ἑλληνικὴ ἀνεπάρκεια

Ποτέ μου δὲν κατάλαβα γιατί χῶρες ὅπως ἡ Πολωνία ἔχουν καταφέρει (ἀπὸ τὸ 1937) νὰ ἔχουν σοβαρές, κρατικὲς ἀρχαιολογικὲς ἀποστολὲς στὴν Αἴγυπτο καὶ τὴν Ἀλεξάνδρεια, ὅπου διεξάγουν σημαντικὲς ἀνασκαφές, ἐνῶ οἱ Ἕλληνες, μεμονωμένα πάλι, ἔψαχναν νὰ βροῦν τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο -σὲ μιὰ χώρα ποὺ ἦταν πολιτισμικὰ ἑλληνικὴ γιὰ 1.000 χρόνια (μὲ «ἄπειρους» πάπυρους κ.λπ.) οἱ Ἕλληνες ἔψαχναν μόνο τὸν Μέγα Ἀλέξανδρο (ποὺ -ἁπλούστατα- ἦταν θαμένος στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ ἐξαφανίστηκε μεταξὺ 3ου καὶ 7ου μ.Χ. αἰ.), ἀντὶ νὰ ἔχουν κατὰ τὶς προηγούμενες δεκαετίες ἀναποδογυρίσει καὶ κοσκινίσει τὴν αἰγυπτιακὴ γῆ γιὰ εὑρήματα καὶ ναοὺς τῆς πτολεμαϊκῆς, ρωμαϊκῆς καὶ βυζαντινῆς περιόδου. Ἁρπαχτές, καὶ ἡμι-εἰδωλολατρίες.

Στοὺς ξένους ὑπάρχει δυνατότητα γιὰ ἔρευνα γιατὶ ἁπλούστατα δὲν εἶναι 5-6 διδάσκοντες ποὺ τὰ κάνουν ὅλα ἀλλὰ ὑπάρχουν πίσω τους πολλαπλάσιοι γιὰ τὰ ὑπόλοιπα ἀπαραίτητα γιὰ μιὰ σοβαρὴ χώρα, ἀπὸ κριτικὲς ἐκδόσεις βυζαντινῶν κ.ἄ. κειμένων ἕως ἀρχαιολογικὲς ἀποστολές. Ὑποδομὲς καὶ λεφτὰ δὲν εἶναι κάτι ποὺ τὸ μυρμήγκι-λαὸς μὲ τὸ περίσσευμα τοῦ μόχθου του φτιάχνει. Φτάνει πιὰ μὲ τὰ μικροαστικὰ-χωριάτικα, καὶ μὲ τὸν μόχθο τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ, αὐτὸς ἀπ’ ὅ,τι φαίνεται δὲν ἀρκεῖ πέρα ἀπὸ τὴν παροχὴ τῶν βασικῶν (κανὰ διδακτορικό, κανὰ μεταπτυχιακό). Λεφτὰ δὲν ὑπάρχουν ὄχι λόγῳ προγραμματικῆς προδοτικῆς ἀδιαφορίας γιὰ τὸν Ἑλληνισμὸ ἀλλὰ γιατὶ δὲν ὑπάρχουν οὔτε ὑπῆρχαν (ἀκόμη καὶ μὲ τὶς μίζες καὶ τὰ σκάνδαλα). Ἀρκεῖ νὰ συγκρίνει κανεὶς δύο πανομοιότυπους (ἐρευνητικά) ἐπιστήμονες σὲ ΗΠΑ καὶ Ἑλλάδα: ὁ ἕνας ἔχει γράψει 3-4 ἀκαδημαϊκὰ βιβλία στὰ 40 του, ὁ ἄλλος ζήτημα νὰ ἔχει γίνει μόνιμος καθηγητής, καὶ θὰ πρέπει νὰ τοῦ βγεῖ ἡ πίστη γιὰ νὰ γράψει κανὰ σοβαρὸ ἢ πρωτότυπο βιβλίο, τὸ ὁποῖο φυσικὰ δὲν θὰ διαβάζεται στὶς ΗΠΑ. Παραδείγματα ὑπάρχουν κι ἐδῶ, ὅπου ὅποιος εἶναι διδάκτορας ἑλληνικοῦ πανεπιστημίου λ.χ. καὶ γράψει ἕνα ἀκαδημαϊκοῦ ἐπιπέδου, σοβαρὸ βιβλίο γιὰ τὸν Ἰουλιανὸ τότε δὲν τὸν ξέρει οὔτε ἡ μάνα του, ἐνῶ ὅποιος εἶναι ἀντιχριστιανός, ἀπὸ πλούσια οἰκογένεια καὶ κατὰ συνέπεια μὲ δυνατότητα γιὰ «εὔκολα» διδακτορικὰ μὲ τοὺς πιὸ ἐξειδικευμένους ἐπιβλέποντες καθηγητές, ὅταν ἔρχεται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ κρέμονται ὅλοι ἀπὸ τὰ χείλη του (κι ἂς ἔχει γίνει ἀντιληπτὸ ὅτι μισο-μελέτησε τὶς πηγές γιὰ τὸ διδακτορικό του στὴν Ἀγγλία). Θὰ μοῦ πεῖς, τόσα μπορεῖ ὁ Ἑλληνικὸς λαός, μαζὶ μὲ τοὺς ἡγέτες του. Δὲν εἶναι Πολωνία. Ἄδικα ἔχουμε, λοιπόν, τὴ ἐλπίδα ὅτι ἡ Ἑλλάδα μπορεῖ νὰ λάμψει στὶς ἀνθρωπιστικὲς σπουδὲς ἀναπληρώνοντας τὸ τεχνολογικὸ χάσμα ποὺ τὴ χωρίζει ἀπὸ τὶς ἄλλες χῶρες. Ἂς ἐπιμείνουμε στὸ μεροδούλι-μεροφάι καὶ ἂς μὴν κλαῖμε γιὰ τὰ περισσότερα ποὺ τάχα θὰ μποροῦσαμε.

This entry was posted in παιδεία, Ελλάδα and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s