Κροῖσος καὶ ἀρχαία ἑλληνικὴ θρησκεία

kroisos_stake_louvre_g197

Ὁ αἰχμάλωτος τοῦ Κύρου Κροῖσος, ὁ τελευταῖος Λύδος βασιλιάς, ρώτησε τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν, πῶς γίνεται ἐνῶ ὁ ἴδιος τιμοῦσε τὸν «θεὸ τῶν Ἑλλήνων», τὸν Ἀπόλλωνα, «περισσότερο ἀπὸ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους θεούς», ὁ Ἀπόλλων τὸν παγίδευσε καὶ μὲ τοὺς χρησμούς του τὸν ξεσήκωσε κατὰ τῶν Περσῶν· ἂν δὲν ντρέπεται καθόλου γι’ αὐτό, καὶ ἐὰν «συνηθίζουν οἱ θεοὶ τῶν Ἑλλήνων νὰ εἶναι ἀχάριστοι».

Ὁ Ἀπόλλων τοῦ ἀπάντησε ὅτι «καὶ ὁ θεὸς ἀκόμη δὲν ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀποφύγει ὅσα ἀπὸ τὰ πρὶν καθορίσθηκαν νὰ συμβοῦν». Ὅσον ἀφορᾶ τὸν ἴδιο τὸν Κροῖσο, αὐτὸς πλήρωσε τὸ σφάλμα τοῦ πέμπτου προγόνου του, ὁ ὁποῖος ὄντας στὴν ὑπηρεσία τῶν Ἡρακλειδῶν δέχθηκε νὰ γίνει ὄργανο τῶν δόλιων ἐπιδιώξεων μιᾶς γυναίκας, προκειμένου νὰ ἐξοντώσει τὸν ἀφέντη του […] ἀποτελεῖ κατόρθωμα τοῦ θεοῦ….πὼς δηλαδὴ πιάστηκε αἰχμάλωτος κατὰ τρία χρόνια ἀργότερα ἀπὸ τὴ στιγμὴ ποὺ τοῦ τὸ εἶχε καθορίσει ἡ Μοίρα.

Ἡρόδοτος 1.90-91

Ὁ Ἀπόλλων, μάλιστα, ὑποστήριξε ὅτι ὁ Κροῖσος θὰ ἔπρεπε νὰ αἰτηθεῖ καὶ δεύτερο διευκρινιστικὸ χρησμό, γιὰ νὰ καταλάβει ποιὸ βασίλειο θὰ καταστραφεῖ. Ὡστόσο, ὅταν προηγουμένως παραδέχεται ὅτι ὁ Κροῖσος πλήρωσε γιὰ τὸ ἁμάρτημα τοῦ προγόνου του, εἴτε ἤθελε νὰ πάρει κι ἄλλα δῶρα εἴτε δὲν νοιαζόταν γιὰ τὴν τύχη τοῦ Κροίσου, ὁ ὁποῖος ἔτσι κι ἀλλιῶς θὰ καταστρεφόταν. Τὸ φυσιολογικὸ κατὰ τὸν Ἀπόλλωνα / Μαντεῖο τῶν Δελφῶν ἦταν ὅτι, ἀφενὸς θὰ ἔπρεπε νὰ δοθοῦν κι ἄλλα πλούσια δῶρα (γιὰ τὸν β΄ διευκρινιστικὸ χρησμό), ἀφετέρου ὅτι δὲν μποροῦσε νὰ γλιτώσει ὁ Κροῖσος ὅ,τι κι ἂν ἔκανε.

Συχνότατα, ὁρισμένοι μὴ νεοπαγανιστὲς νοσταλγοῦν τὴν προχριστιανικὴ ἐποχή, ποὺ κατ’ αὐτοὺς ἦταν μιὰ ἐποχὴ ἐλευθερίας, καὶ ἡ ὁποία βρίσκεται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν ἐποχὴ καταδυνάστευσης ποὺ ἀκολούθησε, μὲ τὴν ἐπικράτηση τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εὔλογα τὰ ἐρωτήματα τοῦ Κροίσου. Θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ προσθέσει: Σὲ τί χρειάζονται θεοὶ ποὺ εἶναι ἀνίκανοι νὰ σὲ σώσουν ἀπὸ τὴν παράλογη αὐτὴ Μοίρα; Εἶναι «ἐποχὴ ἐλευθερίας» τὸ νὰ πληρώνει κάποιος γιὰ τὶς ἁμαρτίες τοῦ προπροπροπαπποῦ του; Οἱ ἀντιχριστιανοὶ ὀρθολογιστὲς τῆς Νεοτερικότητας θεωροῦν προτιμότερη μιὰ ἀντίληψη ποὺ παραδέχεται τὴν ὕπαρξη μοίρας καὶ εἱμαρμένης, παρὰ μιὰ κοσμοαντίληψη ποὺ τονίζει τὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου; Τότε, βεβαίως, οἱ ἴδιοι θὰ ἔπρεπε νὰ αὐτοχαρακτηρίζονται μοιρολάτρες καὶ ὄχι ὀρθολογιστές, ἀφοῦ ὁ Χριστιανισμὸς ἐναντιώθηκε σὲ κάθε ἄποψη γιὰ πεπρωμένο.

Advertisements
This entry was posted in Αρχαιότητα, θρησκεία and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s