«Συνεχόμενος ἐνθουσιασμός»: βιασμός

Παρακολουθῶ στὰ ΜΚΔ μιὰ διαμάχη μὲ ἀφορμὴ τὸν Ποινικὸ Κώδικα μεταξὺ φεμινίστριας καὶ βέρου ἀριστεροῦ (καὶ ἀντιφασίστα) γιὰ τὸ κατὰ πόσο ὁ νέος Π.Κ. εἶναι καλὸς ἢ κακός. Καταλήγει ἡ φεμινίστρια: πρέπει νὰ ἀλλάξει ὁ ὁρισμὸς τοῦ βιασμοῦ ὥστε νὰ νοεῖται ὡς ἡ ἔλλειψη συνεχόμενης ἐνθουσιώδους συναίνεσης. Ὁ ἀριστερὸς τὴν ρωτᾶ πῶς θὰ ἀποδειχθεῖ δικαστικῶς καὶ ταυτόχρονα μὴ ἐξευτελιστικὰ ἡ ἔλλειψη συνεχόμενης ἐνθουσιώδους συναίνεσης, ἡ φεμινίστρια ἀπαντᾶ (χωρὶς νὰ κάνει λόγο γιὰ δικαστήρια) καὶ κάνει λόγο γιὰ «λόγια, στάσεις καὶ ἐκφράσεις» τῆς συμμετέχουσας. Ὁ ἀριστερὸς ἐπιμένει ὅτι δὲν μπορεῖ ὁ δικαστὴς νὰ μάθει πότε ὑφίσταται ἐνθουσιώδης συναίνεση καὶ ἐὰν διεκόπη αὐτή. Ἡ φεμινίστρια θέλει τὸν «βιαστὴ» ὑποχρεωμένο νὰ ἀποδείξει ὅτι τὸ θύμα εἶχε τὴ συναίνεσή του. Ὁ ἀριστερὸς ἀπαντᾶ γιὰ τὸ τεκμήριο τῆς ἀθωότητας (δὲν θὰ ἀποδείξει κάποιος ὅτι δὲν βίασε, θὰ ἀποδείξουν ἄλλοι ὅτι βίασε). Καὶ οἱ δυὸ ἀπόψεις ἔχουν τὰ προβλήματά τους. Φαντάζομαι ὅτι εἶναι ἡ ἐπιμονὴ μπροστὰ στὴν ἀνυποχώρηση ἄρνηση αὐτὸ ποὺ θεωρεῖται βιασμός, ὁπότε τὸ πρόβλημα μετατοπίζεται στὸ τί θεωρεῖται ἀνυποχώρητη, καθὼς καὶ στὰ σωματικὰ σημάδια τοῦ βιασμοῦ. Ποῦ νὰ συζητοῦσαν, ἀριστεροὶ καὶ φεμινίστριες, καὶ γιὰ τὸν βιασμὸ σὲ σαδομαζοχιστικὲς ἐρωτικὲς πράξεις, δηλαδή. Πρέπει νὰ ὁρίσουμε νομικὰ τὰ πάντα, ἐνῶ ἡ πραγματικότητα καὶ ἠ φαντασίωσή της ξεπερνᾶ ὅλα τὰ βιβλία. Ἀλλὰ ὣς ἐδῶ, γίναμε ὅλοι σεξολόγοι-ἰατροδικαστές.

