ἡ παρακμὴ τῶν κλασσικῶν σπουδῶν

Καὶ εἶναι «τὸ πανεπιστήμιο φάντασμα»· ὁ φοιτητὴς βρίσκεται «στην άδεια και σκοτεινή βιβλιοθήκη του πανεπιστήμιου, μόνος του»· καὶ «Είμαι ο μόνος και τελευταίος φοιτητής που απέμεινε στην κλασική φιλολογία του πανεπιστημίου της Λιμόζ»
Πηγή

Τελευταῖος φοιτητὴς κλασικῆς φιλολογίας ποὺ ἀπέμεινε στὸ Πανεπιστήμιο τῆς (γκοτζάμ) Λιμόζ. Ἀναμενόμενο τὸ θρηνητικὸ μουρμουρητὸ τῶν ἑλληνοκεντρικῶν, ποὺ νομίζουν ὅτι ὁ σημερινὸς κόσμος περιστρέφεται γύρω ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ Ἀρχαιότητα. Προφανῶς, ὁ ἑλληνορωμαϊκὸς πολιτισμός (μὲ τὸ Χριστιανισμό) γιὰ ἐμένα εἶναι ὁ ἀνώτερος πολιτισμός. Ὑπάρχουν δύο ἱστορικὰ δεδομένα ὅμως: Τὸ πρῶτο εἶναι ὅτι στὴν Ἀρχαιότητα ὁ ἀναλφαβητισμὸς τοῦ ἑλληνορωμαϊκοῦ κόσμου ἦταν παρόμοιου βαθμοῦ μὲ ἐκεῖνον τοῦ σημερινοῦ Τρίτου Κόσμου. Καὶ μεταξὺ τῶν μορφωμένων, τὸ ἐκπαιδευτικὸ πρόγραμμα ἦταν διαφορετικὸ ἀπὸ τὸ σημερινό: Ὁ Πλούταρχος γράφει ὅτι στὴν ἐποχή του λίγοι διαβάζουν τοὺς Νόμους τοῦ Πλάτωνα (Περὶ τῆς Ἀλεξάνδρου τύχης ἢ ἀρετῆς, 1.5 (328e)). Ποῦ νὰ τὸ καταλάβουν βέβαια οἱ μὲ καταγωγὴ τὴν Ἀριστερά, ποὺ νομίζουν ὅτι Ἀρχαιότητα σημαίνει Ἐπίκουρος καὶ Δημόκριτος; (Ποὺ τοὺς διάβαζαν ἀκόμη λιγότεροι.) Τὸ δεύτερο εἶναι ὅτι ἡ ἀρχαιογνωσία καὶ ἀρχαιολατρία τῆς Ἀναγέννησης ἦταν ἀρχικὰ ἕνα ὅπλο τῶν ἐμπόρων κατὰ τοῦ Πάπα καὶ τοῦ χριστιανικοῦ ἀσκητικοῦ ἰδεώδους. Ἐνῶ ἡ ἀρχαιολατρία τοῦ Διαφωτισμοῦ ἦταν τὸ παιχνίδι γιὰ τὴ σχόλη τῶν ἀστῶν, ποὺ μποροῦσαν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ τὶς ἐπιστῆμες καὶ τὶς τέχνες. Δηλαδή, ὅλο αὐτὸ τὸ μαζικὸ φαινόμενο (μὲ τὶς χιλιάδες φοιτητὲς φιλολογίας κάθε χρονιά), γιὰ τὴν σημερινὴ ἐξαφάνιση τοῦ ὁποίου γίνονται ἀναλύσεις ἐπὶ ἀναλύσεων καὶ οὑμανιστικοὶ θρῆνοι, ἦταν μιὰ ὑπόθεση τὸ πολὺ δύο αἰώνων.

Δὲν λείπουν ἀπὸ τὴν ἱστορία τὰ εὐτράπελα:

Ο Ούγκο είναι μοντέρνος νέος και δεν θυμίζει με τίποτα έναν σκουριασμένο γλωσσολόγο. Πιστεύει ότι να σπουδάσεις αρχαίες γλώσσες είναι μια εντελώς εναλλακτική επιλογή, σχεδόν πανκ.

Οἱ ροχάλες τῶν Σὲξ Πίστολς· ἡ ἀλήθεια βρίσκεται στοὺς Σὲξ Πίστολς. Ὑπάρχει ἡ ἄποψη τοῦ ἀρθρογράφου, ὅτι ὄντως ἡ γλωσσολογία εἶναι σκουριασμένη· ἀλλὰ στὰ πλαίσια τῆς μεταμοντέρνας ἐναλλακτικότητας, τὴν ἀποκαλεῖς πάνκ, καὶ ὅλοι εὐχαριστιοῦνται. Λὲς καὶ τὸ πὰνκ δὲν εἶναι σκουριασμένο ἢ ἁπλῶς ἀηδία ἢ ἀνακυκλώσιμο οἰκοδομικὸ ὑλικὸ στὸ μεταμοντέρνο. Δηλαδή: Ὡς ἀξίωση ἀντικειμενικῆς ἀλήθειας (ἔτσι ἀντιμετωπιζόταν ὣς τὸ 1950 ἡ Ἀρχαιότητα) ἡ Ἀρχαιότητα εἶναι σκουριασμένες παλιατζοῦρες. Ὡς ἐναλλακτικὴ ἐπιλογή, ὅμως, εἶναι πολὺ καλή, δίπλα στὴν σπουδὴ τῆς ἐναλλακτικῆς ἀστρολογίας, φερ’ εἰπεῖν, τῆς μελέτης τῶν ἐνδυματολογικῶν  τάσεων στὴν κοινωνία τῶν Ἴνκας κατὰ τὸ β΄ μισὸ τοῦ 13ου αἰώνα κ.ο.κ.

Ἂς μὴν ξεχάσουμε νὰ παραθέσουμε τὸ θέμα τοῦ «ντοκτορά» τοῦ τελευταίου τῶν Μοϊκανῶν: Τὰ «ονόματα των Θεών των λαών της αρχαίας Ιταλίας». Λίγο πρὶν δύσει ἡ Δύση, θὰ προλάβει νὰ ἀποκτήσει ἕνα διδακτορικὸ γιὰ τὰ ὀνόματα τῶν θεῶν (μὲ κεφαλαῖο θῆτα) τῆς ἀρχαίας Ἰταλίας.

Advertisements
This entry was posted in παιδεία, Αρχαιότητα, Δύση and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s