παράμετροι ἥττας

Γράφει ἕνας ἀντιδεξιὸς ἀριστερός, ὄχι Συριζαῖος μὰ βέρος ἀριστερός, γιὰ τὴν ἑρμηνεία τῆς ἥττας τῆς Ἀριστερᾶς: Λείπουν οἱ νέοι, οἱ μορφωμένοι νέοι, γιατὶ ἔφυγαν στὸ ἐξωτερικό. Οἱ μορφωμένοι νέοι «κανονικὰ» θὰ ψήφιζαν Ἀριστερά, ἀλλὰ δὲν ἦταν ἐδῶ γιὰ νὰ τὴν ψηφίσουν. Δὲν κατανοεῖ ὅτι εἶναι φυσιολογικὸ οἱ μορφωμένοι, ἀπάτριδες =  «ἀντιεθνικιστές» (ὅπου «ἐθνικισμὸς» ἡ ὑπεράσπιση τοῦ ἐθνοκράτους) νὰ φύγουν ἀμέσως στὸ ἐξωτερικό, γιὰ νὰ σωθοῦν, ἀκόμη κι ἂν γνώριζαν ὅτι χωρὶς νέους ἡ Ἑλλάδα θὰ πεθάνει. «Πολὺ καλὴ ἐξέλιξη τὸ νὰ πεθάνει» -θὰ σκέφτηκαν μερικοὶ μορφωμένοι ἀπάτριδες. Δὲν τοὺς συνδέει τίποτε ταυτοτικὰ μὲ τὴν Ἑλλάδα. Οὔτε -προφανῶς- κἂν νὰ μείνουν γιὰ νὰ ψηφίσουν-ὑπερασπιστοῦν τὴν Ἀριστερὰ στὴν Ἑλλάδα. Ἀφοῦ ἐπὶ 30 χρόνια ἄκουγαν οἱ νέοι τοὺς καθηγητὲς νὰ λένε ὅτι οἱ Καλοὶ εἶναι οἱ Ξένοι (Δυτικοὶ καὶ «Μετανάστες») καὶ Κακοὶ οἱ Ἕλληνες –ἐκτὸς ἀπὸ τοὺς Ἕλληνες ποὺ πιστεύουν ὅτι οἱ Καλοὶ εἶναι οἱ Ξένοι καὶ Κακοὶ εἶναι οἱ Ἕλληνες–, σιχάθηκαν οἱ νέοι τὴ χώρα κι ἔφυγαν. Εἶναι αὐτό, ὅτι οἱ πιὸ ἀπάτριδες (συμπεριλαμβάνω τοὺς δεξιοὺς νεοφιλελεύθερους) σηκώθηκαν κι ἔφυγαν γιὰ τοὺς πολιτισμικὰ ὁμοίους τους, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ «ἀραιώσουν» ὡς ψηφοφόροι. Πράγμα καλό, ἀφοῦ γλιτώσαμε ἀπὸ τοὺς κλώνους τῶν Ἀριστερῶν τοῦ ’80 καὶ ’90. Τόσα χρόνια παρασιτοῦσαν, ὑπονόμευαν τὸ «ἐθνικὸ ἀφήγημα», ἀηδίαζαν μὲ τοὺς Ἕλληνες, ὥσπου πῆραν τὴ σωστὴ ἀπόφαση, σηκώθηκαν κι ἔφυγαν. Ἀφοῦ μὲ τὸ ζόρι Ἕλληνας δὲν γίνεται κανείς, ἔφυγαν. Ἔφαγαν βέβαια οἱ Ἀριστεροὶ καὶ τὴ σφαλιάρα τῶν νέων ποὺ πρωτοψήφισαν. Ἡ σφαλιάρα αὐτὴ ἦταν πλῆγμα στὴν κρυφὴ περηφάνιά τους, ὅτι νέος σημαίνει Ἀριστερὸς ἢ φιλοαριστερός, ὅτι ὑπάρχει νεολαία (ὡς κοινωνικὴ ὁμάδα μὲ ἰδεολογία κι ὄχι -ὅπως ἰσχύει- ὡς ἄθροισμα ἀτόμων λ.χ. ποὺ βλέπουν τὰ ἴδια κινούμενα σχέδια καὶ παίζουν τὰ ἴδια βίντεογκέιμ) καὶ μάλιστα αὐτὴ εἶναι «καλή». Οἱ Ἀριστεροὶ δὲν βλέπουν τὶς μηδενιστικὲς συνέπειες τῶν λόγων τους. Νομίζουν ὅτι θὰ βρίζουν ἀδιάκοπα τὴν Ἑλλάδα (τουλάχιστον τὴ μισή) χωρὶς τὴν παραμικρὴ συνέπεια γιὰ τὸ στενὰ νοούμενο ἀριστερὸ Ἐγώ τους.

Μιλᾶμε γιὰ τὸν ἴδιο ἄνθρωπο ποὺ ὁλημερὶς κι ὁλονυκτὶς βρίζει ὡς μνησίκακους τοὺς Ἕλληνες, ὡς ἄτομα ποὺ ρίχνουν τὸ φταίξιμο στὸν ἄλλο-ξένο, καὶ μετὰ παρακαλεῖ τὴν Ἀριστερὰ νὰ μὴν κακολογεῖ τὸ λαό, ὁ ὁποῖος δὲν τὴν ψήφισε. Ἐνῶ ἡ Ἀριστερὰ κάνει τώρα ὅ,τι ἔκανε ὁ ἴδιος πάντα. Παράδειγμα τῆς σκληρῆς Ἀριστερᾶς, ποὺ δὲν καταλαβαίνει σὲ ποιὸν κόσμο ζῆ καὶ γρυλίζει ἀπὸ μνησικακία ἐπειδὴ δὲν τῆς μοιάζουμε.

 

Advertisements
This entry was posted in πολιτικά, Αριστερά and tagged . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s