Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴν παρακμή: «Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους»

stavr

Μιλῶ γιὰ τὴν «Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους» τοῦ Λευτέρη Σταυριανοῦ, ποὺ γράφτηκε ὡς σχολικὸ ἐγχειρίδιο τὸν «Ὀκτώβρη 1984», καὶ ἦταν σχολικὸ βιβλίο μεταξύ 1984-1989, στὶς μέρες ποὺ προετοιμαζόταν ἡ σημερινὴ παρακμή. Προσεκτικὲς ἀποστάσεις τηροῦνται ἀπὸ τὴν ΕΣΣΔ (ἐννοεῖται καὶ ἀπὸ τὶς ΗΠΑ περισσότερο), ὁ «Τρίτος Δρόμος». Κάπου διαβάζουμε: «Στὶς σοσιαλιστικὲς χῶρες…ἡ ἀληθινὴ συμμετοχὴ τῶν ἐργατῶν στὴ λήψη ἀποφάσεων εἶναι ἕνας μύθος παρὰ πραγματικότητα».

Θὰ ἐπιμείνω σὲ ἕναν στόχο τοῦ συγγραφέα:

…οἱ ἄντρες κάνουν συμπληρωματικὲς δουλειές, γιὰ νὰ μπορέσον οἱ οἰκογένειές τους νὰ πληρώσουν τὸ καινούργιο ραδιόφωνο, τὴν τηλεόραση, τὸ ψυγεῖο, τὰ ἔπιπλα, τὸ αὐτοκίνητο, τὴ μοτοσυκλέττα κτλ. […] Ὑπάρχει ἄραγε τρόπος νὰ γλυτώσουμε ἀπὸ αὐτὴ τὴν καταναλωτικὴ κοινωνία; Οἱ μεταρρυθμιστὲς θέλουν νόμους ποὺ θὰ μειώσουν τὴν ἑβδομάδα ἐργασίας ἀπὸ 40 σὲ 32 ὧρες. Αὐτὸ θὰ δώσει θερινὲς διακοπὲς μεγαλύτερης διάρκειας. Ὅσο ὅμως κρατάει αὐτὸ τὸ πάθος γιὰ καταναλωτικὰ ἀγαθά, οἱ ἐργάτες θὰ ἀγνοοῦν τὸ νόμο καὶ θὰ ἀναλαμβάνουν συμπληρωματικὲς δουλειές. Ἔτσι οἱ ψυχολόγοι, οἱ κοινωνιολόγοι καὶ φιλόσοφοι γράφουν βιβλία παροτρύνοντας τοὺς ἀναγνῶστες τους νὰ ἐστερνιστοῦν νέες ἀξίες. Προτείνουν ἕνα καινούργιο τρόπο ζωῆς ποὺ εἶναι φαινομενικὰ ἁπλὸς μὰ στὴν πραγματικότητα πολὺ ἀποτελεσματικός. Νὰ φορᾶτε τὰ ροῦχα σας, ἕως ὅτου παλιώσουν. Νὰ χρησιμοποιεῖτε τὸ παλιό σας αὐτοκίνητο, ὅσο σᾶς πάει. Μὴν ἀγοράζετε τίποτε, παρὰ μόνο ὅταν εἶναι ἀπόλυτα ἀναγκαῖο. Ἐλευθερωθεῖτε ἀπὸ τὸ σύστημα τῶν δόσεων. Ἀγνοῆστε τὶς μανίες τῆς μόδας ποὺ ἀπαιτοῦν κοντὲς ἢ μακριὲς φοῦστες γιὰ τὶς γυναῖκες ἢ τὶς φαρδιὲς ἢ στενὲς γραβάτες γιὰ τοὺς ἄνδρες. Κλεῖστε τὴν τηλεόρασή σας καὶ διαθέστε περισσότερο χρόνο γιὰ τοὺς φίλους σας. Νὰ διαβάζετε γιὰ προσωπική σας ἀπόλαυση καὶ γιὰ νὰ ἐνημερώνεσθε στὸν τομέα ποὺ σᾶς ἀφορᾶ. Βγεῖτε ἔξω μὲ φίλους ποὺ χαίρεστε τὴν παρέα τους καὶ ὄχι μὲ ἀνθρώπους ποὺ εἶναι «χρήσιμοι» γιὰ τὶς δουλειές σας. Μὲ λίγα λόγια, ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς πρέπει νὰ εἶναι ὄχι νὰ ἀποκτήσουμε περισσότερα ἀγαθά, ἀλλὰ νὰ νοιώθουμε ὅτι ὑπάρχουμε σὰν ἄνθρωποι.