Ἂς θυμίσω ὅτι τὸ πρόβλημα τοῦ πότε λαμβάνει χώρα βιασμὸς καὶ πότε ὑπάρχει συναίνεση εἶναι τόσο παλιὸ ὅσο καὶ τὸ Δευτερονόμιον κεφ. 22 τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Τὸ πρόβλημα τῶν Ἀριστερῶν-Φεμινιστῶν εἶναι ὅτι πατᾶνε σὲ δύο βάρκες, ἀπὸ τὴ μία τῆς ἐλεύθερης προβολῆς τῆς (κάθε μορφῆς…) σεξουαλικότητας (στὰ πλαίσια τοῦ ζωώδους ὑλισμοῦ τους) «γιὰ νὰ σκάσουν οἱ θρησκόληπτοι / παπάδες» κι ἀπὸ τὴν ἄλλη τῆς προστασίας τοῦ πιὸ ἀδύναμου. Πάντα μία γυναίκα θὰ εἶναι ἀπροστάτευτη ὅταν κλειστεῖ σὲ ἕνα δωμάτιο μόνη της μὲ ἕναν -σαφῶς, ὡς ἀρσενικό- σωματικὰ ἰσχυρότερο ἄντρα-ἐραστή της, καὶ δὲν μποροῦμε νὰ βάλουμε κάμερες οὔτε νὰ κρυφακοῦμε. Ἐκ τῶν ὑστέρων, εἶναι ἀργά. Μόνο ὅποιος μπορεῖ νὰ δεῖ τὴ συνάφεια μεταξὺ τῆς ἔξαρσης-ἀνάδειξης τῆς σεξουαλικότητας ὡς Ἐλευθερίας καὶ τῆς ἔξαρσης τῶν βιασμῶν π.χ. στὴν Ἰνδία (δὲν μιλᾶμε κἂν γιὰ τὸ Ἰσλάμ) ἡ ὁποία (ὅπως κάθε μὴ δυτικὴ χώρα) βομβαρδίζεται μὲ τὴ δυτικὴ ἐλευθεριακὴ κουλτούρα, μπορεῖ νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὸν δικαιωματισμὸ καὶ τοὺς νόμους. Ὅτι κάποτε θὰ ἐκλείψει νομοτελειακὰ ὁ καπιταλισμός, ἄρα ἡ ἐμπορικὴ ἐκμετάλλευση τῆς σεξουαλικότητας τῆς γυναίκας, δὲν λύνει κανένα πρακτικὸ πρόβλημα, οὔτε καὶ τὸ ἀνάποδο, δηλαδὴ ἡ ἐκ τῶν προτέρων (μέσα στὸν καπιταλισμό) διὰ νόμου ἀπαγόρευση τῆς καταπίεσης ἐνῶ οἱ συνθῆκες λένε ὅτι εὐκολότερα γίνεται κάποιος βιαστὴς ὅταν καθημερινὰ γίνεται ἀποδέκτης τῆς ἐξύμνησης τοῦ σέξ ὡς ὕψιστης ἀξίας (ἀπ’ ὅ,τι ὅταν ἡ κοινωνία εἶναι μερικὰ «κλὶκ» συντηρητικότερη). Ἀντίθετα, ἡ φεμινίστρια ὑποστηρίζει ρητὰ ὅτι ἀπὸ τὴν πρὸς τὸ καλύτερο ἀλλαγὴ τῆς νομοθεσίας θὰ περάσουμε στὶς πρὸς τὸ καλύτερο ἀλλαγὲς στὴν σχολικὴ ἐκπαίδευση, καὶ ἔτσι θὰ μειωθοῦν οἱ βιασμοί. Κλασσικὲς φαντασιώσεις ὅσων πιστεύουν ὅτι τὰ ἠθικὰ παραδείγματα ἀλλάζουν μὲ διατάγματα, ὅτι ὁ Νομοθέτης εἶναι ἡ κορωνίδα τῆς Δημιουργίας: Στὶς ἄκρως ἀνεπτυγμένες Σουηδία κ.λπ. χῶρες, οἱ βιασμοὶ ἔχουν αὐξηθεῖ, ἐνῶ οἱ νόμοι ἔχουν γίνει αὐστηρότατοι.

Τέλος πάντων, τελικὰ ὁ ἀριστερός μας εἰσέπραξε τὴν ἔμμεση κατηγορία ὅτι συνηγορεῖ ὑπὲρ τῆς κουλτούρας τοῦ βιασμοῦ. Καὶ βγῆκε, ὁ καημένος, ἀπὸ τὰ ροῦχα του. Συμμετεῖχε καὶ σὲ πορεῖες κατὰ τοῦ βιασμοῦ στὰ νειάτα του. Τὸν ἔχει ξεπεράσει ἡ ἐποχή μας. Ἀλλὰ ἂς πρόσεχε. Δὲν μπορεῖς νὰ ἀνοίγεις, τὸ ’70, τὴν καταπακτὴ γιὰ νὰ ἀποκτήσουν ἀξιώσεις κοινωνικῆς κυριαρχίας κάτι τέτοιοι (μὲ τὸ ἄλλοθι τῆς ἀδιαμφισβήτητα ὑπαρκτῆς βίας σὲ βάρος γυναικῶν), καὶ μετὰ νὰ θίγεσαι γιατὶ ἡ ἄποψη τῆς «ἐνθουσιασμοκρατίας» ξεπέρασε τὰ δικά σου ὅρια ἀνοχῆς. Ὅμως, αὐτὸς ἦταν ὁ ἱστορικὸς ρόλος τῆς γενιᾶς ποὺ ἦταν φοιτητὲς τὴ δεκαετία τοῦ ’70 καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ ’80.

Μιλᾶμε, βέβαια, γιὰ ἀνθρώπους ποὺ κρίνοντας ἀπὸ τὶς ἀναρτήσεις τους δὲν βλέπουν τίποτε περίεργο στὴν ἀποποινικοποίηση τῆς βλασφημίας καὶ τῆς προσβολῆς νεκροῦ, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ οἱ ἴδιοι αἰσθάνονται (ὡς ζωντανοί) προσβολὲς καὶ διαγράφουν προσβλητικά σχόλια, ἀντὶ νὰ τὰ δεχτοῦν ἀτάραχα καὶ στὰ πλαίσια τῆς ἐλευθερίας. Τὰ δικά μας -δικά τους.

This entry was posted in Αριστερά, γυναίκες, κοινωνία and tagged , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s