ἄνευ

ἄνευ

Ὁ πατέρας μου θυμόταν τρεῖς σκηνὲς ἀπὸ τὸν δικό του πατέρα. Ἡ μία ἦταν, ὅταν τοῦ ἔφτειαξε μποτίνια -καὶ τί χαρά. Ἡ δεύτερη, ὅταν ἔβρεχε πολὺ καὶ ἦρθε τρέχοντας καὶ τὸν πῆρε ἀπὸ τὸν κῆπο καὶ γρήγορα τὸν ἔφερε σπίτι. Καὶ ἡ τρίτη ὅταν εἶδε νὰ τὸν φέρνουν σπίτι πεθαμένο πάνω στὸ ἄλογο. Στὰ μάτια τοῦ παιδιοῦ τῆς φωτογραφίας ἤδη ὁ πατέρας εἶναι μόνο γονιδιακὰ παρών, πέρα ἀπὸ μιὰ θολὴ ἀνάμνηση 1-2 σκηνῶν, καὶ χωρὶς ὅλη αὐτὴ τὴ γνωριμία-ἐπίδραση ποὺ ἔχει ἡ μακροχρόνια «ἔκθεση» ἑνὸς παιδιοῦ στὸν γονιό του, ἡ γνωριμία μὲ τὴν ψυχή του. Καμμιὰ ἀνάμνηση παιχνιδιοῦ γιοῦ-πατέρα, καμμιὰ συνειδητοποίηση τοῦ κενοῦ, τὸ ὁποῖο τοῦ φαντάζει φυσιολογικό, καὶ μὴ-κενό.

Advertisements
This entry was posted in ανθρώπινα. Bookmark the permalink.

2 Responses to ἄνευ

  1. Ο/Η Αλάστωρ λέει:

    Συγκλονιστική φωτογραφία. Από που είναι;

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s