Καὶ ἀφοῦ ὑποστηρίξει τὸ ἀνάποδο:

Ὁ μόνος τρόπος νὰ βγοῦμε ἀπὸ τὸ ἀδιέξοδο εἶναι νὰ μειωθοῦν οἱ ὧρες ἐργασίας κι ἔτσι νὰ δημιουργηθοῦν περισσότερες θέσεις. Ἡ μέρα τῶν 8 ὡρῶν καὶ ἡ ἑβδομάδα τῶν 40 ὡρῶν δὲν ἔχει ἀλλάξει ἐδῶ καὶ χρόνια. […] Περισσότερα ἐργατικὰ ἡμερομίσθια εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα μεγαλύτερη ἀγοραστικὴ δύναμη κι ἑπομένως περισσότερη κίνηση τῶν ἐπιχειρήσεων.

καταλήγει:

Ὁ σκοπὸς αὐτοῦ τοῦ βιβλίου εἶναι νὰ συμβάλει στὴ μόρφωση, γιὰ νὰ ἀποφευχθεῖ ἡ [σημ.: πυρηνική] καταστροφή.

Ἀπὸ ποῦ νὰ ἀρχίσει κανεὶς καὶ ποῦ νὰ τελειώσει μὲ τὸ πράμα αὐτό. Θὰ ἔλεγε κάποιος ὅτι στὰ παιδάκια τῆς Α΄ Λυκείου δινόταν τὸ πολιτικὸ πρόγραμμα τοῦ Φρανσουὰ Μιτερὰν παρὰ ἕνα βιβλίο κοινωνιολογίας-ἱστορίας. Ἠθικιστικὲς συμβουλὲς ποὺ δίνονταν σὲ παιδάκια τῆς Ἑλλάδας ἀπὸ ἕναν συγγραφέα Ἀμερικανοθρεμμένο ὁ ὁποῖος εἶχε κατὰ νοῦ τὴν ἀμερικανικὴ-καναδέζικη κοινωνία. Αὐτὸ φαίνεται π.χ. καὶ ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀντικρούει τὴν ἄποψη γιὰ τὸν «πόλεμο σὰν τὸ νόμιμο ὄργανο τῆς ἐθνικῆς πολιτικῆς» μὲ τὸ σκεπτικὸ ὅτι σήμερα, μὲ τὴν κατοχὴ πυρηνικῶν βομβῶν αὐτὸ δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχύει πλέον, γιατὶ ἔτσι θὰ καταστραφεῖ ὁ πλανήτης. Ὅμως πυρηνικὰ ὅπλα τότε κατεῖχαν καμμιὰ δεκαριὰ χῶρες, κι ὄχι ἡ Ἑλλάδα. Ἔτσι ὅπως τὸ γράφει (πρὸς Ἕλληνες) ὁ Σταυριανός, εἶναι σὰν νὰ ἐννοεῖ ὅτι καὶ ἡ Ἑλλάδα κατεῖχε πυρηνικὲς βόμβες, καὶ συνεπῶς ἔπρεπε νὰ τῆς ἀπαγορευτεῖ προγραμματικὰ / συνταγματικὰ / ἰδεολογικὰ τὸ δικαίωμα νὰ καταφύγει στὰ ὅπλα γιὰ τὴν ὑπεράσπιση τῶν συμφερόντων καὶ τῆς ἀνεξαρτησίας της (ἢ τῆς κυπριακῆς ἀνεξαρτησίας) διότι «μὲ τὰ (ἑλληνικά) πυρηνικά μας μποροῦμε νὰ καταστρέψουμε τὸν πλανήτη περισσότερες ἀπὸ μία φορές». Ἔπρεπε οἱ μαθητὲς μιᾶς ἡμιπρωτόγονης καὶ ἐξαρτημένης χώρας νὰ ἐσωτερικεύσουν τὴν ψυχροπολεμικὴ ἀγωνία τοῦ Ἀμερικανοῦ τοῦ ’60 γιὰ τὸν δῆθεν ἐπικείμενο πυρηνικὸ πόλεμο, ὥστε νὰ ἀποκλείσουν (οἱ μαθητὲς Ἕλληνες) ἐξαρχῆς τὸν πόλεμο ὡς τρόπο ὑπεράσπισης τῆς χώρας τους. Ἴδιοι (ἰμπεριαλιστές) οἱ Ἀμερικάνοι, ἴδιοι καὶ οἱ Ἕλληνες. Ἄλλωστε, ὁ Σταυριανὸς σὲ ἄλλα βιβλία του ὑποστήριζε ὅτι ἡ Τουρκοκρατία ἦταν ἀρχικὰ ἀξιέπαινη, καὶ εἶναι βαλκανικὸς ἐθνικιστικὸς μύθος ἡ ἰδέα τῶν πέντε αἰώνων σκλαβιᾶς. Σήμερα, βέβαια, ποὺ ἔχει καὶ ἡ Κουτσὴ Μαρία τοῦ «ὑπανάπτυκτου κόσμου» πυρηνικὲς βόμβες, ὅλα αὐτὰ τοῦ Σταυριανοῦ φαντάζουν ὄχι ἀκόμη πιὸ ἐπίκαιρα ἀλλὰ ἀκόμη πιὸ ἐκτὸς τόπου καὶ χρόνου. Ἄλλωστε, τὸ εἰρηνιστικὸ κίνημα τοῦ ’60 ἦταν μιὰ πολιτικὴ εὐνουχισμοῦ τῆς μίας πλευρᾶς ἀπὸ τὴν ἄλλη: Οἱ Δυτικοὶ θὰ εἶχαν γίνει καλοκάγαθοι φιλανδοποιημένοι ἐνῶ οἱ Σοβιετικοὶ θὰ εἶχαν κολλεκτιβιστικὴ θέληση-γροθιά, καὶ σὲ περίπτωση πολέμου θὰ ὑπῆρχε συνειδησιακὴ διάσπαση στοὺς πρώτους. (Ἐννοεῖται ὅτι δὲν κρίνω ἐδῶ ἐὰν οἱ Δυτικοὶ ἦταν οἱ καλοὶ ἢ οἱ Σοβιετικοί, κρίνω τὸ σκεπτικὸ πίσω ἀπὸ τὶς ἀριστερίστικες πορεῖες στὴ Δύση ὑπὲρ τῆς εἰρήνης.) Ἔτσι καὶ τώρα, οἱ κολλεκτιβιστικὲς μυρμηγκιὲς τοῦ Τρίτου Κόσμου ἀποφασισμένες κατέχουν πυρηνικὰ ὅπλα πιστεύοντας ὅτι δικαιοῦνται νὰ τὰ χρησιμοποιήσουν, ἐνῶ οἱ Δυτικοὶ ἔχουν χάσει τὴν πίστη στὸν ἑαυτό τους.

