Οἱ νοικοκυραῖοι τοῦ Ἀρκᾶ

Ὑπερασπίζεται τὸν Ἀρκᾶ κάποια ἀρθρογράφος. Τὸ ἐπίμαχο ζήτημα, παγκόσμιας σημασίας γιὰ τοὺς προοδευτικοὺς ἀνθρώπους: ἂν ξελασπώνει ὁ πρῶτος τοὺς «δολοφόνους τοῦ Ζάκ». Ἀσφαλῶς, «σπασίμο μαγαζιοῦ» δὲν ἔλαβε χώρα γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ὑπόθεση Κωστόπουλου. Ἀλλὰ κάτι ἄλλο ὑπονοεῖται ἀπὸ τοὺς κατήγορους τοῦ Ἀρκᾶ: Ὅτι ἡ ἀσφάλεια τοῦ καθενὸς καὶ ἡ προστασία τῆς ἰδιοκτησίας του δὲν εἶναι συνταγματικὰ προστατευόμενα ἀγαθά (ὅπως νομίζαμε), ἢ ὅτι ἐλλείψει ἀστυνομικῆς προστασίας δὲν εἶναι ἀναμενόμενο πὼς τὰ πράγματα θὰ ὁδηγοῦνται σὲ αὐτοδικίες καὶ στὸ νόμο τῆς ζούγκλας: θὰ πρέπει νὰ κάνουμε ὅτι κοιμόμαστε.

Τὸ σκίτσο τοῦ Ἀρκᾶ, ἐὰν μποροῦσε νὰ κάνει πνεῦμα ὁ σκιτσογράφος, θὰ μποροῦσε νὰ ἐκληφθεῖ ὡς κατάκριση ἄλλου τύπου πρὸς τοὺς νοικοκυραίους: Κατάκριση γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τόσα χρόνια καὶ γιὰ τόσες προσβολὲς δὲν μιλοῦσαν, ἄρα σήμερα εἶναι ἀναξιοπαθοῦντες μὰ ἀνόητοι, γιατὶ μίλησαν πολὺ ἀργά. Πράγματι, τὸ μερίδιό της εὐθύνης τους δὲν εἶναι κυρίως ἡ αὐτοδικία κ.λπ., εἶναι ἡ χρόνια χαλαρὴ κατάφαση στὶς καταστάσεις ποὺ ὁδήγησαν στὴν ἀνάγκη τὴ δική τους γιὰ αὐτοδικία. Χαλαρὰ ἄφηναν νὰ ἐξελιχτεῖ μία κατάσταση μὲ τὴν ἐλπίδα ὅτι ὅλα πᾶνε καλά, καὶ δὲν ἔδιναν δεκάρα γιὰ τὰ σημάδια τῆς παρακμῆς. Μεγαλόκαρδα ἐπέτρεπαν τὴ δυσφήμηση τῆς «κανονικότητας», καὶ οἱ ἴδιοι τὴν δυσφημοῦσαν, μὲ «πιὸ κανονικὸ» τρόπο. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ ἐπίκριση πρὸς τοὺς μικροαστοὺς / νοικοκυραίους θὰ ἦταν σωστὸ νὰ γίνει, ἀλλὰ γιὰ ἐντελῶς ἀντίθετους λόγος ἀπὸ τὴν ἐπίκρισή τους ἀπὸ τὴν Ἀριστερά.

Δὲν φαίνεται ὅτι ὁ Ἀρκᾶς δίνει αὐτὸ τὸ νόημα στὸ σκίτσο του. Δὲν εἶναι ἱκανὸς γιὰ κάτι τέτοιο. Ὄντας Ἀριστερός, εἶναι ἐλιτιστής: ὁ ἴδιος ἔχει διαπρέψει στὴν κατάκριση καὶ διάλυση τῶν νοικοκυραίων τὶς προηγούμενες δεκαετίες μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους Ἀριστερούς (γιὰ τοὺς ἴδιους λόγους μὲ τῶν λοιπῶν Ἀριστερῶν), ποὺ σήμερα τὸν κατακρίνουν ὡς φίλο τῶν νοικοκυραίων. Ὅπως καὶ ἡ Μαλβίνα, ποὺ κατέκρινε τοὺς μικροαστοὺς ἐπειδὴ κάνουν δύο παιδιὰ ἢ θέλουν ἀγόρι, μὲ ἀποτέλεσμα ἡ κοινωνία νὰ πεθάνει ὁριστικά (δηλαδη, ὄχι ἡ α ἢ β κακὴ μορφή της, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ κοινωνία) μὲ 1,1 παιδιὰ ἀνὰ μητέρα. Θυμόμαστε ὅλοι τὴν Ἀριστερά, ποὺ ἄλλοτε ἔβριζε τοὺς μικροαστούς, καὶ ἄλλοτε τσίριζε νὰ μὴν χάσει κανεὶς μικροαστὸς τὸ σπίτι του, ἐνῶ κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ χαίρεται ποὺ οἱ μισητοί της νοικοκυραῖοι-μικροαστοὶ χάνουν τὰ σπίτια τους, τὰ ὁποῖα γίνονται ἰδιοκτησία τοῦ τραπεζίτη.

Advertisements
This entry was posted in Αριστερά, Ελλάδα and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s