ διπλὴ ἐπίθεση (ἀπὸ Νίτσε καὶ Μάρξ, ἀπὸ νεοφιλελεύθερους-παγανιστὲς καὶ ἀπὸ ἀριστεροὺς) ἀντὶ νὰ κλείνουμε  τὸ μάτι στὴν Ἀριστερά, σὲ ἕνα ἄτυπο μέτωπο μαζί της κατὰ νεοφιλελευθερισμοῦ καὶ παγανισμοῦ.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, θρησκεία and tagged . Bookmark the permalink.

6 Responses to νεορθόδοξη ὀρθοπολιτική

  1. Ο/Η Αντώνης λέει:

    Εμένα αυτό το τσουβάλιασμα υπό την ταμπέλα «φανατικός» και τη μετονομασία της σε «βλάσφημος» μου έφερε στο νου το :
    «τότε ὁ ἀρχιερεὺς διέρρηξε τὰ ἱμάτια αὐτοῦ λέγων ὅτι ἐβλασφήμησε· τί ἔτι χρείαν ἔχομεν μαρτύρων; ἴδε νῦν ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν αὐτοῦ. τί ὑμῖν δοκεῖ; οἱ δὲ ἀπο­κριθέντες εἶπον· ἔνοχος θανάτου ἐστί. »

    Σου το ξαναλέω οτι του χαρίζεσαι και δε του τα λες πιο σκληρά όπως πολύ εύκολα θα μπορούσες να κάνεις.

    Μου αρέσει!

    • Ο/Η Χρονογραφίες λέει:

      Τὸ τέχνασμα μὲ τὴ χρήση τοῦ ὅρου φανατικὸς χρησιμοποιεῖται εὐρέως ἀπὸ τὴν κυρίαρχη ἰδεολογία, ἐνῶ ταυτόχρονα οἱ ὁπαδοί της ἀποκρύβουν ἢ δὲν ἀντιλαμβάνονται ὅτι, ἔτσι κι ἀλλιῶς οἱ πάντες ἐμμένουν στὴν ἄποψή τους. Οἱ ὁπαδοὶ τῶν ἀπόψεων τοῦ Παπαθανασίου δὲν εἶναι λιγότερο ἀδιάλλακτοι καὶ φανατισμένοι. Ἁπλά, ξέρουν ἀπὸ μάρκετινγκ καὶ ἀστικὴ εὐγένεια καὶ νομίζουν ὅτι αὐτὰ τὰ δυὸ συνιστοῦν ἀπουσία φανατισμοῦ. Ἐν τῷ μεταξύ, τὸ ἀντίφωνο δὲν ἀνάρτησε (ἀκόμα) τὸ σχόλιό μου. Λείπουν γιὰ τὸ weekend ἢ εἶναι πιὰ τόσο ἀφανάτιστοι;

      Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Αντώνης λέει:

    χαχα, δεν έχεις κοπεί ακόμη απ΄τους απίστευτους του Αντιφώνου;;
    εμένα μ’έχουν κόψει πολλάκις!
    αλλά η αλήθεια είναι οτι μπορεί ν’αργούν αλλά αν δεν είναι «σκληρό» το σχόλιο το αναρτούν..

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Αντώνης λέει:

    ε, με τέτοιο σχόλιο γιατί να σε κόψουν; με το σεις και με το σας μου είσαι!
    «διαφαίνεται μια βαθιά περιφρόνηση πίσω από τον πόλεμο του παπαθανασίου….»
    μπορείς και καλύτερα, μη φοβάσαι δεν είναι τόσο ευαίσθητοι όσο θέλουν να δείχνουν.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s