Ξεχωρίζουν στὸ βιβλίο οἱ ἀντιφατικὲς συμβουλές, χαρακτηριστικὲς τοῦ ἀδιεξόδου τῆς σοσιαλδημοκρατίας τοῦ ’70-’80: Ἀπὸ τὴ μιὰ νὰ καταναλώνουμε λιγότερο καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη νὰ ἐπιδιωχθεῖ ἡ μείωση τοῦ 8ωρου ὥστε νὰ αὐξηθεῖ ἡ ἐργατικὴ ἀγοραστικὴ δύναμη καὶ ἡ κίνηση τῶν ἐπιχειρήσεων. Ἀναρωτιέται καθείς: Ἅμα ἀρχίζαμε νὰ φορᾶμε τὰ ροῦχα μας ὥσπου νὰ «παλιώσουν» (ἢ νὰ χρησιμοποιοῦμε τὸ ἁμάξι μας ὥσπου νὰ «τὰ παίξει», καὶ μείνουμε στὴ μέση τοῦ δρόμου, στὰ βουνά), ἄραγε δὲν θὰ μειώναμε τὴν κατανάλωση, ἄρα καὶ τὴν παραγωγή, καὶ δὲν θὰ ἔκλειναν τὰ ἐργοστάσια ὅπου δουλεύουν ὅλοι ὅσοι φορᾶν τὰ ροῦχα τους «ὥσπου νὰ παλιώσουν»; Αὐτὰ βέβαια τὰ εἶπε ὁ Χριστιανισμός: τὸ ροῦχο τοῦ μοναχοῦ (ἄρα –ὡς ἰδανικό– καὶ τοῦ λαϊκοῦ) νὰ εἶναι τόσο παλιὸ ὥστε ἀφημένο ἐπὶ τρεῖς μέρες νὰ μὴν τὸ κλέψει κανείς. Τὰ εἶπε σὲ τελείως διαφορετικὸ πλαίσιο ὅμως. Ὅπως εὔστοχα εἶπε ὁ Νίτσε, ὅταν ἀρνεῖσαι τὴν πίστη στὸ χριστιανικὸ Θεό, τότε δὲν γίνεται νὰ διατηρήσεις τὴν χριστιανικὴ ἠθική («μὴν καταναλώνεις» κ.ο.κ.), ἡ ὁποία εἶναι ἀνούσια καὶ ἠλίθια (καθαρὴ «μωρία») ἐὰν δὲν ἰσχύει, ἐὰν δὲν γίνεται κάθε στιγμὴ ἀποδεκτός, ὁ πρῶτος ὅρος ὕπαρξής της: ἡ χριστιανικὴ πίστη. Ἤ, ὅπως ἔλεγε ὁ Χρυσόστομος, ἡ νηστεία / ἐγκράτεια τῶν αἱρετικῶν εἶναι γιὰ πέταμα. Ὅποιος διακρίνει ὁμοιότητα στὴν πραξεολογία μεταξὺ Ἀριστερᾶς καὶ Χριστιανισμοῦ εἶναι ἕνα τρὸλλ τοῦ ΣΥΡΙΖΑ (πληρωμένο ἢ ἀρνησίμισθο) ποὺ κουνᾶ τὸ σκιάχτρο τοῦ Κούλη (γιὰ νὰ τὸ πῶ χυδαῖα). Ὅμως, ὁ Σταυριανὸς εἶχε ἄλλη ἄποψη. Ἐξήγηση πάντως δὲν ἔχει ὅταν ρωτήσουμε: Τί θὰ γίνει ὅταν οἱ Δυτικοὶ μετατραποῦν μαζικὰ σὲ ἄθεους χίπηδες-ποβεριστές, καὶ ἡ κοινωνία τους αὐτὴ ἔρθει ἀντιμέτωπη μὲ κολλεκτιβιστικὲς κοινωνίες ποὺ δοξάζουν καὶ καθαγιάζουν μεταφυσικὰ τὴν ἰσχὺ καὶ τὴν ἐπικράτηση σὲ βάρος τῶν ἀπίστων, κοινωνίες οἱ ὁποῖες θὰ ἔχουν περισσότερο «ἄχρηστο» (δῆθεν ἄχρηστο) πλοῦτο καὶ ἰσχύ; Ποιὰ κοινωνία θὰ ἐξαναγκαστεῖ νὰ ὑποκύψει στὶς ἀξιώσεις τῆς ἄλλης; Ἡ κοινωνία μὲ θέληση γιὰ δύναμη ἢ ἡ μαστουρωμένη ἀγαπησιάρα; Ὅλη ἡ ἀσυναρτησία συμπυκνώνεται στὴν παρότρυνση «νὰ νοιώθουμε ὅτι ὑπάρχουμε σὰν ἄνθρωποι». Κονδυλικὰ μιλώντας, σὲ πιάνει πονοκέφαλος. Σὰν (sic) ἄνθρωποι νοιώθουμε ἔτσι κι ἀλλιῶς ὅλοι. Ἀκόμη κι ἂν ἡ λέξη Ἄνθρωπος εἶχε κάποιο ἀξιακὸ-ἠθικὸ περιεχόμενο, αὐτὸ δὲν εἶναι καθόλου, μὰ καθόλου κοινὸ ἀνάμεσα στὶς διαφορετικὲς κοινωνίες καὶ ἐποχές.

Στὸ βιβλίο, βρίσκει κανεὶς τὰ σπέρματα τῆς παρακμῆς ποὺ σήμερα κυριαρχεῖ στὸ δημόσιο λόγο. Φεμινισμός: ἔξαλλος προβληματισμὸς γιὰ τὸ ἂν ὑπάρχουν στὴν ΕΣΣΔ καὶ ἀλλοῦ περισσότερες γυναῖκες ἰατροὶ διευθύντριες σὲ νοσοκομεῖα, ἂν παντοῦ καὶ πάντα ὑπάρχει ἡ ἰσότητα. Οἱ ἴδιες οἱ γυναῖκες ἐπιλέγουν ἐλεύθερα κι ὄχι μὲ γονικὲς σφαλιάρες νὰ σπουδάσουν ἀντικείμενα μὲ μικρότερες ἀπολαβές (δασκάλες κι ὄχι μηχανικοί). [Ὑποτίθεται ὅτι κατὰ τὸν Σταυριανὸ τὰ λεφτὰ δὲν ἔχουν σημασία -γιατί, λοιπόν, τέτοια πρεμούρα μὲ τὸ γυναικεῖο μερίδιο ἐξουσίας καὶ ἀπολαβῶν;;] Καὶ ἀγωνία νὰ ἀποδειχτεῖ ὅτι οἱ ἄντρες εἶναι «ἴσοι» μὲ τὶς γυναῖκες κι ὄχι ἀνώτεροί τους, λὲς καὶ οἱ ἄντρες θὰ ἦταν δυνατὸν ποτὲ νὰ ἔχουν τὶς θετικὲς ποιότητες τῶν γυναικῶν καὶ οἱ γυναῖκες τὶς θετικὲς ποιότητες τῶν ἀνδρῶν. Σήμερα πλέον, ξέρουμε πόσο θετικὴ δὲν ἦταν γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα ἡ «γυναικοποίηση τῆς πολιτικῆς», ἡ ὁποία μᾶς ἔδωσε μιὰ Μέρκελ, μιὰ Θάτσερ, μιὰ Ὤλμπραιτ, μιὰ Χίλαρυ Κλίντον, μιὰ Κοντολίζα Ράις, μιὰ Ντόρα Μπακογιάννη, μιὰ Φώφη Γεννηματᾶ. Ὅπως καὶ ἡ ἐκλογὴ μαύρου προέδρου τῶν ΗΠΑ δὲν συνέβαλε στὴν εἰρήνη ἀλλὰ στὴν καταστροφὴ τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ στὴν αὔξηση τῶν βομβαρδισμῶν ἀπὸ τὶς ΗΠΑ. Ἐξαΰλωση καὶ περιφρόνηση τοῦ βιολογικοῦ παράγοντα: «Οἱ ἄνθρωποι εἶναι εἰρηνόφιλοι ἢ πολεμοχαρεῖς ἀνάλογα μὲ τὴν διαπαιδαγώγησή τους»· μιὰ ἀφελὴς πίστη τοῦ 18ου αἰώνα στὴν θετικὴ παντοδυναμία τῆς μόρφωσης· λὲς καὶ οἱ Γερμανοὶ τοῦ Μεσοπολέμου δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς πλέον μορφωμένους Εὐρωπαίους. Ἡ ἐξαφάνιση καὶ καταγγελία τοῦ βιολογικοῦ παράγοντα –«τίποτε δὲν ὀφείλεται σὲ γονιδιακὲς τάσεις», «τίποτε στὴν ἀνθρώπινη συμπεριφορὰ δὲν εἶναι μὴ ἐλέγξιμο ἀπὸ τὴν ὀρθολογικὴ βούληση καθυπόταξής του»– τελικὸ σκοπὸ εἶχε τὴν αὐτοδικαίωση τοῦ ἱερατείου τῶν κάθε Leften Stavrianos (ψυχολόγων, κοινωνιολόγων κ.λπ.), γιὰ νὰ ἀποκτήσουν αὐτοὶ θεσμικὰ τὸ ἀποκλειστικὸ δικαίωμα νὰ καθορίζουν σὲ ἀπόλυτο βαθμὸ τὴν ἀνθρώπινη κατάσταση μέσῳ τῶν ἐκπληκτικῶν «παιδαγωγικῶν» σχολικῶν συμβουλῶν τους. Πάντως, ὁ Σταυριανὸς ἐκδίωκε τὸν βιολογικὸ-γονιδιακὸ παράγοντα ἀπὸ τὴν δημόσια σφαίρα προκειμένου νὰ τὸν εἰσαγάγει ἀπὸ τὴν πίσω πόρτα μέσῳ τοῦ «γυναικείου προβληματισμοῦ» ποὺ διατρέχει τὸ βιβλίο του (ἀφοῦ γονίδια εἶναι αὐτὰ ποὺ σὲ κάνουν ἄντρα ἢ γυναίκα, μὲ μαῦρο δέρμα ἢ μὲ κίτρινο ἢ λευκό· ὄχι μόνο μέλος τῆς «φυλῆς» τῶν ρατσιστῶν). Ὑλικὴ βάση γιὰ τὰ πάντα. Δαιμονοποίηση τῆς ἰμπεριαλιστικῆς Εὐρώπης. Γεωργική, Βιομηχανικὴ Ἐπανάσταση, νά ἡ ἐξήγηση γιὰ τὰ πάντα, ἡ βάση καὶ τὸ ἐποικοδόμημα. Ἡ Ρώμη ἦταν ἰμπεριαλιστική! Ἅρπαζε –τί μᾶς λές…!– τὴν ὑλικὴ παραγωγὴ τῶν σκλαβωμένων περιοχῶν. Στὴν πραγματικότητα, ἡ δυτικὴ Ρώμη ἐκπολίτιζε ἐπὶ αἰῶνες τοὺς κανίβαλους καὶ ἀνθρωποθυσιαστὲς Κέλτες Δρουίδες καὶ Βορειοαφρικανούς (Καρχηδόνα καὶ Βερβερίνους), πράγμα ποὺ συνέχισε νὰ κάνει καὶ ἀργότερα, ὡς χριστιανικὴ Ρώμη, ὅταν ἐκπολίτιζε τὶς παγανιστικὲς γερμανικὲς καὶ νορδικὲς φυλές. Ὅλοι οἱ κυρίαρχοι ἅρπαζαν, ὅλοι, μόνο ὁρισμένοι ἐκπολίτιζαν ὅμως· καὶ μόνο ἡ Ρώμη ἐξίσωσε πολιτικὰ ὅλους τοὺς ὑπηκόους της στὶς ἀρχὲς τοῦ 3ου μ.Χ. αἰώνα. Οὔτε οἱ Ὀθωμανοὶ οὔτε οἱ Ἄραβες οὔτε οἱ Ἴνκας οὔτε οἱ Ἀφρικανοὶ οὔτε οἱ Παπούα.

Ἡ μόνη διαφορὰ μὲ τὴ σημερινὴ κατάσταση τῶν ΜΚΟ καὶ τοῦ ἀναρχικοῦ λάιφστάυλ εἶναι ὅτι στὸ βιβλίο τοῦ 1984 γίνεται λόγος γιὰ «ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία», φράση ἀπαγορευμένη σήμερα· ὅμως καὶ στὸ βιβλίο ἡ φράση ἀφορᾶ τὸν πρώην ἀποικιοκρατούμενο Τρίτο Κόσμο, καὶ ὄχι τὴν Ἑλλάδα ποὺ εἶχε τὴ μισὴ Κύπρο κατεχόμενη. Δὲν πείραζε ὅμως κανέναν πασοκικὸ «πατριώτη δημοκράτη» (χά, χά), διότι τὸ σύνθημα «ἐθνικὴ ἀνεξαρτησία» ἀκουγόταν καὶ λειτουργοῦσε παβλωφικὰ στὰ χρόνια ἐκεῖνα. Δηλαδή, ἦταν μιὰ φράση-ἐξαπάτηση.

Εἴπαμε καὶ θὰ τὸ λέμε ἐδῶ: Ὅποιος στήνει στὸν τοῖχο τὴν νεοελληνικὴ παρακμὴ τοῦ μέσου Ἕλληνα γενικεύοντας ρομαντικὰ καὶ μὴ στοχοποιώντας συγκεκριμένους ἀνθρώπους, ποὺ κατεῖχαν νευραλγικὲς θέσεις (σὲ κόμματα, Πανεπιστήμια ἢ ἀλλοῦ) καὶ οἱ ὁποῖοι ἄλλαξαν ριζικὰ τὴν κοινωνία μὲ τὶς συγκεκριμένες ἀποφάσεις τους (ποὺ χωρὶς αὐτοὺς ἡ παρακμὴ δὲν θὰ γίνονταν νόμος καὶ νοοτροπία μιᾶς κοινωνίας), καθὼς καὶ ὅποιος δὲν στοχοποιεῖ συγκεκριμένα κόμματα, ΜΜΕ κ.ο.κ., αὐτὸς ἁπλὰ λαϊκίζει καὶ λέει τὴ μισὴ ἀλήθεια γιὰ τὰ αἴτια τῆς παρακμῆς.

Advertisements
This entry was posted in παιδεία, φιλελεύθεροι, Αριστερά, Ελλάδα, κοινωνία and tagged , , , , , . Bookmark the permalink.

3 Responses to Ἀναμνήσεις ἀπὸ τὴν παρακμή: «Ἱστορία τοῦ ἀνθρώπινου γένους»

  1. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Τὸ ἐνδιαφέρον τότε ἦταν ἡ ἀπὸ τὰ κάτω ἀντίδραση στὸ κουρελούργημα,
    ἔτσι ὅπως τὴν ἀνακαλῶ στὴν μνήμη μου.
    Αὐθόρμητη καὶ γενικευμένη, ἀπὸ (κατὰ πλειοψηφία συντηρητικοὺς) γονεῖς καὶ μαθητές καὶ χωρὶς κανένα κομματικὸ συντονισμό
    [ἐννοῶ, ἀπὸ τὴν ὑπνώττουσα -καὶ τότε- ἡγεσία τῆς ἀντιπολίτευσης. Τοὺς ἐνδιέφερε, βλέπετε, τότε πολὺ περισσότερο, τὴν Ν.Δ. (Μητσοτάκης, Ἀνδριανόπουλος, Ἔβερτ, Κούβελας), πῶς θὰ μπάσουν σὲ κάθε σπίτι τὴν «ἐλεύθερη» τηλεόραση. Ὁ κύριός τους γκαϊλές ….].
    «Διέσῳζεν εἰσέτι τὸ ἔθνος ζώπυρα» μιᾶς ἐν ἐγρηγόρσει συνειδήσεως, λοιπόν (γιὰ νὰ παραφράσω τὸν Παπαρρηγόπουλο), τὴν περίοδο 1984-1989.
    Ἐνῶ σήμερα, τριάντα χρόνια μετά, ἔχει δουλέψει ἡ «ἐλεύθερη» τηλεόραση κι ἔχει μετατρέψει τ᾽ ἀγόρια σὲ τσογλάνια (ἢ γιουσουφάκια) καὶ τὰ κορίτσια σὲ τσόκαρα (ἢ ὀδαλίσκες)
    Διότι ὑπάρχουν κι ἀπὸ ᾽δῶ μεριὰ εὐθύνες ….

    Μου αρέσει!

  2. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Ἕνα πασάλειμμα ἦταν καὶ τίποτε παραπάνω (περιέχοντας, μάλιστα, κι ἀνακρίβειες στὴν ἀρχική του version, ὅπως ἔλεγαν)! Θυμᾶμαι, ὅτι τὴν ἐποχὴ ἐκείνη (1989) οἱ μεγαλύτεροι μετέφεραν σ᾽ ἐμᾶς, τοὺς πιὸ μικρούς, ὁμηρικοὺς καυγάδες ποὺ στῆναν μέσ᾽ στὴν τάξη, ἐπ᾽ ἀφορμῇ τῆς πατσαβούρας αὐτῆς, μὲ τοὺς προφεσσόρους-ἰνστρούχτορες τῆς «Ἀλλαγῆς» καὶ μὲ τὴν ἀριστεράντζα τῶν συνοδοιπόρων, τὰ τρικυμισμένα μονίμως κρανία. Ἀργότερα διάβασα καὶ σκληρὴ κριτικὴ ποὺ εἶχε ἀσκήσει στὸ σπουδαῖο (!) αὐτὸ πόνημα ὡς κι ὁ … Ράμφος (ἄλλο confused mind), τὴν ἐποχὴ ποὺ ἀρθρογραφοῦσε στὸν … «ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΤΥΠΟ» (!).
    Τοὺς σάρωσε ὅλους αὐτούς, ὅμως, ἡ Ἱστορία, μὲ «I» κεφαλαῖο: Τῆς «ἀλεποῦς τὸ θάνατο»/ ἀνελέητο σφυροκόπημα ὑφίσταντο οἱ ἰνστρούχτορες τὸν καιρὸ ἐκεῖνο ἀπὸ τὰ μαθητούδια (ΟΝΝΕΔίτες – γιατί νὰ τὸ κρύψωμεν, ἄλλωστε;), ἀφοῦ ἡ «γκλάσνοστ» κι ἡ «περεστρόικα» κάλπαζαν καὶ -αὐτόχρημα- τραβοῦσαν τὸ χαλὶ κάτω ἀπ᾽ τὰ πόδια τῶν «σοσιαλιστῶν», ἐξευτελίζοντάς τους καθημερινά. Ἡ δὲ καπριτσιόζα ἡ Ἱστορία εἶχε ἤδη γελοιοποιήσει τὸν Σταυριανὸ καὶ τοὺς πασιφιστᾶδες, ἀφοῦ ὁ πυρηνικὸς ὄλεθρος τελικὰ μᾶς ἦρθε ἀπὸ Τσερνομπὶλ μεριὰ κι ὄχι ἀπὸ τοὺς πυραύλους «Πέρσινγκ» καὶ «Κρούζ» (Τζάμπα, λοιπόν καὶ ἡ ἀγκιτάτσια τοῦ μαθητικοῦ πληθυσμοῦ ἀπὸ κάτι καθηγήτριες ἀριστερές, «χελῶνες γριές, γκαστρωμένες καὶ κακές», μπὰς καὶ κατεβοῦν τὰ σχολειὰ σὲ διαδηλώσεις τῆς ΕΕΔΥΕ, τῆς «Ἑλληνικῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὴ Διεθνῆ Ὕφεση καὶ Εἰρήνη»).

    Μου αρέσει!

  3. Ο/Η Ἀνώνυμος λέει:

    Γιὰ νὰ μὴν εἴμαστε, ὅμως, ἑτεροβαρεῖς,
    ὀνοματίζω καὶ τὰ πρόσωπα ποὺ εἶχαν τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν θέση σὲ κυκλοφορία καὶ τὴν διατήρηση τοῦ «ἐγχειριδίου», τὴν περίοδο 1984-1989
    * Πρῶτα οἱ μαρξιστικοὶ βροντοδεινόσαυροι τοῦ ΚΕΜΕ καὶ μετέπειτα «Ἐκπαιδευτικοῦ Ἰνστιτούτου»,
    Βῶρος, Φόρης, Ἀσκούνη (;), ποὺ θυμᾶμαι συγγενεῖς μου ἐκπαιδευτικοὺς νὰ τοὺς δαχτυλοδείχνουν καὶ νὰ τοὺς ἔχουν τότε σὲ πλήρη ἀνυποληψία κι
    * ἔπειτα, οἱ πολιτικὲς ἡγεσίες τοῦ ΥπΕΠΘ, Ἀπ. Κακλαμάνης (λέγε με «πατριωτικὸ ΠΑΣΟΚ»), Ἀ. Τρίτσης καὶ ὁ ἀνεκδιήγητος Γιωργάκης Β´ τῶν Παπανδρέου….

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s